Σπούδασε στη Σχολή Ναυτ. Δοκίμων , Σχολή Πυροβολικού και Σχολή Επιτελών του Port Smooth και έφτασε στο βαθμό του Αντιναυάρχου (1947). Πολέμησε στο Αιγαίο κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους και στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως ύπαρχος. Το 1920-21 έγινε καθηγητής της πυροβολικής στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη Σχολή Πολέμου . Το 1928 προήχθη σε Δ/τη μοίρας Αντιτορπιλικών . Το 1930 έγινε υπασπιστής του Προέδρου Δημοκρατίας . Το 1935 αποστρατεύθηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο, λόγω της συμμετοχής του στο κίνημα των δημοκρατικών Βενιζελικών, του εδόθη χάρη και αποκαταστάθηκε. Με την κήρυξη του πολέμου (1940) και με αίτησή του επανήλθε στην ενεργό δράση . Εστάλη ως ναυτικός ακόλουθος στην Αγγλία (1941) και έγινε Δ/της της Β΄Μοίρας Α/Τ . Το 1943 έγινε υποναύαρχος και αρχηγός του στόλου στη Μ. Ανατολή .

Έλαβε μέρος σε πολλές σημαντικές επιχειρήσεις στην Μεσόγειο, Σικελία, Τύνιδα, Δωδεκάνησα. Στον Αλεξανδρή παραδόθηκε μέρος του Ιταλικού στόλου . Τέλος υπηρέτησε ως αρχηγός Ναυστάθμου και Ναυτ. Διοικήσεων. Για ένα μικρό διάστημα έγινε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (1945). Τιμήθηκε με παράσημα και άλλες διακρίσεις, συνοπτικά αναφέρουμε, Αργυρούς Σταυρός 1915, Χρυσός του Γεωργίου Α΄, Μετάλλια Ελληνοτουρκικού και Ελληνοβουλγαρικού 1913, Αγγλικό παράσημο Ταξιάρχου, Σταυρός Β.Ν, Σταυρός Ταξιαρχών Γεωργίου Α΄ . Συνέγραψε ιστορικά έργα και πολλές μελέτες για την Ναυτοσύνη των Ελλήνων. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών (1930 & 1955) για το συγγραφικό του έργο.

 Ο Αριστοκλής Σπύρου γεννήθηκε σένα μικρό χωριό (Βασιλικό) της επαρχίας Πωγωνίου της Ηπείρου . Από μικρός έδειξε την κλίση του προς τα γράμματα. Έτσι με προτροπή του μετέπειτα Μητροπολίτη Παραμυθίας – Φιλιατών, Αθηναγόρα Ελευθερίου, εστάλη για σπουδές στη μεγάλη Θεολογική Σχολή της Χάλκης (1903). Αποφοιτά το 1910 και ταυτόχρονα ονομάζεται μοναχός. Χειροτονείται Διάκονος και λαμβάνει το όνομα Αθηναγόρας. Διορίζεται στη Μητρόπολη Πελαγωνείας, με έδρα το Μοναστήρι (Βιτώλεια). Ακολουθούν οι ταραγμένοι χρόνοι των Βαλκανικών πολέμων και οι ανακατατάξεις μετά την ανεξαρτητοποίηση της περιοχής από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Η Μητρόπολη της Πελαγωνείας θα ανήκει πλέον στην δικαιοδοσία της Σερβικής Εκκλησίας. Το 1918 εγκαταλείπει πλέον το Μοναστήρι με τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο Καβουρίδη, για την Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια μεταβαίνει στο Άγιον Όρος . Τον Μάρτιο του 1919 διορίζεται Γραμματέας της Μητρόπολης Αθηνών. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή η Ιερά Σύνοδος , εκτιμώσα τα προσόντα και την προσωπικότητα του Διακόνου Αθηναγόρα τον εξέλεξε σε ηλικία 36 ετών Μητροπολίτη Κερκύρας και Παξών, αφού χειροτονήθηκε ιερέας και επίσκοπος στην Μητρόπολη Αθηνών. Αναχωρεί για την Κέρκυρα όπου θα παραμείνει έως το 1930 και θα γίνει πλέον γνωστή η μεγάλη του διοικητική και χρηστή ικανότητα.

Την χρονιά αυτή (1930) η Αρχιεπισκοπή Αμερικής αντιμετωπίζει πρόβλημα διαδοχής και μαζί με το Οικουμενικό Πατριαρχείο αναζητά έναν άξιο ιεράρχη. Αυτός ήταν ο Αθηναγόρας, που μετά από επίσημο αίτημα και την αποδοχή του από την Εκκλησία της Ελλάδος θα αναλάβει (2/1931) Αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής. Κατά την διάρκεια της θητείας του κατόρθωσε να συμφιλιώσει τις διχασμένες Ελληνικές κοινότητες, να ανεγείρει νέους ναούς και σχολεία, να ιδρύσει στη Βοστώνη θεολογική ελληνορθόδοξη σχολή. Παράλληλα ανέπτυξε εξαιρετικές σχέσεις με την Αμερικανική Κυβέρνηση, ιδιαίτερα με το προεδρικό ζεύγος Φρ. Ρούζβελτ και με τον επόμενο Πρόεδρο και τέκτονα Χάρρυ Τρούμαν. Το 1948 η μακρόχρονη επιτυχημένη θητεία του θα λήξει λόγω της επικείμενης διαδοχής του Πατριαρχικού θρόνου . Όταν θα αναχωρήσει όλος ο Ελληνισμός της Αμερικής θα κλάψει γιατί θα στερείτο της παρουσίας και της σκέπης του Ποιμενάρχη του. Ο Αθηναγόρας θα υποστηριχτεί από τις ΗΠΑ, οι οποίες θα πείσουν τις τουρκικές αρχές να δεχτούν κατ’ εξαίρεση τον Έλληνα Αθηναγόρα, ως υποψήφιο , ο οποίος όμως είχε γεννηθεί σε πρώην οθωμανική περιοχή!

Έτσι με την τελική ανάδειξή του σε Οικουμενικό Πατριάρχη, ο Αθηναγόρας έλαβε Τουρκικό διαβατήριο με την άφιξή του στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινουπόλεως στις 26. 1. 1949. Σημειωτέον είναι το γεγονός ότι ο Αθηναγόρας μετεφέρθη με το προεδρικό αεροπλάνο του Χ. Τρούμαν. Η υποδοχή του ήταν μεγαλοπρεπής και συγκινητική. Η πολιτεία του Αθηναγόρα ήταν λαμπρή, αναδιοργάνωσε τις ορθόδοξες παροικίες με την δημιουργία Μητροπόλεων και Αρχιεπισκοπών ( Αυστραλίας, Νέας Ζηλανδίας, Γαλλίας, Γερμανίας, Αυστρίας, Σουηδίας, Βελγίου κ.α) . Αναβάθμισε την Θεολογική Σχολή της Χάλκης με νέους διορισμούς καθηγητών. Διοργάνωσε Πανορθόδοξες διασκέψεις , επίλυσε προβλήματα με έργα ανθρωπισμού και διάλογο αγάπης. Η δράση του Αθηναγόρα δεν στάθηκε μόνο στα θέματα της Ορθοδόξου Εκκλησίας αλλά εστράφη και υπέρ της οικουμενικής προσέγγισης, διαλόγου και συνεργασίας των Χριστιανικών Εκκλησιών Ρωμαιοκαθολικών.

Η κορυφαία στιγμή της ζωής του ήταν η συνάντησή του με τον Πάπα Παύλο ΣΤ΄ στην Ιερουσαλήμ το 1964, όπου έλαβε χώρα η αμοιβαία άρσης των αναθεμάτων του σχίσματος του 1054. Στην τελετή αυτή συμμετείχε και ο άλλος μεγάλος ιεράρχης, Πατριάρχης Βενέδικτος (επίσης τέκτων). Παρά την διεθνή αναγνώριση και του κύρους του Αθηναγόρα, το 1955 ο τουρκικός όχλος, άνωθεν καθοδηγούμενος, διέπραξε κατά των Ελλήνων εγκλήματα και καταστροφές , αλλά το τραγικό αυτό γεγονός ήταν έξω και πέρα από τις δυνάμεις που ο Αθηναγόρας διέθετε. Τον Ιούλιο του 1972 μετά από μία πτώση και κάταγμα που υπέστη, με συνέπεια άλλων επιπλοκών, ο Αθηναγόρας όδευσε στην Αιώνια Ανατολή.

O Γ. Αγγελόπουλος σπούδασε Νομικά στην Αθήνα, στο Παρίσι, στο Λονδίνο και στη Βιέννη.

Διορίστηκε υφηγητής της Νομικής (1880) στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια έγινε Καθηγητής της Νομικής το 1890 έως το 1923. Διετέλεσε κοσμήτωρ, συγκλητικός, αντιπρύτανης και πρύτανης από το 1916 έως το 1920. Δίδαξε στη σχολή Ευελπίδων 1883-85 και στη σχολή Βιομηχανικών τεχνών (1902-05).

Διετέλεσε μέλος και σύμβουλος της Αρχαιολογικής Εταιρείας από το 1918 έως το1920.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Πανεπιστήμιου Αθηνών και δίδαξε στην Ερμούπολη της Σύρου και στο Ταιγαρόνκ της Ρωσίας στην Ελληνική σχολή. Μελέτησε στις βιβλιοθήκες και τα Μουσεία Μόσχας και Πετρουπόλεως κυρίως τη Βυζαντινή τέχνη και αρχαιολογία. Στη συνέχεια (1900) σπούδασε με κρατική υποτροφία στην Ecole Normale Superieure στο Παρίσι. Εκλέχτηκε καθηγητής της Βυζαντινής Ιστορίας και αρχαιολογίας στο Πανεπιστημίου Αθηνών (1912). Ήταν Σύμβουλος της Αρχαιολογικής εταιρίας. Ήταν πρώτος έφορος των αρχαιοτήτων του Χριστιανικού και Μεσαιωνικού Ελληνισμού . Επίσης διετέλεσε διευθυντής του Βυζαντινού Μουσείου, (1914-1923).

Πραγματοποίησε ανασκαφές, έρευνες και συντήρηση στα Μετέωρα, Δαφνί, Μυστρά, Σπάρτη κ.α. Συνεργάστηκε με τον καθηγητή Σπ. Λάμπρου για την καταγραφή και σύνταξη καταλόγου των χειρογράφων των μονών του Αγ. Όρους. Έκανε πολλές μελέτες και επιστημονικές ανακοινώσεις σε επιστημονικά περιοδικά και εγκυκλοπαίδειες. Αναφέρουμε ενδεικτικά συγγράμματα : Βυζαντινά μνημεία της Ηπείρου, Χρονικά του Μωρέα, Τηνιακά Παραμύθια, Βυζαντινή Θεσσαλονίκη, Αγνείας πείρα της Θεοτόκου, Αλεξανδρινός Πολιτισμός κ.α.

.

Σταδιοδρόμησε ως αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού. Φοίτησε επίσης στο Μαθηματικό Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποστρατεύθηκε με το βαθμό του Πλοιάρχου με ειδικότητα στα Οικονομικά. Διορίσθηκε καθηγητής Σχολής Ναυτ. Δοκίμων και κατόπιν εξελέγη έκτακτος καθηγητής της Στατικής στην ΑΣΟΟΕ.

Συνέγραψε πολλά οικονομικά συγγράμματα και μελέτες. Ήταν συνεργάτης σε επιστημονικά περιοδικά. Τιμήθηκε από την Ελληνική πολιτεία με το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄, με τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικα και το Μετάλλιο Στρατιωτικής αξίας.

Ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος (1790-1854) ήταν ιδρυτικό μέλος της Φιλικής Εταιρείας, αγωνιστής της επανάστασης του 1821 και πολιτικός.
Γεννήθηκε στην Ανδρίτσαινα περίπου το 1790 από φτωχή οικογένεια. Το 1818 μετανάστευσε μαζί με την οικογένειά του στη Σμύρνη. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη.
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Οδησσό, όπου εργάσθηκε στο μαγαζί του Αθανάσιου Σέκερη και ήρθε σε επαφή με τον Σκουφά, ο οποίος και τον μύησε στη Φιλική Εταιρεία. Ως μέλος ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος μύησε σημαντικά μέλη αυτής, ανέλαβε σημαντική δράση στην Οδησσό, στην Βλαχία και στην Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με τον κύκλο της Πίζας.
Αγωνίστηκε δίπλα στον Κολοκοτρώνη και τον Αναγνωσταρά στην επανάσταση του 1821. Οι διαπραγματεύσεις για την άλωση της Τριπολιτσάς, στις οποίες πήρε μέρος, τον ανάδειξαν σαν μεγάλη πολιτική φυσιογνωμία. Στην Γ' Εθνοσυνέλευση αρνήθηκε να υπογράψει το ψήφισμα για αγγλική προστασία. Το 1828 διορίστηκε από τον Καποδίστρια νομάρχης Ηλείας ενώ αργότερα ανέλαβε και άλλες πολιτικές θέσεις όπως αυτή του διοικητή της Εύβοιας.
Το 1834 ο ιστορικός Ιωάννης Φιλήμων εξέδωσε το «Δοκίμιον Ιστορικόν της Φιλικής Εταιρείας», ανέφερε ως πρώτη τριάδα της Εταιρίας τους Σκουφά-Τσακάλωφ-Αναγνωστόπουλο.
Ο παναγιώτης Αναγνωστόπουλος απεβίωσε το 1854 στην Αθήνα από χολέρα που είχε μεταδοθεί από τον Αγγλογαλλικό στρατό κατοχής. Το 1884 δόθηκε το όνομα του σε κεντρική οδό του Κολωνακίου.

Μαθητής της Ζωσιμαίας Σχολής Ιωαννίνων . Φοίτησε στην Φιλοσοφική του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13. Στη συνέχεια ειδικεύθηκε στη Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης και στην Ecole des Hautes Etudes στο Παρίσι. Κατόπιν ολοκλήρωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βασιλείας (Ελβετία). Τέλος έγινε Διδάκτωρ.

Εργάστηκε ως Γυμνασιάρχης στην Λευκωσία. Συνεργάτης του Ιστορικού Λεξικού της Ακαδημίας Αθηνών (1921). Διαδέχθηκε στο Πανεπιστήμιο τον καθηγητή Γ. Χατζιδάκι, στην έδρα της Γλωσσολογίας. Πρωτότυπος στις μελέτες του για την αρχαία και νέα Ελληνική γλώσσα. Πολυγραφότατος σε βιβλία και δημοσιεύσεις ετυμολογικές και λεξικογραφικές. Διάσημος για τις λαογραφικές μελέτες των Ηπειρώτικων ιδιωμάτων και διαλέκτων.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή και στη συνέχεια στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Παρισιού, όπου αναγορεύθηκε Διδάκτορας. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Αγγλία. Το 1902 έγινε υφηγητής και αργότερα καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας και Δημοσιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναγορεύθηκε αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας , της Αγγλικής Βασιλικής Εταιρείας και της Ακαδημίας Πολιτ. Επιστημών της Νέας Υόρκης. Ιδρυτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών (1926).

Κατά τους Βαλκανικούς πολέμους διορίστηκε αντιπρόεδρος της Ελλάδος στις Βαλκανικές Διασκέψεις και στην Κοινωνία των Εθνών ( 1921, 23 και ’29). Εκτός όμως της οικονομίας είχε μια πολυσχιδή μόρφωση και ιδιαίτερη καλλιέργεια. Μελετητής της λογοτεχνίας και του θεάτρου. Ήταν θεατρικός κρητικός και αναλυτής. Σε πολλά άρθρα του ανέλυσε το έργο του Ροΐδη , Βικέλα, Μαβίλη, Πολυλά κ.α Ήταν ο πρώτος ‘Έλληνας που έκανε γνωστό το θέατρο της Νεότερης Ελλάδας στο εξωτερικό. Έγραψε πάμπολλα ιστορικά, οικονομικά έργα και μελέτες. Το 1934 οι φοιτητές του οργάνωσαν τιμητική εκδήλωση για την αποχώρηση του από το Πανεπιστήμιο. Ένα Χρόνο αργότερα η Παγκόσμια κοινότητα τον αποχαιρετούσε με ύμνους και λόγους, Μεταξύ άλλων ο διάσημος Keynes , o Αγ. Αγγελόπουλος, Αλ. Σβώλος, Ξ. Ζολώτας , κ.α.

 Γιος του βασ. Γεωργίου του Α΄. Φοίτησε στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε ως ανθυπίλαρχος το 1901. Ήταν πολύγλωσσος (5 γλωσ.) Μετά το κίνημα του Γουδί 1909 μετέβη στην Γερμανία και κατετάχθη για ανώτερη εκπαίδευση στο Σύνταγμα Δραγόνων. Επανήλθε στην Ελλάδα και στην ενεργό υπηρεσία επί κυβερνήσεως Ελευθ. Βενιζέλου. Έλαβε μέρος επιτελικό στους Βαλκανικούς πολέμους. Τιμήθηκε με Αριστείον ανδρείας. Προήχθη σε Συνταγματάρχη ως Δ/της του Ιππικού. Απεστάλη κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου πολέμου στην Αγγλία ως αντιπρόσωπος της Κυβερνήσεως. Μετά την απομάκρυνση του αδελφού του Βασιλέα Κωνσταντίνου, ιδιώτευσε στην Αθήνα. Το 1917 αναχώρησε στην Ελβετία. Το 1920 επανήλθε στην Ελλάδα με τον αδελφό του Χριστόφορο επίσης Τέκτονα και ανέλαβε τα στρατιωτικά του καθήκοντα. Το 1921 βρίσκεται επικεφαλής της ΧΙΙ Μεραρχίας στη Μ. Ασία. Εμπλέκεται σε μάχες με τους Τούρκους Κιουτάχεια, Εσκή Σεχήρ και τέλος στο Αφιόν Κραχισάρ. Το στρατιωτικό του σώμα είχε πολλές επιτυχίες. Τελικά όμως το μεγάλο βάθος της εισβολής προς την Άγκυρα, ο ελλιπής έως ανύπαρκτος ανεφοδιασμός και η απόλυτη σύγχυση που επικράτησε στην εκτέλεση εντολών και κινήσεων, οδήγησε στην υποχώρηση. Ο Δεκέμβριος του 1921 βρίσκει τον πρίγκιπα Ανδρέα στη Σμύρνη και μετά η επιστροφή στην Ελλάδα. Διορίζεται Διοικητής του Ε’ Σώματος στρατού στην Ήπειρο έως τον 9/1922. Σε λίγο ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος εξορίζεται και παραιτείται υπέρ του Γεωργίου του Β’. Ο Ανδρέας παραμένει με την οικογένεια του στην Κέρκυρα . Οι συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής θα προξενήσουν μεγάλες αναταράξεις στον πολιτικό κόσμο της Ελλάδας. Ο Ανδρέας θα περάσει από το Επαναστατικό δικαστήριο 1922, με άλλους αξιωματικούς και θα κηρυχθεί έκπτωτος του βαθμού του. Ο Ανδρέας τελικά θα αναχωρήσει και θα ζήσει σε Ευρωπαϊκές χώρες έως τον θάνατό του στο Μονακό το 1944. Συνέγραψε ένα βιβλίο με στρατιωτικά ενθυμήματα από την Μικρασιατική καταστροφή το 1930. ‘’ Towards Disaster : The Greek Army in Asia Minor 1921’’.

Εκτός της ιδιότητός του ως Καθηγητού της Ανωτάτης Γεωπονικής Σχολής Αθηνών ήταν ένας φιλόσοφος και βαθειά σκεπτόμενος άνθρωπος. Ως καθηγητής δίδαξε στην έδρα της Γεωργικής Υδραυλικής και Τοπογραφίας. Υπηρέτησε ως Δ/της στο Υπουργείο Γεωργίας και ήταν εισηγητής πολλών νομοθετημάτων, όπως: η σύστασης της Διευθύνσεως Δασών του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων, η μέριμνα της διευθέτησης χειμάρρων, κ.α Συνέγραψε μελέτες και άφησε ένα πλούσιο φιλοσοφικό έργο για τους Αρχαίους Έλληνες Φιλοσόφους που συγκεντρώθηκε και εξεδόθη με τον ίδιο τίτλο το 1971. Περιλαμβάνει τους , Πυθαγόρα, Εμπεδοκλή, Σωκράτη, Πλάτωνα, Στωικούς κ.α

Ο αποκαλούμενος Μπάμπης Άννινος υπήρξε ένας ευφυής λογοτέχνης της εποχής του ιδιαίτερα δημοφιλής για το χιούμορ του. Μετά τις γυμνασιακές του σπουδές στην Κεφαλονιά , έγινε Γραφέας στο τελωνείο και κατόπιν Προξενικός υπάλληλος στην Ιταλία. Στη συνέχεια διορίστηκε γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας , υπάλληλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου και γραμματέας της Εισαγγελίας Αθηνών. ως η μεγάλη του αγάπη ήταν η δημοσιογραφία σε πολλές εφημερίδες, (1878) όπως ο Νεολόγος των Αθηνών, η Εφημερίδα και ως αρχισυντάκτης της Καθημερινής. Ταυτόχρονα έγραφε σε περιοδικά, (Παρνασσός, Ασμοδαίος, Ίρις κ.α) με διάφορα ψευδώνυμα. ‘’ Ηρώδης Αττικός’’, ‘’ Ρακοσυλλέκτης’’, ‘’Στρεψιάδης’’ κ.α. Το 1885 ίδρυσε τη σατιρική εφημερίδα Άστυ. Ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη της Εταιρείας Θεατρικών Σπουδών. H πέννα του ήταν άλλοτε σατιρική και κριτική , άλλοτε σοβαρή ανάλογα με τα Χρονογραφήματα της εποχής. Εξέδωσε ποιητικές συλλογές και επαινέθηκε στον Βουτσιναίο Διαγωνισμό του 1871. Έκανε μεταφράσεις από Ιταλικά και Γαλλικά βιβλία . Συμμετείχε μαζί με τους Τιμ. Φιλήμονα και Ν. Πολίτη στη συγγραφή της ιστορίας των 1ων Ολυμπιακών αγώνων του 1896. Έγραψε επίσης θεατρικά έργα με ένα εντελώς πρωτότυπο ύφος. Το έργο του ΄΄Ζητείται υπηρέτης΄΄ επιλέχθηκε για την πρεμιέρα του Βασιλικού θεάτρου το 1901. Η σατυρική του επιθεώρηση ΄΄Τα Παναθήναια είχε τεράστια επιτυχία. Τιμήθηκε για τη μεγάλη συνεισφορά στο χώρο των γραμμάτων με το Παράσημο του Σωτήρος (1889), Χρυσούν Αριστείον των Γραμμάτων και Τεχνών (1914) και με το Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών το (1925).

 Φοίτησε στην Ιερατική Σχολή της Άρτας και κατόπιν στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Ως μοναχός ονομάστηκε Χερουβείμ στο Άγιο Όρος. Στη συνέχεια διάκονος . Ήταν επίσης Ιεροκήρυκας στη Μητρόπολη Δημητριάδος. Το 1934 χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος. Εργάσθηκε ως υπάλληλος της Ιεράς Συνόδου. Το 1935 εξελέγη Μητροπολίτης Παροναξίας . Την εποχή εκείνη η Ιερά Σύνοδος ενέταξε και τη νήσο Θήρα (Σαντορίνη) στην ίδια Μητρόπολη , έτσι δημιουργήθηκε η Μητρόπολης Παροναξίας και Θήρας, όπου υπηρέτησε έως το 1945. Κατόπιν μετετέθη στα Τρίκαλα, στη Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών. Προσέφερε μεγάλο κοινωνικό έργο και βοήθεια στους πιστούς της Εκκλησίας και των Μητροπόλεών του, στους δύσκολους καιρούς της κατοχής και του εμφυλίου.

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Κων/πολεως ιατρική και ειδικεύτηκε στην χειρουργική. Αρχιχειρουργός στο Διεθνές νοσοκομείο της Πόλης. Στη συνέχεια αναγορεύτηκε καθηγητής Πανεπιστημίου Κων/πολεως . Υπήρξε πρόεδρος επιστημονικών σωματείων και ιδρυμάτων, καθώς και του Τουρκικού Ερυθρού Σταυρού. Το 1920 ήλθε στην Ελλάδα όπου και εγκαταστάθηκε μόνιμα. Υπηρέτησε ως Έφεδρος Αρχίατρος στον Ελληνικό Στρατό. Το 1927 ίδρυσε την Ελληνική Χειρουργική Εταιρεία. Υπήρξε καθηγητής Στρατιωτικών Ιατρικών Σχολών. Ίδρυσε δική του ιατρική κλινική ΄΄Κλινική Αντύπα΄΄. Τιμήθηκε με μετάλλια για την προσφορά και ανδρεία του.

Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων το 1916 και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλική Σχολή Πολέμου. Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους, μάχη του Σκρα και της Δοϊράνης 1913, όπου και τραυματίστηκε δύο φορές. Γι΄ αυτό προήχθη ΄΄επ ανδραγαθία΄΄ σε λοχαγό . Πολέμησε στον Ελληνοιταλικό πόλεμο της Αλβανίας ως Διοικητής Ταξιαρχίας. Στη διάρκεια της κατοχής υπήρξε υψηλό στέλεχος της Αντιστασιακής Εθνικής Οργάνωσης Μήδας. Μετά διέφυγε στη Μέση Ανατολή. Μεταξύ 1945 -49 υπηρέτησε ως Διοικητής Μεραρχίας και επιτελικός αξιωματικός του Γ.Ε.Σ. Αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Υποστρατήγου. Τιμήθηκε για την μακρά προσφορά στην Πατρίδα με μετάλλια και διακρίσεις: Πολεμικό Σταυρό, Χρυσό Αριστείο Ανδρείας, Βελγικό Πολεμικό Σταυρό, Σταυρό του Γεωργίου Α΄, Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος, Διασυμμαχικό Μετάλλιο Νίκης.

Αρκάς Πολιτικός. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, Γαλλία και Γερμανία. Άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Απέκτησε μεγάλη μόρφωση. Είχε προοδευτικές ιδέες και άμεμπτο ήθος. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη ένδεκα συνεχείς φορές βουλευτής Μεσσήνης από το 1854 έως το 1885. Χρημάτισε υπουργός Ναυτικών το 1865 στην κυβέρνηση Δ. Βούλγαρη, υπουργός Εκπαίδευσης και Εκκλησιαστικών στην κυβέρνηση Επαμ. Δεληγεώργη και Δικαιοσύνης στις κυβερνήσεις Βούλγαρη (1868), Δεληγεώργη (1877), Θεοδ. Δηλιγιάννη (1885). Επίσης έγινε και υπουργός Εσωτερικών επί κυβερνήσεως Επ. Δεληγιώργη το 1877. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος και του Τεκτ. Διευθυντηρίου του 1863.

Ξεκίνησε να σπουδάζει στην Αθήνα νομικά αλλά σύντομα τα εγκατέλειψε για ασχοληθεί με την μεγάλη του αγάπη την Ιατρική. Αποφοίτησε το 1900 λαμβάνοντας και το διδακτορικό του δίπλωμα. Συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο όπου και πάλι αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε ιατρός στην Αστυκλινική. Έγινε υφηγητής της Ειδικής Νοσολογίας και Θεραπευτικής και επιμελητής της Παθολογικής Κλινικής . Το 1918 έγινε τακτικός καθηγητής της Ειδικής Νοσολογίας και Θεραπευτικής. Δημοσίευσε πολλά ιατρικά επιστημονικά συγγράμματα. Επιλεκτικά αναφέρουμε: Νόσοι της Θρέψεως, Ειδική Νοσολογία και Θεραπευτική, Νόσοι του κινητικού συστήματος, Επαγγελματικοί Νόσοι, Αζωαμινώσεις κ.α.

Λόγιος από γνωστή Ηπειρωτική οικογένεια, ο πατέρας του Παναγιώτης ιστοριογράφος της Ηπείρου. Αδελφός του Σπύρου επίσης Τέκτονα. Σπούδασε στη Ζωσιμαία σχολή . Είχε πατριωτική δράση ενάντια στους Οθωμανούς και απελάθη από τα Γιάννενα το 1877. Εγκατεστάθη στην Αθήνα έγινε Τραπεζίτης και Πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Αθηνών . Ασχολήθηκε με την Πολιτική και εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας. Εστάλη ως εκπρόσωπος της Ελλάδος στο Συνέδριο του Βερολίνου μαζί με τους Αλεξ. Ραγκαβή και Θεοδ. Δηλιγιάννη. Με τον αδελφό του Σπύρο εξέδωσαν μια πρωτότυπη συλλογή Ηπειρωτικών τραγουδιών και ένα γλωσσάρι λεξικό της Ηπειρωτικής διαλέκτου.

Ως Ηπειρώτης σπούδασε στη Ζωσιμαία σχολή και στη συνέχεια νομικά. Έγινε Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Αθηνών (1866). Ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο και τέλος έγινε Αρεοπαγίτης. Το 1895 διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης επί κυβερνήσεως Θεοδ. Δηλιγιάννη. Βοήθησε ενεργά τους αποδήμους Έλληνες με νομοθετικές διατάξεις. Εξέδωσε πολλές μελέτες σε Νομικά θέματα. Εκτός των νομικών έκανε και ιστορικές δημοσιεύσεις ΄΄Ιστορία του Αλή Πασά΄΄ για τον Αγώνα και την Άλωση του Μεσολογγίου, καθώς και λαογραφικές με τον αδελφό του Κωνσταντίνο.

Διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος .

Ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στην Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης. Κατόπιν σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1843 μετέβη στο Μόναχο και έλαβε το διδακτορικό του τίτλο από το εκεί Πανεπιστήμιο (1846). Στη συνέχεια εργάστηκε σε νοσοκομεία των Παρισίων, μέχρι το 1849, οπότε και επέστρεψε στην Ελλάδα. Γίνεται υφηγητής. Στη συνέχεια γίνεται ο πρώτος έκτακτος καθηγητής στο νέο μάθημα της Γενικής Μικροσκοπικής Ανατομίας ( 1852). Αργότερα γίνεται έκτακτος καθηγητής της Φαρμακολογίας και το 1862 τακτικός. Από το 1852 έως το 1863 είναι Δ/της των εργαστηρίων Παθολογικής Ανατομίας. Είχε την τιμή αλλά και την αξία να γίνει ο 1ος Δ/της του νεοσύστατου Τζάνειου Νοσοκομείου Πειραιώς. Αποκτά μεγάλη επιστημονική κατάρτιση και χαίρει τεράστια εκτίμησης και φήμης.

Έχει μείνει στην ιστορία της Ιατρικής η ρήση του ‘’Ουδείς Ιατρός Αφιλοσόφητος’’ .

Ασχολείται με τα κοινά, γράφει ιατρικές Μονογραφίες και άρθρα σε ιατρικά περιοδικά Ασκληπιός, Ιατρική Μέλισσα, Ιατρική Εφημερίδα. Γράφει όμως και για εθνικά θέματα σε σοβαρά έντυπα της εποχής, επισημαίνει τον επερχόμενο πανσλαβισμό. Εμπνέεται και γράφει ποιήματα για τον Κρητικό αγώνα ‘’ Τα Κρητικά’’ (1867). Μεταφράζει ξένους συγγραφείς. Ενισχύει επαναστατικά κινήματα της Θεσσαλίας, Μακεδονίας, Ηπείρου και Κρήτης ! Διατέλεσε πληρεξούσιος της Θεσσαλίας στην Εθνοσυνέλευση του 1862-3. Το 1883 ανέλαβε την έδρα της Βοτανικής. Υπήρξε Κοσμήτωρ της Ιατρικής Σχολής το Πανεπιστημίου Αθηνών και Πρύτανης το 1887-88. Ήταν ιδιαίτερα αγαπητός από τους άλλους καθηγητές και μαθητές του , ως δίκαιος και εξαιρετικός ομιλητής. Στο Τζάνειο νοσοκομείο υπάρχει και ανδριάντας του.

 Εισήλθε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και αποφοίτησε με τον βαθμό του Σημαιοφόρου. Κατετάγη στο Β. Ναυτικό το 1911. Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους και το 1915 προήχθη ως Υποπλοίαρχος και το 1920 στο βαθμό του Πλωτάρχη. Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία. Το 1924 δήλωσε παραίτηση αλλά ανεκλήθη στην ενεργό υπηρεσία το 1925 και προήχθη σε Αντιπλοίαρχο. Υπηρέτησε στα υποβρύχια με πολλές καταδυτικές ώρες, στα υποβρύχια Δελφίν και Ξιφίας. Το 1943 έλαβε τον βαθμό του Υποναυάρχου. Το 1948 ανεκλήθη σε υπηρεσία ως Υπασπιστής του Πρίγκηπος Γεωργίου.

Χημικός, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και απεφοίτησε το1903. Συνέχισε τις σπουδές του στην Γαλλία και Αγγλία και έλαβε και το δίπλωμα της Φιλοσοφίας. Νέος ακόμη το 1905 διορίσθηκε υφηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών κλάδος Χημείας. Εργάστηκε στο Δήμο Αθηναίων. Το 1912 ίδρυσε την Χημική Υπηρεσία του Βασιλικού Ναυτικού και διορίσθηκε ως Δ/της . Το 1917 γίνεται τακτικός καθηγητής του ΕΜΠ. Ήταν ο ιδρυτής και πρώτος διευθυντής του εργαστηρίου Γενικής Πειραματικής Χημείας. Το1920 γίνεται Δ/της της Χημικής Eκπαιδεύσεως. Διετέλεσε επίσης καθηγητής της Σχολής Ναυτ. Δοκίμων και Σχολή Πυροβολικού, δίδαξε επίσης στη Ανωτάτη Γεωπονική σχολή. Από το 1944 έως το 1952 κατείχε την έδρα της Γενικής Πειραματικής Χημείας. Το 1943 έγινε αντιπρύτανης του ΕΜΠ και λίγο αργότερα Πρύτανης. Αρθρογραφούσε σε περιοδικά, εγκυκλοπαίδειες και εξέδωσε μελέτες που δημοσιεύθηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Δημοσίευσε επιστημονικά συγγράμματα , όπως Οι Εκρηκτικαί ύλαι, Εγχειρίδιον Οργανικής Χημείας , Εγχειρίδιον Ανοργάνου Χημείας.

Τιμήθηκε από την πολιτεία με τον Σταυρό του Ταξιάρχη του Τάγματος Γεωργίου του Α’. Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε θεολογία και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Μετά το πέρας των σπουδών του (1872) επέστρεψε στην Κωνσ/πολη και διορίστηκε καθηγητής στη Θεολογική Σχολή Χάλκης. Το 1879 φεύγει για σπουδές στην Γερμανία , Πανεπιστήμιο Μονάχου, από όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα (1884). Επέστρεψε και διορίστηκε από τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄ διευθυντής της Ιερατικής Σχολής των Βλαχερνών. Το 1889 εξελέγη Μητροπολίτης Αγχιάλου , την οποία υπηρέτησε άριστα με τις χριστιανικές και ανθρωπιστικές αρετές. Παρέμεινε έως τα 1906. Έζησε τις ταραχές και την πυρπόληση και καταστροφή της Αγχιάλου, (κάηκε η μεγάλη του Βιβλιοθήκη) από τους Εξαρχικούς. Εστάλη τότε στην Κύπρο ως Πατριαρχικός Έξαρχος για τακτοποίηση θεμάτων διαδοχής του επισκοπικού θρόνου. Στη συνέχεια (1909) διορίσθηκε Μητροπολίτης Πελαγονίας και Νικαίας. Δυστυχώς αντιμετώπισε τις φοβερές συνέπειες της Μικρασιατικής καταστροφής και βίωσε το δράμα του εκπατρισμού και των πληθυσμιακών ανταλλαγών.

Το 1925 ο Βασίλειος εξελέγη τοποτηρητής του Πατριαρχικού Οικουμενικού Θρόνου, λίγους μήνες αργότερα η ιερά Σύνοδος τον εξέλεξε Οικουμενικό Πατριάρχη (13.7.1925).

Ο Βασίλειος Γ΄ υπήρξε θαρραλέος μεταρρυθμιστής και ισορροπιστής στις σχέσεις μεταξύ των εκκλησιών. Επιλεκτικά αναφέρουμε, τον γάμο των κληρικών, την αναγνώριση Πατριαρχείου της Ρουμανίας, την ανάθεση στην εκκλησία της Ελλάδος της διοίκησης των Νέων Χωρών, την αλλαγή του ημερολογίου. Άφησε πλούσιο θεολογικό συγγραφικό έργο.

Εξελέγη δώδεκα φορές βουλευτής. Υφυπουργός-Υπουργός το 1931 και διετέλεσε αντιπρόεδρος της Βουλής.

Η οικογένειά του καταγόταν από τους Παξούς και διατήρησε πάντα στενούς δεσμούς με επτανήσιους φίλους. Πολιτικός και λόγιος , εκλέχτηκε πολλές φορές βουλευτής Παξών. Μέλος της Εθνικής Εταιρίας ( Ε Ε) ανέπτυξε σημαντική δράση και έλαβε μέρος στον ατυχή πόλεμο του 1897. Εργάστηκε επίσης ως επιτυχημένος δημοσιογράφος και συνεργάτης σε πολλές κυρίως αθηναϊκές εφημερίδες (Ακρόπολις, Έθνος, Εστία, Εμπρός).

Το 1924 έγινε υπουργός Παιδείας. Υπήρξε γενικός διευθυντής των Τ.Τ.Τ. Λογοτεχνικά ανήκε στη Σχολή της Κέρκυρας μαζί με τους φίλους του Πολυλά και Μαρκορά. Έγραψε ιστορικά και θεατρικά έργα, αναφέρουμε επιλεκτικά : Η Ελλάς κατά τους Ολυμπιακούς αγώνες, Στρατιωτικές αναμνήσεις, Παλαιαί οδοί και παλαιαί φυσιογνωμίαι. Μετέφρασε στα ελληνικά την Ιστορία της Ρωσικής Λογοτεχνίας του Σκιμπιτσέφσκι.

Το 1930 εξελέγη πρόεδρος της Ένωσης Δημοσιογράφων.

Σε ηλικία 14 ετών, μετέβη στα Ιεροσόλυμα και σπούδασε στην τοπική Ιερατική σχολή. Το 1914 ονομάστηκε μοναχός. Στη συνέχεια έγινε Διάκονος και υπηρέτησε στη Μητρόπολη Πτολεμαΐδας. Το 1921 κατεβαίνει στην Αθήνα για σπουδές στη Θεολογική και Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά το τέλος των σπουδών του γύρισε στα Ιεροσόλυμα (1925) και τον Οκτώβριο του 1929, χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος, και διορίστηκε Έξαρχος του Παναγίου Τάφου στην Αθήνα. Παρέμεινε στη θέση αυτή μέχρι το 1946. Στη συνέχεια και έως το 1951 ήταν μέλος της Ιεράς Συνόδου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, οπότε χειροτονήθηκε Αρχιεπίσκοπος Τιβεριάδος . Το 1957 εξελέγη Πατριάρχης Ιεροσολύμων. Έτσι αρχίζει ένα μεγάλο έργο αναδιοργάνωσης του Πατριαρχείου (2ο τη τάξει). Η Ιορδανική Κυβέρνηση κατοχυρώνει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αγιοταφίτικης αδελφότητας στα προσκυνήματα των Αγίων τόπων. Ο Βενέδικτος έλαβε μέρος σε πολλά διεθνή εκκλησιαστικά συνέδρια για την επίλυση πολιτικών και ποιμαντικών προβλημάτων . Συναντήθηκε με τον Πάπα Παύλο τον Στ’ στα Ιεροσόλυμα μαζί με τον επίσης μεγάλο Τέκτονα Πατριάρχη Αθηναγόρα σε μία πρωτοφανή και ξεχωριστή παγκόσμια Χριστιανική προσπάθεια συνεργασίας και διαλόγου των Εκκλησιών. Στη διάρκεια αυτής της συνάντησης έγινε η αμοιβαία άρσης του αναθέματος από την εποχή του Σχίσματος ( 1054) Επίσης ο Βενέδικτος τακτοποίησε θέματα εκλογής του Πατριάρχη, μισθοδοσιών, στελέχωσης του Πατριαρχείου κ.α. Ήταν πολύγλωσσος και καλλιεργημένος, άφησε ένα αξιόλογο συγγραφικό έργο μελετών νομικού και ιστορικού περιεχομένου. Θα μείνει στην εκκλησιαστική ιστορία ως ένας από τους κορυφαίους ποιμένες. Τιμήθηκε με τιμητικές διακρίσεις, όπως: Μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αποστόλων , Μεγαλόσταυρο του Γεωργίου Α΄, Το ανώτατο παράσημο της Ιορδανίας κ.α

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και πήρε τον διδακτορικό του τίτλο με άριστα  (1866).  Επέστρεψε στην Κρήτη και άσκησε τη δικηγορία ως επάγγελμα. Αναμίχθηκε  αμέσως στην  Πολιτική. Εξελέγη βουλευτής Κυδωνιών. Η κατάσταση την εποχή εκείνη ήταν  εκρηκτική. Το 1889 η Τουρκική κυβέρνηση  αφαιρεί όλα τα δικαιώματα που είχε δώσει στους Κρητικούς.  Ακολούθησαν  ταραχές και μεγάλη ένταση για μακρό διάστημα.

Το 1895 ξεσπά επανάσταση . Το 1897 γίνονται σφαγές  στο  Ρέθυμνο και έξω από τα Χανιά.  Ο Βενιζέλος  θα ηγηθεί μιας δύναμης επαναστατών  δύο χιλιάδων  και στο ακρωτήρι θα υψώσουν την Ελληνική σημαία. Οι ξένες  δυνάμεις  με τα πολεμικά τους πλοία βομβαρδίζουν το Ακρωτήρι . Οι αρχηγοί  του κινήματος  διακηρύσσουν  προς τους ναυάρχους  το ανυποχώρητο της απόφασής τους. Τα γεγονότα γίνονται γνωστά σε όλη  την Ευρώπη. Διάσημες προσωπικότητες  τάσσονται  υπέρ της ανεξαρτησίας της Κρήτης.

Η Ελλάδα  την ίδια εποχή ηττάται ταπεινωτικά από την Τουρκία στην Θεσσαλία. Ο Βενιζέλος ζητά από τις μεγάλες δυνάμεις την αυτονομία της Κρήτης . Μετά από  διπλωματικές  διαβουλεύσεις  εκλέχθηκε  Ύπατος Αρμοστής   ο Πρίγκιπας Γεώργιος,  (1898)  ο οποίος  συγκρότησε το Συμβούλιό του. Διόρισε τον  Βενιζέλο  υπουργό Δικαιοσύνης.  Ο Βενιζέλος επιθυμούσε την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα υπό την προϋπόθεση  της  ώριμης κατάστασης  και όχι με βεβιασμένες ενέργειες. Έτσι  επήλθε σύγκρουσης με τον Αρμοστή και σαν επακόλουθο  η παραίτησής του. Τα επόμενα χρόνια  η κατάσταση χειροτέρευε και το 1905 ο Βενιζέλος ηγήθηκε της  επανάστασης της Θερίσου, η οποία διακήρυξε την πολιτική ένωση Κρήτης με την Ελλάδα. Οι μεγάλες δυνάμεις απείλησαν με επέμβαση και άρχισαν σκληρές διαπραγματεύσεις. Τελικά η ευφυΐα και η άψογη διπλωματική ικανότης του Βενιζέλου  οδήγησε σε ευτυχή έκβαση του προβλήματος. Τα ξένα στρατεύματα άρχισαν να αποχωρούν (1908)  και ο πρίγκιπας Γεώργιος επέστρεψε στην Ελλάδα .  Ο Βασιλεύς  Γεώργιος  Α’ έστειλε ως αρμοστή  τον Αλέξ. Ζαΐμη  και για την τήρηση της τάξεως  ‘Ελληνες αξιωματικούς και οργάνωσε και την τοπική  χωροφυλακή.  Τον Απρίλιο του 1910  συγκλήθηκε συνέλευσης και ο Βενιζέλος εκλέχθηκε πρόεδρός της.  Στην Ελλάδα ήδη είχαμε την επανάσταση  στο Γουδί  (8/1909) ο στρατιωτικός σύνδεσμος κάλεσε τον Βενιζέλο  να αναλάβει την ηγεσία εκείνος όμως είχε πολλές αντιρρήσεις και μετά από διαπραγματεύσεις του Γεωργίου Α’ , του Στεφ. Δραγούμη  , του Δημ. Ράλλη προκηρύχτηκαν εκλογές  και ο Βενιζέλος  εκλέχθηκε βουλευτής Αττικής. 

‘Ετσι στις 19.10.1910 ο Βενιζέλος  εκλέχθηκε πρωθυπουργός.   Αμέσως άρχισε τις διαπραγματεύσεις και τις  συνεννοήσεις  με τις άλλες βαλκανικές χώρες προκειμένου να εκδιώξουν τους  Τούρκους από τα Βαλκάνια. Έτσι τον Σεπτέμβριο του  1912 κήρυξαν τον πόλεμο  στην Τουρκία και έτσι ξεκίνησε ο Α’ Βαλκανικός πόλεμος.  Την 1/10/1912 κηρύχθηκε  και η ένωση με την Κρήτη.  Οι σύμμαχοι όμως  δεν ήταν ευχαριστημένοι με τις εδαφικές τους κατακτήσεις και διανομή, ιδιαίτερα  η   Βουλγαρία  θεωρούσε τον εαυτό της ως πιο δυνατό και είχε απαιτήσεις  από την Ελλάδα και τη Σερβία. Έτσι τον Μάιο του 1913 ξεκίνησε  ο  Β΄ βαλκανικός πόλεμος.  Οι  Βούλγαροι ηττήθηκαν και ο Βενιζέλος  εκπροσώπησε την Ελλάδα στη συνδιάσκεψη του Βουκουρεστίου όπου  και  πέτυχε να ικανοποιήσει όλες τις απαιτήσεις   μας, υπογράφοντας ταυτόχρονα   τη συνθήκη ειρήνης.  Το 1914 ξέσπασε ο Α’ παγκόσμιος πόλεμος. Ο Βενιζέλος θέλησε να μείνει  αμέτοχος και αρνήθηκε να εμπλακεί.  Το 1915 όμως οι δυνάμεις της Αντάντ  κάλεσαν τους Έλληνες να συμμετάσχουν  στη εκστρατεία των Δαρδανελλίων. Ο Βενιζέλος  συμφώνησε αλλά ο Βασιλέας διαφώνησε.   ‘Ετσι  ξεκίνησε ο διχασμός . Οι σύμμαχοι αποβιβάστηκαν  στη Θεσσαλονίκη, ο Βενιζέλος  σχημάτισε την Προσωρινή κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας, κηρύσσοντας επανάσταση στην Θεσσαλονίκη με τους Ναύαρχο Κουντουριώτη και Στρατηγό Δαγκλή.  Ακολούθησε μία περίοδος  γεμάτη διαφωνίες, αντεκδικήσεις, αποστρατείες αξιωματικών, εκτοπίσεις και φυλακίσεις αντιφρονούντων  και από τις δύο πλευρές. Η Ελλάδα βρέθηκε από την πλευρά των νικητών και έτσι ο Βενιζέλος εκπροσώπησε και πάλι την Ελλάδα στις συνθήκες,  μεταξύ των εμπολέμων,  του Νεϊγύ και  Σεβρών.  Η Ελλάδα προσάρτησε των Ανατ. Θράκη και την Σμύρνη. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έγινε απόπειρα δολοφονίας του και τραυματίστηκε στο σταθμό της Λυών στο Παρίσι. Μετά την επιστροφή του  έγιναν εκλογές  τις οποίες ο Βενιζέλος έχασε . Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος επιστρέφει  και ο Βενιζέλος φεύγει για το Παρίσι. Η ιστορία στη συνέχεια επεφύλαξε πολύ σκληρή  τιμωρία για τους Έλληνες οι οποίοι με τα αλλεπάλληλα λάθη  και  τις υπέρμετρες προσδοκίες  ενεπλάκησαν  μέσα από την Μικρασιατική εκστρατεία  σε μία καταστροφική πολεμική αναμέτρηση. Ο Βενιζέλος δεν ήθελε  την επέκταση των πολεμικών  συγκρούσεων, μόλις διείδε την διγλωσσία  των Γάλλων και την χαλαρή υποστήριξη  των Άγγλων. Μετά  την καταστροφή εκλήθη και πάλι  να προσφέρει τις ανεκτίμητες υπηρεσίες του στις διαπραγματεύσεις ειρήνης  με τους Τούρκους. Έτσι στις 13.11.1922 στη Λωζάννη  άρχισαν οι μακρύτατες διασκέψεις που κράτησαν έως τις 24.7.1923 ! Αποτέλεσμα ήταν η επιστροφή  της Ανατ. Θράκης στην Τουρκία, η ανταλλαγή των πληθυσμών, η παραχώρησης των νήσων Ίμβρου και Τενέδου . Αυτή ήταν και η τελευταία πράξης που ενταφίασε την Μεγάλη Ιδέα που  επί πολλές γενεές  οι Έλληνες ονειρεύονταν. 

Η αστάθεια της πολιτικής τα επόμενα χρόνια 1923 έως 1926 ανάγκασε και πάλι τον Βενιζέλο να φύγει στο Παρίσι ή να μην συμμετέχει στα πολιτικά δρώμενα, παρ ότι εκλεγόταν βουλευτής  . Έτσι φτάνουμε στα 1928, όπου με το κόμμα των Φιλελευθέρων κερδίζει τις εκλογές  και  γίνεται πρωθυπουργός έως το 1932. Θεμελιώνει σχέσεις καλής γειτονίας  με τις όμορες χώρες  και ιδίως με την Τουρκία όπου με την βοήθεια του Αλεξ. Παπαναστασίου , υπογράφει  ελληνοτουρκική  σύμβαση φιλίας και διακανονισμού όλων των εκκρεμοτήτων.

Η οξυδέρκεια  που πάντα διέθετε ο Βενιζέλος , σε διάφορα θέματα  δεν μπορούσε να γίνει αντιληπτή  από  μέρος του λαού και γινόταν σημείο εκμετάλλευσης των πολιτικών του αντιπάλων  (π.χ η επιστροφή  προσφύγων στις εστίες τους, η  προσάρτησης   της Δωδεκανήσου κ.α). Ο Βενιζέλος θα κερδίσει  τις εκλογές  του 1933 αλλά δυο μήνες αργότερα η κυβέρνησή του θα πέσει . Ο Στρατηγός Πλαστήρας θα κάνει κίνημα υπέρ του  Βενιζέλου. Οι αντίπαλοι θα αντιδράσουν, για 2^η φορά θα γίνει  απόπειρα δολοφονίας του, η γυναίκα του θα τραυματιστεί και άνδρες της  συνοδείας  του θα σκοτωθούν. Τ ο 1935 ο Βενιζέλος  ενεθάρρυνε απόπειρα στρατιωτικού κινήματος  που απέτυχε. Κατηγορείται  για εσχάτη προδοσία από τον Κονδύλη  και Μεταξά και καταδικάζεται ερήμην εις θάνατον.  Ο Βενιζέλος  εγκαταλείπει την πολιτική με δήλωσή του και φεύγει  και πάλι για το Παρίσι, όπου και θα πεθάνει τον επόμενο χρόνο 1936.

Αναμφίβολα ο  Ελευθέριος Βενιζέλος  είναι   η  μεγαλύτερη  πολιτική φυσιογνωμία  της Νεώτερης Ελλάδας. Ο  πλέον προικισμένος  ηγέτης,  και όχι κομματικός αρχηγός,  που οδήγησε την Ελλάδα μέσα από πολέμους  αλλά και διπλωματικές  επιτυχίες  στο Ευρωπαϊκό  μέλλον της.  Μία ξεχωριστή  ριζοσπαστική  προσωπικότης  που με το θάρρος και  την διορατικότητά της  έγινε  σεβαστή  από εχθρούς και φίλους. Ήταν ευτύχημα για την Ελλάδα  που ο Βενιζέλος υπήρξε ο ηγέτης της  την συγκεκριμένη χρονική περίοδο.   Εκτός από την πολιτική όμως ιδιοφυία,  εργάστηκε και  θεμελίωσε νέους θεσμούς πρωτοποριακούς, όπως την υποχρεωτική και δωρεάν εκπαίδευση, τον καθορισμό της εκπαίδευσης σε 12ετη (Δημοτικό – Γυμνάσιο), την ανεξαρτησία της Δικαστικής εξουσίας,  την  εφαρμογή των νόμων, την ίδρυση του Συμβουλίου της Επικρατείας, τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Δημόσια έργα που αποπερατώθηκαν, όπως η ύδρευσης της Αθήνας από την  λίμνη του Μαραθώνα  (Ούλεν), εξηλεκτρισμός των Αθηνών  (Power) και πολλά άλλα έργα οδοποιίας, ανέγερση σχολείων, λειτουργία του Εθνικού θεάτρου .  Ο Βενιζέλος άφησε ένα τεράστιο πολυτιμότατο  αρχείο, μία πλούσια βιβλιοθήκη και  εκτός  από τα  χειρόγραφά του, λόγους και  κείμενα. Τέλος μετέφρασε  και σχολίασε την  Ιστορία του Θουκυδίδη, που χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό έργο .

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αποφοίτησε το 1950. Το 1956 διορίστηκε Ειρηνοδίκης στη Δράμα. Κατόπιν Πάρεδρος στο Πρωτοδικείο Αθηνών. Πρωτοδίκης στην Αλεξανδρούπολη το 1959 και στον Πειραιά το 1961. Προήχθη σε Πρόεδρο Πρωτοδικών Τρικάλων το 1971. Πρωτοδίκης στην Αθήνα το 1973 και Εφέτης στη Θεσσαλονίκη το 1974. Συνέχισε την ανοδική του πορεία υπηρετώντας στα πρωτοδικεία Αθήνας και Πειραιά . Το 1983 γίνεται Αντιεισαγγελέας του Αρείου Πάγου και το 1985 έως 1987 προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών Αθηνών.

Το 1989 δολοφονήθηκε άνανδρα από την τρομοκρατική οργάνωση 1η Μάη.

Εκτός από άριστος λειτουργός της Θέμιδος υπήρξε πολυγραφότατος και βαθύς μελετητής θεμάτων Δικαίου σε συνδυασμό με την Φιλοσοφία. Επιλέγουμε χαρακτηριστικά έργα του: Το Δίκαιον της Ναυτικής Εργασίας, Πολιτική Δικονομία, Η Θεωρία και η πράξη στο Ναυτεργατικό δίκαιο και το ημιτελές έργο της ζωής του Η Φιλοσοφία του Δικαίου. Άφησε όμως και πολλές μελέτες : Τα όρια της Φιλοσοφίας του Δικαίου, Η φύση του πράγματος, Το Δίκαιο και η γλώσσα, Σκέψεις για το κύρος του Δικαίου, Ουσία και είδη του δικανικού λόγου Η απροσδιοριστία στη Νομική πράξη κ.α. Διετέλεσε Πρόεδρος και Συνιδρυτής (1987) του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Φιλοσοφίας του Δικαίου. Μέλος της Διεθνούς Εταιρείας Νομικής Μεθοδολογίας.

Η προτομή του Αναστ. Βερνάρδου κοσμεί την είσοδο του Αρείου Πάγου. Μότο ζωής: ΄΄Η Αυτάρκεια περιλαμβάνει τα πάντα΄΄.

Σπούδασε Φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη συνέχεια Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Πολέμησε και τραυματίστηκε στους Βαλκανικούς πολέμους, ως έφεδρος ανθυπολοχαγός. Ξεκίνησε την επαγγελματική του ενασχόληση ως φυσιοδίφης και επιστήμων της βιολογίας. Διετέλεσε καθηγητής της Ανωτάτης Δασολογικής Σχολής Αθηνών (1919-1927) και στη συνέχεια ως καθηγητής της Δασολογικής Θεσσαλονίκης (1927-1930). Διορίστηκε Διευθυντής Ανώτερης εκπαίδευσης του υπουργείου Παιδείας (1937-1940). Ως πρώτος καθηγητής της έδρας της Βιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1939-1956) και Πρύτανης το 1953-5) εισήγαγε τη διδασκαλία της βιολογίας στην Ελληνική Ανώτατη εκπαίδευση. Το 1954 έως 1964 διετέλεσε πρόεδρος του Φιλολογικού συλλόγου Παρνασσός. Ο Θρ. Βλησίδης άφησε ένα πλούσιο πνευματικό και συγγραφικό έργο όχι μόνο της επιστήμης του αλλά και με κοινωνική προβληματική. Ήταν συνεργάτης Μεγάλων Εγκυκλοπαιδειών . ΄΄Ο άνθρωπος ο κόσμος και ο θεός΄΄, ΄΄Η κληρονομικότης των φυσικών και των ψυχικών ιδιοτήτων΄ ΄ Κομουνισμός, Δαρβινισμός και ηθικός νόμος΄΄ κ.α. Τιμήθηκε από την πολιτεία με ανώτατες διακρίσεις: Ταξιάρχη του Φοίνικος, Αργυρό Σταυρό Σωτήρος, του Γεωργίου Α΄, Πολεμικά μετάλλια. Υπήρξε Μέγας Διδάσκαλος της Μεγ. Στοάς.

Κατάγονταν από οικογένεια αγωνιστών και δεν θα μπορούσε να υποληφθεί της ιστορικής του παράδοσης, έτσι η Ιστορία τον κατέταξε στο Πάνθεον των ηρώων. Ο Βότσης φοίτησε στην Σχολή Ναυτ. Δοκίμων και αμέσως συμμετείχε στην ναυτικό αποκλεισμό της Κρήτης (1895). Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς αγώνες ως κυβερνήτης τορπιλοβόλου και τον Οκτώβριο του 1912 με έναν παράτολμο ελιγμό μπήκε στο Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, όπου αιφνιδιαστικά τορπίλισε το τουρκικό πολεμικό Φετίχ Μπουλέντ. Το 1922 ήταν κυβερνήτης του αντιτορπιλικού Κιλκίς και διοικητής της Ελληνικής μοίρας πολεμικών, ναυλοχούντος προ της Κωνσταντινουπόλεως, διορίσθηκε Ύπατος Αρμοστής της. Παραιτήθηκε όμως σύντομα μετά μερικούς μήνες για λόγους υγείας. Προήχθη σε υποναύαρχο και αποστρατεύθηκε.

Πολυσχιδής προσωπικότης, φιλόσοφος, πολιτικός και διπλωμάτης. Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ιόνιο Ακαδημία και συνέχισε φοιτώντας στο Παρίσι νομικά, όπου έλαβε το διδακτορικό του δίπλωμα. Παράλληλα με τα νομικά παρακολουθούσε φιλοσοφικές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Παρισιού από τον διάσημο καθηγητή Victor Cousin , θεμελιωτή του φιλοσοφικού εκλεκτισμού. Το 1835 ο Βραίλας επιστρέφει στην Κέρκυρα και ασχολείται με τα κοινά. Με άλλους συμπολίτες του ιδρύει την σπουδαία ΄΄Αναγνωστική Εταιρεία της Κερκύρας΄΄ με την περίφημη βιβλιοθήκη της και την πολιτιστική της δραστηριότητα, μέχρι σήμερα. Το 1848 ιδρύει πολιτικό κόμμα των Συνταγματικών ή Μεταρρυθμιστών. Στόχος του η ένωσης της Επτανήσου με την Ελλάδα δια ΄΄της πειθούς και της διπλωματίας΄΄ και όχι με την βία απέναντι στις κατέχουσες δυνάμεις της εποχής. Εκδίδει την εφημερίδα ΄΄Πατρίς΄΄ στα Ελληνογαλλικά για να βοηθήσει τον σκοπό του. Το 1852 γίνεται Πρόεδρος της Ιονίου Γερουσίας. Δύο χρόνια αργότερα ακολουθεί ο διορισμός του ως καθηγητού της φιλοσοφίας στην Ιόνια Ακαδημία. Μετά την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα ο Βραΐλας εκπροσώπησε την Κέρκυρα στην Ελληνική Βουλή. Χρημάτισε για μικρό διάστημα Υπουργός Εξωτερικών επί κυβερνήσεως Κουμουνδούρου. Το 1867 διορίσθηκε πρεσβευτής στο Λονδίνο μετά στην Πετρούπολη και στο Παρίσι. Κατόπιν αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο συνέδριο του Βερολίνου (1880) με τον Θ. Δηλιγιάννη. Ο Βραίλας δεν είχε πρωτότυπη φιλοσοφική νέα σκέψη αλλά χειρίστηκε και συνδύασε φιλοσοφικές και θεολογικές θέσεις από τον Χριστιανισμό και Πλατωνισμό. Ασχολήθηκε με την φιλοσοφία της ιστορίας, του δικαίου και της ενεργού παρουσίας και παντοδυναμίας του θεού. Πίστευε στην αθανασία της ψυχής και των έμφυτων ηθικών αξιών στον άνθρωπο. Το συγγραφικό του έργο ήταν μεγάλο.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στην Γερμανία. Επέστρεψε στην Ελλάδα και δίδαξε ως καθηγητής στην Δημόσια εκπαίδευση. Ως φιλόλογος, καθηγητής Γυμνασίου υπηρέτησε στη μέση εκπαίδευση επί 31 συναπτά χρόνια σε πολλές πόλεις της Ελλάδος. Τέλος έγινε γυμνασιάρχης σε εκλεκτά Γυμνάσια της Αθήνας για να τελειώσει λόγω ορίου ηλικίας την μεγάλη του προσφορά το 1898. Παράλληλα προσέφερε συμπληρωματικά βοηθήματα στην επιμόρφωση της σπουδάζουσας νεολαίας. Δεν στάθηκε όμως εκεί, συνέγραψε πολλές μονογραφίες και έκανε μεταφράσεις αξιόλογων ξένων έργων φιλολογικών, ιστορικών, εθνολογικών, φιλοσοφικών κ.α. Διετέλεσε μέλος και Μέγας Διδάσκαλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος . Επίσης ήταν ο ιδρυτής του τεκτονικού περιοδικού Πυθαγόρας (1882).

Ξεκίνησε τις σπουδές του στο Βαρβάκειο Λύκειο και κατόπιν φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Φυσικές επιστήμες. Αναγορεύτηκε διδάκτορας το 1918. Συνέχισε τις σπουδές του στη Χημεία ως υπότροφος, στα Πανεπιστήμια του Βερολίνου και του Μονάχου. Επέστρεψε στην Ελλάδα όπου εργάστηκε αρχικά ως βοηθός και επιμελητής του εργαστηρίου Οργανικής Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έγινε τακτικός καθηγητής πανεπιστημίου Αθηνών το1936. Δίδαξε στην Υγειονομική σχολή Αθηνών, στην Ακαδημία Ρουσοπούλου και στην Σχολή Αξιωματικών Χωροφυλακής. Ήταν λεξικογράφος και άφησε πολλές μελέτες γύρω από την χημεία τροφίμων και Ελληνικών προϊόντων. Διετέλεσε Πρόσθετος Μεγ. Διδάσκαλος.

Aπόφοιτος σχολής Ευελπίδων. Κατατάχτηκε στο Μηχανικό και συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό ατυχή πόλεμο του 1897, ως λοχαγός. ΄Ηταν υψηλόβαθμο στέλεχος της Εθνικής Εταιρίας . Αργότερα του ανετέθη η διεύθυνση και επιθεώρηση του Μηχανικού. Στους Βαλκανικούς πολέμους υπηρέτησε ως συνταγματάρχης και διοικητής ανεξαρτήτου αποσπάσματος Ευζώνων. Με ελιγμό κατέλαβε το Σαραντάπορο και στη συνέχεια τα Τουρκικά στρατεύματα κάτω από την πίεσή του εγκατέλειψαν τα Γρεβενά , για να εισέλθη θριαμβευτικά στη πόλη με τους Ευζώνους του. Στις 26 Οκτωβρίου 1912 προήχθη σε υποστράτηγο και ανέλαβε Δ/της της 5ης Μεραρχίας. Μετά τους νικηφόρους αγώνες στο Κιλκίς, Κόμανο Κοζάνης και Τζουμαγιά , ο Γεννάδης παρέμεινε με τη 5η Μεραρχία ως διοικητής Δράμας . Μετά ως Διοικητής του Δ΄ Σώματος στρατού στην Καβάλα. Το 1916 το Ρούπελ και η Καβάλα καταλήφθηκε από τους Γερμανούς και τους Βουλγάρους συμμάχους τους. Ο Γεννάδης βρισκόταν με άδεια στην Αθήνα. Τότε αποστρατεύθηκε και απελάθη στη Σαντορίνη. Το 1920 με την επιστροφή του Βασ. Κωνσταντίνου, ανακλήθηκε στην ενεργό υπηρεσία και του ανετέθη η αρχηγεία της Χωροφυλακής. Στη συνέχεια έγινε Διοικητής της Ανώτερης Στρατιωτικής Διοίκησης Παλαιάς Ελλάδος ΑΣΔΠΕ (1921).

Κερκυραίος νομομαθής και στενός συνεργάτης του Ιωαν. Καποδίστρια. Μέλος της Φιλικής εταιρίας. Εκλήθη υπό του Καποδίστρια και έγινε μέλος της Βουλής (Πανελλήνιος Βουλή), ανέλαβε υπουργός Δικαιοσύνης (1829).

Διετέλεσε Μεγ. Διδάσκαλος (1843).

Στρατιωτικός καριέρας ο οποίος έγινε Αρχηγός στρατού της Επτανήσου μετά την ενσωμάτωση με την Ελλάδα (186…) Επίσης χρημάτισε Γενικός Επιθεωρητής Στρατού. Στη συνέχεια πολιτεύτηκε και εξελέγη βουλευτής Κερκύρας.

Υπουργός της κυβέρνησης Χαρ. Τρικούπη, στο υπουργείο Στρατιωτικών και Ναυτικών (1875).

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1902-06) και αναγορεύτηκε Διδάκτορας της Φυσικομαθηματικής σχολής το 1909. Τιμήθηκε με το Ράλλειο βραβείο. Διετέλεσε βοηθός και επιμελητής της Ορυκτολογίας , Γεωλογίας και της Φυσικής στο Ε.Μ. Πολυτεχνείο . Έγινε καθηγητής στα προσαρτημένα σχολεία του Πολυτεχνείου (1906). Ταυτόχρονα έγινε επιμελητής του Γεωλογικού και Παλαιοντολογικού Μουσείου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1920 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής της ορυκτολογίας και γεωλογίας στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή και παρέμεινε στη θέση αυτή ως το 1946. Την δεκαετία 1936-46 ήταν ταυτόχρονα καθηγητής ορυκτολογίας πετρογραφίας στη Φυσικομαθηματική σχολή Αθηνών. Ήταν μέλος της Ελληνικής Θαλασσογραφικής Επιτροπής. Χρημάτισε επιθεωρητής Γεωλόγος στο Υπουργείο Εθνικής οικονομίας. Ίδρυσε την Γεωλογική υπηρεσία το 1924. Συμμετείχε ως μελετητής στην κατασκευή του φράγματος του Μαραθώνα, έκανε μελέτες και παρείχε τεχνογνωσία σε υδροδοτήσεις χωριών και πόλεων. Ήταν ερευνητής μεταλλοφόρων κοιτασμάτων και έκανε πρωτότυπες ανακοινώσεις για τους ελληνικούς βωξίτες, χρυσό, υδρογονάνθρακες, φυσικό αέριο, πετρέλαια. Μελέτες και παρατηρήσεις για το ηφαίστειο της Σαντορίνης. Δημοσίευσε πάνω από 6000 άρθρα και μελέτες σε επιστημονικά περιοδικά αλλά και στον τύπο. Έτυχε διεθνούς αναγνώρισης πολλών ινστιτούτων και γεωλογικών ενώσεων και εκπροσώπησε την Ελλάδα σε διεθνή συνέδρια. Διετέλεσε μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από το 1939. Κατά τη διάρκεια της κατοχής ανέπτυξε εθνική δράση συμμετείχε στην ιδρυτική ομάδα της Ε.Π.Ο.Ν, εκλέχθηκε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης ΠΕΕΑ και έλαβε στη πρώτη συνεδρίαση στις Κορυσχάδες 1944, μαζί με τον επίσης Τέκτονα Ν. Καρβούνη. Λόγω της δράσης του μετά τον πόλεμο έχασε την έδρα του. Ανεχώρησε για τις ΗΠΑ και Αγγλία επί μακρόν. Στη διάρκεια της Απριλιανής δικτατορίας παραιτήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Σπούδασε ιατρική στο πανεπιστήμιο της Αθήνας και μετεκπαιδεύτηκε στο Μόναχο, στη νευροψυχική επιστήμη. Συνέχισε τις σπουδές του στην Γαλλία και Ιταλία. Επέστρεψε στην Αθήνα (1871) και εργάστηκε ως ιατρός. Το 1879 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της Ιατροδικαστικής και Τοξικολογίας. Το 1881 έγινε τακτικός καθηγητής. Ήταν ο ιδρυτής του τοξικολογικού εργαστηρίου. Το 1884-85 έγινε κοσμήτωρ της Ιατρικής σχολής. Εξέδιδε το επιστημονικό – ιατρικό περιοδικό ΄΄Γαληνός΄΄ μαζί με τον τέκτονα Γεώργιο Μακκά και άλλους δύο επιστήμονες τους Δελλαπόρτα και Σκιαδαρέση. Συνέγραψε μελέτες και εξέδωσε συγγράμματα κυρίως ψυχιατρικής : Στοιχεία Ιατροδικαστικής, Μέθοδοι ανίχνευσης δηλητηρίων, Μελέτη περί ερωτοπληξίας κ.α.

Ο Αχ. Γεωργαντάς υπήρξε Μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.

Γιος του Ηπειρώτη αγωνιστή Ιωάννη Γιαννηκώστα. Αποφοίτησε το 1852 από τη Σχολή Ευελπίδων με το βαθμό του ανθυπασπιστή. Το 1863 πολέμησε εναντίον των Τούρκων στην Ήπειρο. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στον ατυχή πόλεμο του 1897, ως διοικητής του Η΄ συντάγματος πεζικού στο Ρεβένι και Βελεστίνο, υπό τον Ταξίαρχο Κ. Σμολένσκυ, όπου και διακρίθηκε. Εξελέγη βουλευτής Αττικής το 1899 και υπηρέτησε πιστά την πατρίδα. Αποστρατεύθηκε λόγω ηλικίας με τον βαθμό του Υποστρατήγου. Συμμετείχε ενεργά με άλλους Τέκτονες (Ι. Δραγούμης , Αθ. Σουλιώτης, Κλ. Σκαλιέρης κ.α) στην υποστήριξη της Ανατολικής ιδέας με τους Νεοτούρκους, και της ισότιμης συνεργασίας των λαών της Βαλκανικής και Εγγύς Ανατολής .

Διετέλεσε Πρόσθετος Μεγ. Διδάσκαλος.

Σπούδασε οικονομικά και έγινε έμπορος στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου διορίστηκε και Πρόξενος. Ήταν συνεργάτης πολλών ιταλικών εφημερίδων και ανταποκριτής τους. Το 1887 επιστρέφει στην Ελλάδα και αναλαμβάνει την έκδοση της ΄΄Εφημερίδας΄΄ του Δ, Κορομηλά. Δημοσιογραφούσε και η πέννα του ήταν φωτισμένη και κριτική αλλά συχνά δημιουργούσε εχθρότητες, σε σημείο να προκαλούνται μονομαχίες τιμής! Έγινε οικονομικός και πολιτικός συντάκτης της εφημερίδας Ακρόπολις. Φίλος και συνεργάτης- σύμβουλος του Χαρ. Τρικούπη και Δημ. Ράλλη. Έγραψε πολιτικές και οικονομικές μελέτες που δημοσίευε σε περιοδικά. Το 1897 συμμετείχε ως εθελοντής στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο με τους Γαριβαλδινούς και στα πεδία των μαχών της Ηπείρου. Δυστυχώς, πέθανε νέος στην ακμή της δράσης του και περίλυπος για το αβέβαιο μέλλον της Ελλάδος μετά την καταστροφή του 1897.

Διετέλεσε Μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος. 

Το  λογοτεχνικό ψευδώνυμο  του Σπύρου Μουσούρη, ήταν Φώτος Γιοφύλλης. 

Μετά  τις εγκύκλιες σπουδές  του στην Κέρκυρα, φοίτησε στην Καλλιτεχνική Σχολή του Κερκυραίου  ζωγράφου  Σπ. Πιζάνη (1905-07). Κατόπιν ήλθε στην Αθήνα και παρακολούθησε μαθήματα στη Νομική και Φιλοσοφική  Σχολή. Αρθρογραφούσε στην εφημερίδα  Ακρόπολις  αλλά  εξέδιδε και σε συμμετείχε σε  περιοδικά της εποχής, Πολιτισμός, Πρωτοπορία, Ελεύθερα Επτάνησα κ.α. Επιμελήθηκε της έκδοσης μιας Ανθολογίας νέων Ελλήνων ποιητών από το 1900-1920. Ήταν μέλος της Ενώσεως Συντακτών, της Εταιρείας αρχαίου δράματος  Ευριπίδης, του Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός, της Εταιρίας Βυζαντινών Σπουδών, της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών.  Τιμήθηκε από την Ελληνική Γλωσσική Εταιρεία με Α΄ βραβείο.  Πρωτοδημοσίευσε  ποιήματά του σε εφημερίδα της Κέρκυρας το 1905. Στη συνέχεια δημοσίευε στον Νουμά. Το 1913 εξέδωσε την  πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Αρχοντικά . Ακολούθησαν πεζογραφήματα, ποιητικές συλλογές και θέατρο.   Έκανε επίσης ατομικές και ομαδικές εκθέσεις ζωγραφικής.

Έγραψε πολλές  μελέτες για την Ελληνική Τέχνη. Επιλεκτικά  αναφέρουμε έργα του ανάλογα με τη θεματική τους.  

Ποιητικά : Συνθέματα (1916), Το τραγούδι της Κοντέσσας (1920), Ανησυχίες (1923), Μοντέρνες αγάπες και χρώματα(1926), Το τάραγμα του νερού (1934), Αγώνες και αγωνίες (1946)  Φρέσκες φωνές (1970 )

Πεζογραφήματα : Διηγήματα, Στο λιμάνι  της αγάπης. Το άγιο παπούτσι. Τρία μυθιστορήματα.

Μελέτες – Ανθολογίες: H Ελληνική ξυλογραφία (1951),Η Ζωγραφική στην Κέρκυρα (1958),Ιστορία της Νεοελληνικής Τέχνης 1821-1941.( 2τομο).κ.α  

Επίσης έκανε μεταφράσεις αρχαίων τραγικών , Λουκιανού, Αριστοφάνη  και  Θέατρο .

Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων. Υπηρέτησε στους Βαλκανικούς πολέμους, Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και Μ. Ασία ως αξιωματικός του πυροβολικού. Στη συνέχεια αποφοιτά ως Αρχιτέκτων από το Πολυτεχνείο του Μπραουνσβάικ της Γερμανίας, το 1926. Τιμήθηκε με Αριστεία ανδρείας, Πολεμικό Σταυρό, Ανώτερο Ταξιάρχη του Φοίνικος , Χρυσό Σταυρό του Ρουμανικού Στέμματος κ.α.    

Υπήρξε ο αρχιτέκτων κατασκευαστής των Βασιλικών ανακτόρων.

Τελείωσε το Σχολείο της Μέσης Εκπαίδευσης του μεγάλου δημοτικιστή Δημ. Γληνού στην Αθήνα. Στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών. Παράλληλα εργαζόταν σαν διορθωτής στην εφημερίδα Καθημερινή και στα Χρονικά. Επίσης εργάστηκε ως υπάλληλος του Υπουργείου Εθνικής οικονομίας. Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε σαν δικηγόρος και  ως υπάλληλος του Υπουργείου Γεωργίας και της Αγροτικής Τράπεζας.

Το 1920 έκανε την πρώτη του εμφάνιση σαν ποιητής και από τότε άρχισε να γράφει λογοτεχνία. Αρθρογράφησε σε πολλά περιοδικά και εφημερίδες, όπως Νέα Εστία, Ευθύνη  Βήμα και την Ελευθερία. Έγραφε χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Πέτρος Βαλμάς μέχρι το 1949 . Επίσης χρησιμοποιούσε κι άλλα ψευδώνυμα, όπως Πέτρος Αξιώτης  και Παύλος Χαρμίδης. Τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1977, για τη συλλογή διηγημάτων  Τα θαμπά μάτια. Κέρδισε και το Α΄ Κρατικό βραβείο διηγήματος το 1986. Από το 1980 ήταν για αρκετά χρόνια Πρόεδρος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, αλλά ήταν επίσης μέλος στη Γλωσσική Εταιρία, Εταιρία Διοικητικών  μελετών και την Ελληνική Λαογραφική Εταιρία. Πολλά έργα του μεταφράστηκαν στα Αγγλικά, Γαλλικά, Ισπανικά και Δανέζικα.

Εκείνο που χαρακτηρίζει το έργο του είναι η υπαρξιακή του αγωνία, οι χαμηλοί τόνοι, η ευαισθησία και η νοσταλγία της χαμένης νιότης. Ανήκει στην μεταπολεμική γενιά των πεζογράφων αλλά συνεχίζει την Ελληνική ψυχογραφία και ηθογραφία που ξεκίνησαν οι κορυφαίοι μας Παπαδιαμάντης και Βιζυηνός.

Επιλεκτικά αναφέρουμε : H Πνευματική Ελευθερία, Τα Ελληνικά Θέματα, Φθινοπωρινή εξοχή, Η πρώτη  γνωριμία, Μορφές, Ταξίδια στα περασμένα, Τα απομνημονεύματα ενός κυρίου,  κ.α

Διετέλεσε Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε νομικά και οικονομικά. Έγινε καθηγητής Νομικής στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.  Πάρεδρος στο Πρωτοδικείο  Αθηνών το 1876. Ασχολήθηκε με την Πολιτική και εξελέγη Βουλευτής Αττικής πολλές φορές, (1899, 1902, 1905). Χρημάτισε υπουργός των οικονομικών στην κυβέρνηση Θεοδ. Δηλιγιάννη 1904-5 . Το 1907-1910 γίνεται τακτικός καθηγητής του Ποινικού Δικαίου.  Κατόπιν αναλαμβάνει την έδρα του καθηγητού της Πολιτικής Οικονομίας. Το 1920-23, διορίσθηκε Γεν. Γραμματέας υπουργείου Εθνικής Οικονομίας.

Το συγγραφικό του έργο ήταν πλούσιο, κύρια σε οικονομικά αλλά και ιστορικά θέματα : ΄΄Οικονομική επιστήμη παρ΄ Αριστοτέλη, Πλάτωνα και Ξενοφώντα΄΄,  ΄΄Η εθνική οικονομία είναι ιστορικόν προϊόν του πνεύματος και της αναπτύξεως των λαών΄΄  κ.α.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών, απ΄ όπου αποφοίτησε με άριστα το 1889, αποκτώντας τον τίτλο του διδάκτορα. Επιμορφώθηκε σε Γερμανικά πανεπιστήμια (Λειψία, Μόναχο, Γοτίγγη και Χαϊλδεβέργη. Παρακολούθησε μαθήματα Πολιτικών επιστημών και κοινωνιολογίας στα πανεπιστήμια Παρισίων και Λονδίνου.  Ήταν πολύγλωσσος μιλούσε επίσης και Ιταλικά. Διέκοψε τις σπουδές του και επέστρεψε για να βοηθήσει την οικογένειά του λόγω πτώχευσης της επιχείρησης (σταφιδεμπορία) του πατέρα του. Ασχολήθηκε πλέον με τη δικηγορία, όπου διέπρεψε κυρίως λόγω της ρητορικής του δεινότητας.

Για πρώτη φορά το 1902, πολιτεύθηκε και εκλέχτηκε  με ανεξάρτητο συνδυασμό. Ήταν καινοτόμος και ιδιαίτερα προοδευτικός. Η παρουσία του έκανε αμέσως αίσθηση και ο έμπειρος εκδότης της εφημερίδας Ακρόπολης, Γαβριηλίδης του παρεχώρησε βήμα σε 3 συνεχόμενα φύλλα, για να  παρουσιάσει τις θέσεις του. Το 1906 επανεκλέγεται με το Θεοτοκικό κόμμα. Η ομάδα του ονομάστηκε, Ομάδα των Ιαπώνων, λόγω της μαχητικότητάς των. (Στεφ. Δραγούμης, Π. Πρωτοπαπαδάκης, Χαρ. Βοζίκης, Εμ. Ρέπουλης, Απ. Αλεξανδρή κ.α.  

Το 1908 έγινε υπουργός των Οικονομικών. Λόγω της απόλυτα δημοκρατικής του πεποιθήσεως αρνήθηκε να συμπράξει με το κίνημα του Γουδή, όταν του προτάθηκε η πολιτική ηγεσία της έκτακτης κυβέρνησης απάντησε : ΄΄ Πρέπει να έλθω δια του λαού΄΄

Με την άφιξη και είσοδο του Ελ. Βενιζέλου στην πολιτική, εγκατέλειψε την πολιτική καθοδήγηση του Στρατιωτικού Συνδέσμου. Στις εκλογές του 1910 εκλέχτηκε και πάλι βουλευτής Πατρών. Συγκρούστηκε με τον Βενιζέλο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής αλλά και σε άλλους χειρισμούς που αφορούσαν δανεισμό της Ελλάδος. Το 1915 συμβαίνει η ρήξη Βασιλέως και Βενιζέλου κυρίως λόγω διαφωνίας σε θεμελιώδη θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Ο Γούναρης θα αντικαταστήσει (24.2.1915) τον παραιτηθέντα Βενιζέλο εν μέσω μεγάλης πολιτικής έντασης που έφερε τον καταστροφικό Διχασμό της χώρας. Ο Γούναρης προκήρυξε εκλογές και ηγήθηκε της συνασπισμένης αντιβενιζελικής μερίδας, τις οποίες όμως έχασε με μεγάλη διαφορά. Στη συνέχεια η Ελλάδα εμπλέκεται στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, με την πλευρά της Ανταντ.  Η πολιτική αστάθεια αδύναμων  και σύντομων κυβερνήσεων,  οι πιέσεις των συμμάχων, ο πολιτικός φανατισμός, κυριολεκτικά αφαίρεσε κάθε ψύχραιμη και διορατική ματιά από την πολιτική ηγεσία (κάθε παρατάξεως)  και οδήγησε στην Μικρασιατική καταστροφή. Εν τω μεταξύ προηγήθηκαν  εξορίες (Γούναρης, Δραγούμης κ.α) και εκτοπισμοί πολιτικών αντιπάλων, αναγκαστικές αποστρατεύσεις άξιων αξιωματικών οι οποίοι σε κρίσιμες ώρες βρέθηκαν εκτός στρατεύματος. Στη Θεσσαλονίκη έχουμε την κυβέρνηση της Αμύνης και στην Αθήνα, ένα πλήθος προσωρινών κυβερνήσεων.  Ο Βασιλεύς Κωνσταντίνος εξορίζεται 1917 και  επιστρέφει το 1920. Ο Βενιζέλος υπογράφει ως νικητής, σύμμαχος της Αντάντ, την Συνθήκη των Σεβρών και κερδίζει τα Δωδεκάνησα την Ανατ. Θράκη, την Ίμβρο και Τένεδο, τα παράλια της Μ. Ασίας (Θέμα Σμύρνης). Η Ελλάδα των 2 Ηπείρων και των 5 Θαλασσών Η πραγματοποίηση της Μεγάλης Ιδέας είναι γεγονός.  Ήδη ένα μεγάλο εκστρατευτικό σώμα έχει αποβιβαστεί στη Σμύρνη 2.5.1919.     Όμως ο Βενιζέλος θα χάσει τις εκλογές και η ανατροπή αυτή θα είναι και μοιραία.

Ο Γούναρης εντέλλεται να σχηματίσει κυβερνήσεις αλλά αυτό είναι αδύνατο, λόγω του πολιτικού χάους και της ρευστότητας.  Το 1921 τελικά σχηματίζει την μοιραία κυβέρνηση που θα αναλάβει την Μικρασιατική εκστρατεία και παρ΄ ότι προεκλογικά  είχε υποσχεθεί την  ανάκληση της στρατιάς, καθυστερεί και διστάζει. Ο Ελληνικός στρατός αριθμούσε 60.000 άνδρες. Το κόστος της εκστρατείας ήταν 8 εκατομμύρια δραχ. ημερησίως. Το χαρτονόμισμα ΄΄κόβεται στα δύο΄΄. Ο Γούναρης  επισκέπτεται  με τον Βασιλέα Κωνσταντίνο και τον Νικ. Θεοτόκη , τα στρατεύματα στη Σμύρνη. Οι σύμμαχοι κυρίως οι Γάλλοι και οι Ιταλοί προτείνουν την απόσυρσή μας και την επαναδιαπραγμάτευση της συνθήκης των Σεβρών, παράλληλα βοηθούν με στρατιωτικό υλικό τον Κεμάλ. Η Ελληνική πλευρά φοβάται πλέον να εγκαταλείψει τους Έλληνες της Μικρασίας βλέποντας τις εκδικητικές προθέσεις των Τούρκων. Η κατάσταση στο μέτωπο χειροτερεύει, ο εφοδιασμός ήταν απόλυτα προβληματικός γιατί το μέτωπο είχε απλωθεί πλέον σε μεγάλος βάθος. Ο ποταμός Σαγγάριος αποτέλεσε το ανυπέρβλητο πλέον όριο και άρχισε η τραγική  υποχώρησης, (Αύγουστος 1921). Ο Γούναρης ταξιδεύει στην Ευρώπη παρακαλώντας για βοήθεια και συμπαράσταση, μόνο από την Αγγλία υπάρχει μία χαλαρή βοήθεια. Ο Γούναρης παραιτείται 3/1922 μέσα σε ένα εξαιρετικά τεταμένο πολιτικό  κλίμα. Καμία διπλωματική λύσης και βοήθεια δεν βρέθηκε και έτσι η συντεταγμένη υποχώρηση μετατράπηκε σε άτακτη φυγή. Είναι γνωστή η ιστορία και η καταστροφή που επήλθε, η μεγαλύτερη που είχε πλήξει ποτέ τον Ελληνισμό. Γι αυτό στη δημόσια συνείδηση αναζητήθηκαν αποδιοπομπαίοι τράγοι να ξεπλύνουν την Εθνική ντροπή και αυτοί ήταν  ΄΄οι Εξ΄΄ που καταδικάστηκαν από το έκτακτο στρατοδικείο και εκτελέστηκαν στου Γουδή, μεταξύ τους και ο Δημ. Γούναρης.

Σπούδασε Φιλολογία  στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1928-32) και αργότερα ανακηρύχτηκε διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών (1966). Λάτρης της ιστορικής έρευνας και μελέτης,  ασχολήθηκε  με το αρχειακό υλικό της Βιβλιοθήκης της Δημητσάνας  αλλά και με τη μελέτη και άλλων αρχείων της Πελοποννήσου (Αρκαδίας,  Ηλείας, Γορτυνίας κ.α ).   Αρχίζει να δημοσιεύει  σχετικά έργα μελέτης από το 1939, ‘’Η Βιβλιοθήκη της Δημητσάνας’’. Το 1940 διορίζεται  επιμελητής αρχαιοτήτων Γορτυνίας  και στη συνέχεια έφορος  του Ιστορικού Αρχείου Γορτυνίας. Συμμετέχει ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στο έπος του  ’40. Με το τέλος των πολέμων (1949) τον βρίσκουμε  να ταξινομεί στα Γ.Α.Κ  το σπουδαίο αρχείο του Γιάννη Βλαχογιάννη. Παράλληλα εκδίδει διάφορα λαογραφικά μελετήματα σε σχέση με τη  γενέτειρα του Δημητσάνα περίοδος (1940-1954).  Το  1958 διορίζεται μετατάσσεται  στη Μέση Εκπαίδευση διδάσκει σε διάφορα γυμνάσια και λύκεια της Πελοποννήσου αλλά και του Πειραιά  αλλά και στη Μαράσλειο  Παιδαγωγική Ακαδημία.    Ο Γριτσόπουλος  έφθασε το 1967, στο βαθμό του Γεν. Επιθεωρητή και Επόπτη Μέσης Εκπαιδεύσεως. Το 1968 επέβαλε την παραίτησή του προς  την στρατιωτική χούντα και συνταξιοδοτήθηκε. Εξακολούθησε  όμως  τις πνευματικές του δραστηριότητες με συγγραφή βιβλίων και  συμμετοχή  σε  επιστημονικές εταιρείες.  Συμμετείχε αρχικά ως μέλος στην Εταιρία Πελοποννησιακών Σπουδών και ύστερα ως ισόβιος  πρόεδρός της με σημαντικό εκδοτικό έργο και διεθνή δραστηριότητα . Τα ‘’Πελοποννησιακά Χρονικά  ‘’ έχουν  εκδοθεί σε 26 τόμους και τα διάφορα Πρακτικά Επιστημονικών Συνεδρίων, της εταιρίας , καλύπτουν 35 τόμους !  Πλέον αυτών η βιβλιοθήκη της Πελοποννησιακής εταιρίας εξέδωσε ακόμη 15 τόμους με ιστορικό, λαογραφικό και φιλολογικό υλικό.  Ήταν επίσης  μέλος στην ‘’Εταιρία Ιστορικών Σπουδών ΄΄ και πρόεδρος  στην ΄΄  Ένωση Επιστημονικών Εταιρειών  Ελλάδος’’ συμμετέχοντας  ενεργά  στην έκδοση των αντιστοίχων περιοδικών Μνημοσύνη   και  Επιστημονική Κυψέλη.

Το συνολικό έργο του είναι εξαιρετικά μεγάλο και σημαντικό,  γι' αυτό και  η Ελληνική Πολιτεία δια του Προέδρου της Δημοκρατίας Κ. Στεφανόπουλο τον  τίμησε με το παράσημο του Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος , ο Οικ.  Πατριάρχης Βαρθολομαίος  με το οφίκιο  ΄΄Του άρχοντος μεγάλου ιερομνήμονος της  Εκκλησίας΄΄ και ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών  τον τίμησε  με τον ‘’ Χρυσό Σταυρό του Αποστόλου Παύλου’’.

 Ο Π. Δαγκλής υπήρξε μια μεγάλη φιλελεύθερη στρατιωτική μορφή που δοξάστηκε στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων σαν στενός συνεργάτης του άλλου μεγάλου τέκτονα Ελευθέριου Βενιζέλου. Μαζί με τον ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη απετέλεσαν την ηγετική τριανδρία που οδήγησε στην δημιουργία της προσωρινής κυβέρνησης της Εθνικής Άμυνας. Αποφοίτησε πρώτος από την σχολή Ευελπίδων (1871) . Εξαίρετος αξιωματικός αναμείχθηκε από νωρίς στην προσπάθεια απελευθέρωσης της Ηπείρου και της Μακεδονίας. Συμμετείχε στον ατυχή πόλεμο του 1897. Διορίστηκε Αρχηγός της στρατιάς της Ηπείρου το 1912-13. Ήταν εκείνος που παρέλαβε από τον Τούρκο στρατιωτικό Δ/τη τα Γιάννενα. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και πρόεδρος του Ηπειρωτικού κομιτάτου υπό το όνομα ΄΄Ηπειρωτική εταιρία΄΄ με έδρα τα Γιάννενα και οργάνωσε την μυστική απελευθερωτική οργάνωση ΄΄Πανελλήνιος Οργάνωσις΄΄. Ο Δαγκλής ήταν επιτελικός αξιωματικός του πυροβολικού και έφθασε στο Βαθμό του Στρατηγού. Τροποποίησε και βελτίωσε το Πυροβόλο Schneider – Δαγκλή, που έφερε πλέον και το δικό του όνομα. Το 1914 αποστρατεύθηκε αυτοβούλως και εισήλθε στην πολιτική. Δυστυχώς η ταραγμένη εκείνη περίοδος έφερε τον εθνικό διχασμό ο οποίος ταλαιπώρησε και ζημίωσε για πολλά χρόνια την σύγχρονη Ελλάδα. Το 1916 έγινε υπουργός στρατιωτικών και συντάχτηκε με τον Βενιζέλο στη διένεξη του με τον Βασιλέα Κωνσταντίνο. Μετά την εκλογική ήττα του Ελ. Βενιζέλου το 1920 ανέλαβε εκείνος την ηγεσία του κόμματος των Φιλελευθέρων χωρίς όμως να εκλεγεί και εκείνος.

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα  και σπούδασε στο Παρίσι νομικά. Το 1854 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της  Νομικής Σχολής.  Επέστρεψε στην Ελλάδα και ασχολήθηκε με την δικηγορία.   Το 1865 διορίστηκε έκτακτος  καθηγητής του Γαλλικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά μικρό διάστημα ανέλαβε την  τακτική έδρα διαδεχόμενος τον καθ. Μάρκο Ρενιέρη.    Το 1884 ανέλαβε την έδρα του Εμπορικού Δικαίου με ομόφωνη απόφαση  της Συγκλήτου. Χρημάτισε πέντε φορές Κοσμήτορας της Νομικής και το 1881-82 Πρύτανης. 

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών . Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Ύδρας το 1924, 1926 και 1928. Έγινε υπουργός Δικαιοσύνης επί κυβερνήσεως Ευταξία και Παγκάλου το 1926.

Κερκυραίος πατριώτης ευγενικής καταγωγής και οικογενείας. Φοίτησε στην Κέρκυρα στο ΄΄Σχολείο των Ευγενών΄΄ και μετά Νομικά στην Βενετία . Μετά την επιστροφή του κατατάχτηκε στο γαλλικό στρατό και υπηρέτησε μέχρι την πτώση του Ναπολέοντα (1815). Στη συνέχεια υπηρέτησε ως ‘Ίλαρχος στο ιππικό του Βασιλέως της Νεαπόλεως , Ιωακ. Μυρά. Ποτέ δεν ξέχασε την αγαπημένη του πατρίδα και πάντα προπαγάνδιζε υπέρ της ανεξαρτησίας της Επτανήσου. Εξέδιδε φυλλάδια και επαναστατικές προκηρύξεις . Όταν τελικά γύρισε στην Κέρκυρα βρήκε τους Άγγλους να διοικούν από το 1809. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εντάχθηκε στα τοπικά κινήματα ανεξαρτησίας του Ιονίου Κράτους. Το 1833 εξελέγη μέλος της Ιονίου Βουλής και ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης. Αγωνίστηκε υπέρ της ψήφισης φιλελεύθερων νόμων για κοινωφελείς σκοπούς. Κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο πρότεινε τον διαμελισμό της Τουρκίας και την διεθνοποίηση της Κωνσταντινούπολης. Το 1857 έως το 1861 επανεξελέγη Βουλευτής και αντιτάχθηκε στις μεταρρυθμίσεις του Γλάδστωνος ζητώντας την παράλληλη ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το 1857 εκφώνησε τον επικήδειο λόγο για το θάνατο του Διον. Σολωμού. Συνεργάστηκε με τους πρωτοπόρους Ριζοσπάστες βουλευτές πάντα ασυμβίβαστος και διαφωνών με την Αγγλική κυριαρχία ακόμη και με τις Τεκτονικές Στοές που λειτουργούσαν υπό την Αγγλική αιγίδα. Δυστυχώς πέθανε την ίδια χρονιά (1863) που δημοσιευόταν το ψήφισμα για την ‘Ενωση της Επτανήσου με την Ελλάδα, από το Ιόνιο Κοινοβούλιο.

Ηπειρώτης Έλληνας της διασποράς από τον Τύρναβο . Ανήκει στους Έλληνες διαφωτιστές της προεπαναστατικής περιόδου που συνεργάστηκε με τον Ρήγα Φεραίο και εργάστηκε ως εκδότης στη Βιέννη. Έγινε γνωστός σε όλους τους διανοούμενους της εποχής του με το έργο του ΄΄Ελληνική ποιητική ανθολογία΄΄ που είναι και η πρώτη εκδοθείσα ανθολογία στην Ελλάδα, (1818), την έκδοση χρηματοδότησαν δύο φίλοι του ο Π.Δ. Πάμφυλος και ο Δ.Χ. Μαλκότζογλου. Ταξίδεψε πολύ επισκεπτόμενος τις κοινότητες του Ελληνισμού της διασποράς (Βιέννη, Ιάσιο, Βουκουρέστι, Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη κ.α) Ο Δαούτης μυήθηκε στη στοά ΄΄Η Αθηνά με τις 3 Φοινικιές΄ ΄της Λειψίας, το 1796 και παρέμεινε ενεργό μέλος μέχρι το θάνατό του.
Μετέφρασε στην Ελληνική από τα Γερμανικά το έργο ΄΄ Μεγάλα συμβεβικότα εκ μικρών αιτίων προξενηθέντα΄΄ Βιέννη 1819.

 Γιος του Μήτρου Δεληγεώργη αγωνιστή και φρούραρχου του Μεσολογγίου. Σπούδασε νομικά στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο της Αθήνας (1841). Ασχολήθηκε με την πολιτική και ήταν δεινός ρήτορας. Ήταν ηγετική τίμια προσωπικότης, ριζοσπαστική και δημοκρατική. Διακρινόταν για την πολιτική του ηθική στάση. Άριστος νομικός, πολύ μορφωμένος και με νεωτεριστικό πνεύμα. Ήταν εργατικός, μεθοδικός και λόγω του νεαρού της ηλικίας του αποτελούσε τον δημοφιλή ηγέτη της νέας γενιάς. Το 1859 εξελέγη βουλευτής Μεσολογγίου . Φυλακίστηκε και εξορίστηκε από τον Όθωνα λόγω της κριτικής που ασκούσε στον Βασιλέα. Ήταν ανοιχτά κατά της Βασιλικής δυναστείας και συμμετείχε στις επαναστατικές κινήσεις. Αποφυλακίστηκε το 1862 και συνέχισε την πολιτική του καριέρα. Διετέλεσε υπουργός Δημόσιας εκπαίδευσης. Τότε άλλαξε και το όνομα του Πανεπιστημίου από Οθώνειον σε Εθνικόν. Δημοσιογραφούσε σε εφημερίδες της εποχής με μεγάλη οξύτατα και πνευματώδη άρθρα (Αθηνά, Εθνική, Το Μέλλον της Πατρίδος και Εφημερίς των Συζητήσεων ). Ίδρυσε δικό του κόμμα με το όνομα ΄΄Εθνικό Κομιτάτο΄΄ και με αυτό εκλεγόταν βουλευτής. Το 1864 ήταν Πρόεδρος της Β΄ Εθνοσυνέλευσης των Αθηνών. Η Εθνοσυνέλευση αυτή ψήφισε το νέο Σύνταγμα στο οποίο ορκίστηκε ο Γεώργιος ο Α΄. Εξελέγη Πρωθυπουργός για πρώτη φορά το 1865. Καθιέρωσε το κοινοβουλευτικό σύστημα. Επίσης διετέλεσε υπουργός Οικονομικών και Εξωτερικών σε διάφορες κυβερνήσεις. Εξελέγη συνολικά εξ (6) φορές Πρωθυπουργός, ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα ο νεώτερος εκλεγμένος Πρωθυπουργός της Ελλάδας (σε ηλικία 36 ετών). Λόγω της ριζοσπαστικής του ιδιοσυγκρασίας και της θέσης του απέναντι στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877 (στήριξης μιας Ελληνοτουρκικής φιλίας) αντιμετώπισε τη λαϊκή μήνιν με λιθοβολισμό του σπιτιού του! Δυστυχώς πέθανε πολύ νέος και απογοητευμένος σε ηλικία 50 ετών.

 Καταγόταν από αρχοντική οικογένεια των Παξών. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο των Παρισίων απ΄ όπου έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1930 εξελέγη τακτικό καθηγητής της Νομικής Θεσσαλονίκης στην έδρα του Διοικητικού και Ποινικού Δικαίου. Το 1935 γίνεται καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής και το 1954 Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε υπουργός βιομηχανίας στη υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στ. Μαυρομιχάλη το 1963. Το 1968 αποχώρησε από τα πανεπιστημιακά του καθήκοντα , λόγω διαφωνίας του με τη Στρατιωτική χούντα. Είχε πλούσιο συγγραφικό έργο, ενδεικτικά αναφέρουμε : ΄΄Ελληνικαί παροικίαι ανά τον κόσμο΄΄, ΄΄Οι Βαράγγοι και το Βυζάντιον΄΄, ΄΄Περί Ελληνικών διαλέκτων και ιδιωμάτων΄΄κ.α.

Σπούδασε Νομικά καταρχήν στη Νομική του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία(Μόναχο, Λειψία και Γκέτιγγεν) απ΄ όπου έλαβε και το διδακτορικό του. Το 1890 επέστρεψε στην Ελλάδα άσκησε για ένα διάστημα την δικηγορία. Μετά εξελέγη υφηγητής και Γεν. Γραμματεύς στο Υπουργείο Παιδείας. Το 1892 γίνεται τακτικός καθηγητής της Ιστορίας και του Ρωμαϊκού Δικαίου. Συνέγραψε νομικού περιεχομένου βιβλία, όπως: Πολιτική Δικονομία των Ρωμαίων, Ιστορία και Εισηγήσεις του Ρωμαϊκού Δικαίου, 2τομο, επίσης έκανε μελέτες και μεταφράσεις ξένων νομικών.

 Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Στη συνέχεια φοίτησε στη Σχολή Γλωσσών και Εμπορίου. Το 1915 έρχεται στην Ελλάδα και δούλεψε επί 5ετία στην Εθνική Τράπεζα κατάστημα της Θεσσαλονίκης. Από το 1922 εργάζεται στην εφημερίδα Ελεύθερο Βήμα, του Δ. Λαμπράκη που μετονομάσθηκε σε ΒΗΜΑ και Αθηναϊκά Νέα μετέπειτα Τα Νέα. Εκεί πλέον δημοσιεύει σκίτσα και γελοιογραφίες. Η δουλειά του ξεχωρίζει από την αρτιότητα και λεπτομέρεια της εικόνας, την κίνηση, τη ζωντάνια αλλά κυρίως για την χιουμοριστική έκφραση και εξυπνάδα του μηνύματος που δίνει. Η σατιρική του ματιά είναι διεισδυτική. Ο Δημητριάδης έχει κυρίως πολιτικό λόγο και εκπληκτική ικανότητα να φιλοτεχνεί γελοιογραφίες πολιτικών ανδρών, που γίνονται αμέσως αντιληπτές από το κοινό (Πρόεδρος Κ. Τσάτσος με την κότα) . Την περίοδο της κατοχής οι γελοιογραφίες του έχουν ένα μαύρο τραγικό χιούμορ. Ζωγράφοι και χαράκτες θα ενταχθούν στον αντιστασιακό αγώνα, (παράδειγμα γελοιογραφίες του Μουσολίνι ) έτσι και ο Δημητριάδης με το πενάκι του θα δώσει εξαιρετικά δείγματα τέχνης. Το ταλέντο του είναι πολυσχιδές, κοσμεί σχολικό αλφαβητάρι, εκδίδει γελοιογραφικές σειρές είτε της σύγχρονης κοινωνίας ή π.χ. της αριστουργηματικής διασκευής της ομηρικής Οδύσσειας. Το 1961 τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο του Παγκόσμιου Διαγωνισμού Πολιτικής Γελοιογραφίας στο Los Angeles και το 1969 με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών. Ο Δημητριάδης μπορεί να θεωρηθεί ως πρόδρομος καλλιτέχνης των σημερινών Κόμικς. Αυτός ήταν ο επονομαζόμενος Πρύτανης της γελοιογραφίας που μας χάρισε γέλιο και σκεπτικισμό.

 Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου των Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο. Έγινε ομότιμος και στη συνέχεια τακτικός καθηγητής της Βοτανικής και Γεωπονικής Σχολής Αθηνών. Έγραψε πολλές μελέτες σχετικά με την Βοτανική και την Ελληνική χλωρίδα.

 Αποφοίτησε από τη Σχολή Ευελπίδων. Συμμετείχε στον Ελληνοτουρκικό άτυχο πόλεμο του 1897. Υπηρέτησε στην Χαρτογραφική Υπηρεσία Στρατού. Στη συνέχεια έγινε, καθηγητής του πυροβολικού στη σχολή Ευελπίδων. Στη συνέχεια συμμετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13 ως λοχαγός του βαρέως Πυροβολικού και Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Υπηρέτησε ένα διάστημα ως προσωπάρχης στο υπουργείο Στρατιωτικών. Μετά τη Ρωσική επανάσταση του 1917 εστάλη με την Ελληνική Μεραρχία στην Ουκρανία 1918, ως Συνταγματάρχης εναντίον των Μπολσεβίκων. Η ίδια αυτή μεραρχία εστάλη κατόπιν στη Σμύρνη. Κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας (1921-22) ήταν Δ/της της ΧΙΙΙ Μεραρχίας και του Β΄ σώματος στρατού. Κατά την τελική επίθεση του Τουρκικού στρατού αιχμαλωτίστηκε με τη φάλαγγα Τρικούπη στο Αλή Βεράν 17.8.1922. Αποστρατεύθηκε το 1923, αποκαταστάθηκε το 1935 με τον βαθμό του Αντιστρατήγου. Συνέγραψε στρατιωτικές μελέτες και βελτίωσε και αναπαλαίωσε πυροβόλα κατά τη μακρά διάρκεια της μακράς θητείας του.

 Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και στη συνέχεια στην Κωνσταντινούπολη. Εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Θεσσαλονίκη. Παράλληλα εισήλθε στην πατριωτική απελευθερωτική οργάνωση ΄΄Ο.Κ΄΄ Οργάνωση Κωνσταντινουπόλεως του άλλου μεγάλου πατριώτη και τέκτονα Αθαν. Σουλιώτη. Μετά την επανάσταση των Νεοτούρκων (1908) εξελέγη από το Ελληνικό στοιχείο της Ανατ. Μακεδονίας, βουλευτής στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο, (1908-1912). Στα χρόνια αυτά είχε έντονη και στενή ΄΄εθνική ΄΄ συνεργασία με τον Πατριάρχη Ιωακείμ τον Γ΄. Μετά τους ένδοξους Βαλκανικούς πολέμους συνεργάστηκε με τον Ελευθ. Βενιζέλο. Το 1915 εξελέγη βουλευτής Σερρών. Συμμετείχε στη Κυβέρνηση της Εθνικής Αμύνης, ως υπουργός Δικαιοσύνης (1916-1917). Στη συνέχεια έγινε υπουργός Παιδείας και Εκκλησιαστικών, έως το 1920. Ήταν εισηγητής της Δημοτικής γλώσσας στα δημοτικά σχολεία. Επίσης σημαντικό έργο του ήταν η σύστασης και συγκρότησης Δικαστηρίων ανηλίκων. Συμμετείχε στην επιτροπή διαμόρφωσης του Αστικού κώδικα. Το 1929 εξελέγη Γερουσιαστής Θεσσαλονίκης και πάλι υπουργός Δικαιοσύνης με συμμετοχή στο Β΄Νομοθετικό σώμα. Το 1930-32 έγινε υπουργός Συγκοινωνιών. Εκλέχθηκε κι άλλες φορές βουλευτής. Μετά τον μεγάλο πόλεμο επί κυβερνήσεως Τσαλδάρη- Σοφούλη έγινε και πάλι υπουργός Αεροπορίας.

 Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εργάστηκε ως δικηγόρος . Το 1908 έγινε Δικαστικός. Επί επαναστατικής κυβερνήσεως Γ. Κονδύλη (1926) έγινε Υπουργός Δικαιοσύνης.

 Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετεκπαιδεύθηκε στο Freiburg της Γερμανίας. Διορίστηκε επιμελητής το 1918 στο τμήμα Παλαιοντολογίας – Γεωλογίας . Κατόπιν έγινε έκτακτος καθηγητής στην έδρα της Ορυκτολογίας – Πετρογραφίας (1933). Τέλος τακτικός καθηγητής του Ε.Μ.Π το 1946. ‘Έκανε πολλές πρωτότυπες μελέτες και δημοσιεύσεις. Ξεχωρίζουν τα έργα του για το Ηφαίστειο της Σαντορίνης, Η νήσος Θήρα και η θηραϊκή γη, Γενική Γεωλογία, Η γέννηση των Ηπείρων. κ.α. Διακρίθηκε επίσης για την κοινωνική του προσφορά και δράση, γιαυτό τον βρίσκουμε να συμμετέχει στα διοικητικά συμβούλια κοινωφελών ιδρυμάτων, όπως ο Ευαγγελισμός, ο Ερυθρός Σταυρός , το Αρσάκειο κ.α

 Αποφοίτησε της Σχολής Ευελπίδων ως υπολοχαγός του πεζικού και έκανε καριέρα ως στρατιωτικός αλλά λόγω των ικανοτήτων του ασχολήθηκε και με την πολιτική. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και τραυματίστηκε δύο φορές στις μάχες του Σαρανταπόρου και Λαχανά. Το 1918 αποτάχτηκε αλλά επανήλθε το 1920 μετά τις εκλογές και την αποτυχία του Ελ. Βενιζέλου. Το 1923 έλαβε μέρος στο κίνημα Λεοναρδόπουλου – Γαργαλίδη και αποτάχτηκε και πάλι. Το 1935 αποκαταστάθηκε και αποστρατεύθηκε. Έφθασε τον βαθμό του Υποστρατήγου. Συνεργάστηκε με τον επίσης τέκτονα Ιωάννη Μεταξά (1937) και διορίστηκε Γεν. Δ/της του Ταμείου Υδραυλικών Μακεδονίας με θέματα υδρεύσεως, αποχετεύσεων κλπ . Διετέλεσε υπουργός εσωτερικών 1937-1941 και για σύντομο διάστημα υπουργός Κοινωνικής Προνοίας στις κυβερνήσεις Ι. Μεταξά και Αλ. Κορυζή. Παραιτήθηκε με την είσοδο των Γερμανών κατακτητών.

Μικρός φεύγει μετά την καταστροφή του χωριού του, Καλαρρύτες Ηπείρου, για την Ιταλία. Επιστρέφει στην Ελλάδα μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Οθωμανούς 1828. Ασχολήθηκε με Τραπεζικές εργασίες. Με τον αδελφό του Κωνσταντίνο ίδρυσαν εργοστάσια Σηροτροφίας (Μεταξουργείο) στη Σπάρτη και Καλαμάτα . Δυστυχώς και τα δύο εργοστάσια καταστράφηκαν από φωτιά. Το 1854 μεταφέρουν τις εργασίες τους στην Αθήνα και εξαγοράζουν ένα πτωχευμένο εργοστάσιο παραγωγής μεταξοβάμβακος, (1855-1875), εξ΄ ου και η ονομασία της περιοχής των Αθηνών σε Μεταξουργείο. Το ενδιαφέρον της ιστορίας είναι ότι το κτήριο αυτό είχε χτιστεί με τα σχέδια του σπουδαίου Δανού αρχιτέκτονα Christ. Hansen και σώζεται σήμερα στη γωνία των οδών Μυλλέρου και Λεωνίδου και στεγάζει την Δημοτική Πινακοθήκη. Ο Δουρούτης ήταν φίλος του Γεώργιου Σταύρου και έγινε σύμβουλος στην ΕΤΕ. Έγραψε ιστορικές και οικονομικές μελέτες. Διετέλεσε Πρόσθετος Μεγ. Διδάσκαλος.

Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και έγινε αξιωματικός το μηχανικού. Το 1894 έγινε καθηγητής Γεωδαισίας. Ήταν επιτελής, με τον βαθμό του Λοχαγού, του Διαδόχου Κωνσταντίνου το 1897. Στη συνέχεια προσλήφθηκε στο νεοσυσταθέν Σώμα Γεν. Επιτελών 1904. Ανέλαβε την οργάνωση του Ταμείου Εθνικής Αμύνης, χάρις στο οποίο έγινε δυνατή η έναρξη οχύρωσης Θεσσαλίας και Ηπείρου και ανανέωσε τον εξοπλισμό του στρατού. Έλαβε μέρος ως αρχηγός του επιτελείου στην εκστρατεία των Βαλκανικών Πολέμων 1912-13 μαζί με τον Βασ. Κωνσταντίνο Β΄. Συνυπέγραψε με τον Βασιλέα, ως υπασπιστής του, τη συνθήκη άνευ όρων παράδοσης της Θεσσαλονίκης από τον Ταξίν Πασά . Διετέλεσε Αρχηγός του Γεν. Επιτελείου Στρατού. Δίδαξε στη σχολή Ευελπίδων. Το 1917-19 εξορίστηκε στην Κορσική από τους Βενιζελικούς. Καταδικάστηκε σε θάνατο από ειδικό στρατοδικείο (χωρίς να εκτελεστεί η ποινή του). Επανήλθε το 1920 και αποστρατεύτηκε το 1923. Υπήρξε ευφυής και εξαιρετικά καταρτισμένος στρατιωτικός. Τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος και πολλά μετάλλια ανδρείας Ελληνικά και ξένα. Έγραψε πολλά στρατιωτικά έργα και ιστορικά βιβλία για τους Βαλκανικούς και την Μικρασιατική εμπλοκή καθώς και τα στρατιωτικά απομνημονεύματά του .

Γόνος της Μακεδονικής οικογένειας πολιτικών και πατριωτών. Μεγαλωμένος με το όραμα της απελευθέρωσης της Μακεδονίας, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών . Ύστερα από επιτυχείς εξετάσεις γίνεται δεκτός στην διπλωματική υπηρεσία και τον Νοέμβριο του 1902 τοποθετήθηκε υποπρόξενος στο Μοναστήρι Δυτ. Μακεδονία. Έλαβε μέρος ως εθελοντής στον ατυχή πόλεμο του 1897 όπου συμμετείχε με τον γαμπρό του, τέκτονα κι αυτόν, Παύλο Μελά. Από τη θέση του υποπροξένου εργάστηκε σκληρά για την οργάνωση των ορθοδόξων κοινοτήτων της Δυτ. Μακεδονίας απέναντι στον αυξανόμενο Βουλγαρικό επεκτατισμό και μέσα στην παραπαίουσα Οθωμανική Αυτοκρατορία που είχε όμως ακόμη αρκετά ισχυρούς μηχανισμούς καταστολής. Μετά τον τραγικό θάνατο του Π. Μελά συγκλονίζεται και αφοσιώνεται στην διοργάνωση του Μακεδονικού αγώνα και των αντιστασιακών οργανώσεων (Μακεδονικό κομιτάτο). Η ιδεολογία του Τεκτονισμού ενώνει την εποχή εκείνη τον Δραγούμη και τον Αθαν. Σουλιώτη Νικολαΐδη και ιδρύουν την επαναστατική ΄΄Οργάνωση Θεσσαλονίκης΄΄. Συνεργάζονται με τον Μητροπολίτη Γερμανό Καραβαγγέλη, τον Πρόξενο Λ. Κορομηλά. Το 1905 βρίσκεται στην Αλεξάνδρεια, όπου θα συνδεθεί στενά με την Πηνελόπη Δέλτα . Ο Ίων κινείται το 1907 στα προξενεία της Ανατ. Μακεδονίας, Ρωμυλίας και Θράκης, οργανώνει και εμψυχώνει τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Το 1908 υπηρετεί ως Γραμματέας της Ελληνικής Πρεσβείας στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί τον βρίσκει η επανάσταση των Νεοτούρκων. Οι ιδέες για μια Βαλκανική Ανατολική Αυτοκρατορία αναβιώνουν. Μέσα σε ένα τέτοιο μόρφωμα οι λαοί θα λειτουργούσαν ελεύθερα και ισότιμα. Δυστυχώς οι αρχικές εξαγγελίες των Νεοτούρκων σύντομα εγκαταλείπονται και εμφανίζεται ένα σκληρό, καθαρά νέο τουρκικό πλέον κράτος. Με τον Σουλιώτη ιδρύουν την Οργάνωση Κωνσταντινουπόλεως και προσπαθούν να προσεταιρισθούν ομοϊδεάτες μιας Οθωμανικής ελίτ, υπό τον Πρίγκιπα Σεμπαχεδίν. Υποστηρίζει το κίνημα στο Γουδί . Υπηρετεί το 1909 -1910 στις πρεσβείες της Ρώμης και του Λονδίνου. Ιδρύει τον Εκπαιδευτικό Όμιλο, δημοτικιστής μάχεται για το γλωσσικό. Συνεργάζεται με τον Ελευθ. Βενιζέλο. Συμμετέχει στους Βαλκανικούς πολέμους και υπηρετεί στο επιτελείο του Βασιλ. Κωνσταντίνου Α΄. Συντάσσει το πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης το 1912. Η ιδεολογία του Δραγούμη εμφανίζεται μέσα από τα γραπτά του Εθνικοπατριωτική. Αυτό θα του δημιουργήσει προβλήματα με τους Βενιζελικούς. Εξέδωσε το περιοδικό Πολιτική Επιθεώρηση με αντιβενιζελική στάση. Συνεργάτης του περιοδικού Νουμά με το ψευδώνυμο ΄΄Ιδας΄΄. Το 1914 ως Πρεσβευτής στην Πετρούπολη διαχειρίστηκε επιτυχώς το θέμα του Αγ. Όρους . Το 1916 εκλέχτηκε ανεξάρτητος βουλευτής Φλωρίνης. Ένα χρόνο αργότερα εξορίστηκε με άλλους πολιτικούς στην Κορσική, επιστρέφει το 1919 και εκτοπίζεται στη Σκόπελο. Έχει γνωρίσει τον μεγάλο έρωτα της ζωής του την μεγάλη ηθοποιό Μαρίκα Κοτοπούλη. Το 1920 ο Βενιζέλος χάνει τις εκλογές και λίγους μήνες μετά γίνεται απόπειρα δολοφονίας του Βενιζέλου στο Παρίσι. Ο τυφλός φανατισμός του εθνικού διχασμού έφερε αντανακλαστικά την αποτρόπαια εν ψυχρώ δολοφονία του Ίωνα από παρακρατικούς, φίλα προσκείμενους στον Ελ. Βενιζέλο. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο ίδιος ο Βενιζέλος αναφωνούσε συγκλονισμένος μόλις το πληροφορήθηκε Φρικτό ,Φρικτό, Φρικτό ! Στην οδό Βασ. Σοφίας στα Ιλίσια, απέναντι και διαγώνια από το Hilton, σε ανάμνηση της στυγερής αυτής πράξης έχει στηθεί μία μαρμάρινη στήλη, όπου χαράχτηκαν οι στίχοι του φίλου του Κ. Παλαμά, (Νεκρική Ωδή γραμ. 8.8.1920) Λευκή, ας βαλθή όπου έπεσες, κολώνα, Πως έπεσες, γραφή να μην το λέει, λευκή, με της Πατρίδας την εικόνα. Μόνο εκείνη ταιριάζει να σε κλαίει, βουβή, μαρμαρωμένη να σε κλαίει. Ο Δραγούμης υπήρξε ένας οραματιστής ενός μεγαλοϊδεατικού εθνικισμού ειρηνικής συνεννόησης και συμβίωσης λαών, καθόλου επιθετικός. Ίσως να ήταν ο μόνος ικανός πολιτικός για την αποφυγή της Μικρασιατικής εκστρατείας. Άφησε ένα αξιόλογο έργο εκτός από τα πάμπολλα κείμενα σε περιοδικά και εφημερίδες. Σταχυολογούμε : Μαρτύρων και ηρώων αίμα, Σαμοθράκη, Όσοι ζωντανοί. κ.α

 Σπούδασε στην Ιταλία Ιατρική και στη συνέχεια επέστρεψε στη Ζάκυνθο όπου υπηρέτησε ως υγειονόμος που ήταν υπό Αγγλική κατοχή. Ένθερμος πατριώτης μυήθηκε στην Φιλική Εταιρία και συνδέθηκε με στενή φιλία με τον Θεοδ. Κολοκοτρώνη . Προσέφερε σημαντικές υπηρεσίες στην οργάνωση του αγώνα του 21, στέλνοντας εθελοντές και πολεμοφόδια στην Πελοπόννησο. Συνεργάτης του Διονύσιου Ρώμα και Α. Στεφάνου. Λόγω της ιδιότητάς του ως υγειονομικός έφορος, ήταν συνεκτικός κρίκος μεταξύ των Ιονίων νήσων, μεταφέροντας σχέδια και επαναστατικά μηνύματα . Επικοινωνούσε με τους Έλληνες της διασποράς και Φιλέλληνες για την πορεία του αγώνα. Ο Άγγλος πρόξενος των Πατρών, Philippe Green, πληροφορήθηκε τη δράση του και τον κατάγγειλε. Όμως ο Δραγώνας κατόρθωσε να αντικρούσει τις κατηγορίες και απαλλάχτηκε. Το 1825 με την απόβαση του Ιμπραήμ στο Μοριά, ο Δραγώνας μαζί με άλλους πατριώτες σχημάτισε στη Ζάκυνθο επιτροπή που αποσκοπούσε στην αύξηση της Αγγλικής επιρροής στην Ελλάδα και απόφαση επέμβασης. Το1827 πήγε στην Πελοπόννησο και πήρε μέρος στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας και βοήθησε στην εξομάλυνση της σχέσης Ελλήνων και της Αγγλικής Αρμοστείας. Το1835 τιμήθηκε με τον Αργυρό αριστείο και το1842 με το Σταυρό του Σωτήρος.

Γιος του Ευστάθιου Δρακούλη, Επάρχου της Ιθάκης υπό την Βρετανική προστασία. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια έφυγε για την Οξφόρδη όπου συμπλήρωσε τις σπουδές του και έλαβε τον διδακτορικό τίτλο. Από νωρίς τον απασχολούσαν οι κοινωνικές αλλαγές του τέλους του 19ου αιώνα. Υπήρξε μία προδρομική μορφή κοινωνιολόγου. Ασχολήθηκε με την δημοσιογραφία και αρθρογραφούσε συχνά στην εφημερίδα Αιών του επίσης Τέκτονα Τιμολέοντος Φιλήμονα. Παράλληλα υπήρξε συντάκτης της πρώτης σοσιαλιστικής εφημερίδας Άρδην (1885-87),μαζί με το φίλο του τέκτονα Σπ. Νάγο. Το 1887 φεύγει πάλι για την Αγγλία και γίνεται Καθηγητής των ελληνικών στην Οξφόρδη. Το 1893 εκδίδει ένα βιβλίο με τίτλο Το Εγχειρίδιον του Εργάτου το οποίο θα γνωρίσει μεγάλη επιτυχία και πολλές ανατυπώσεις. Το έργο αυτό θεωρείται το πρώτο θεωρητικό βιβλίο σοσιαλιστικής σκέψης. Εξακολουθεί να διδάσκει στην Οξφόρδη, αλλά το 1894 διαφωνεί με τον ζητούμενο από το πανεπιστήμιο τρόπο διδασκαλίας των ελληνικών, με ερασμιακή προφορά και παραιτείται ! Επιστρέφει στην Ελλάδα και εξακολουθεί την κοινωνική και συγγραφική του δραστηριότητα. Αρθρογραφεί με το όνομα Εμμανουήλ Δαούδογλους σε ανάμνηση του Σμυρνιώτη αναρχικού αγωνιστή μέλους της Α’ Διεθνούς Ένωσης Εργαζομένων στη Νάπολη . Το 1899 εκδίδει το φιλοσοφικό περιοδικό Έρευνα. Το 1900 θα λάβει μέρος στην Β΄ Σοσιαλιστική Διεθνή στο Παρίσι. Επηρεασμένος από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, από την χριστιανική ηθικολογία αλλά και από τις αναρχικές πρακτικές της εποχής, κατασκευάζει ένα ιδιότυπο κράμα φιλοσοφικής σκέψης και προτάσεων. Με τον Στ. Καλλέργη θα επιτύχουν την καθιέρωση της εργατικής Πρωτομαγιάς. Θα προτείνει αργότερα την ίδρυση Αγροτοπόλεων, μέσα από την ίδρυση μιας Αγροτικής Συμπολιτείας. Τάσσεται εναντίον της αρχόμενης αστυφιλίας και της εγκατάλειψης της υπαίθρου. Διαμορφώνει διάφορες Βιονομικές θεωρίες και ασχολείται με τον θεοσοφισμό. Εμπλέκεται στην Πολιτική υποστηρίζοντας το 1909 την επανάσταση στο Γουδί και στηρίζει τον στρατιωτικό σύνδεσμο. Την ίδια χρονιά ιδρύει το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Ιδρύει τον Σύνδεσμο Εργατικών Τάξεων. Το 1910 εκλέγεται βουλευτής Ιθάκης. Συνεργάζεται με τον Ελευθ. Βενιζέλο και τον στηρίζει στην επιλογή του για συνεργασία με την Αγγλία (Αντάντ). Ο Δρακούλης άφησε ένα πλούσιο συγγραφικό έργο, ξεχωρίζουμε: Μελέτη περί της Γαλλικής Επαναστάσεως, Φως εκ των ένδον (1894) , Ελληνική γλώσσα και φιλολογία (1897), Αποκατάστασης της γυναικός (1912), Στοιχεία Βιονομίας, Εγκληματικότης και ανθρωπισμός(1909), Αι νέαι αντιλήψεις κ.α, Ο Ι. Κορδάτος τον περιλαμβάνει στο βιβλίο του ΄΄Προοδευτικές μορφές στην Ελλάδα (1966).

 Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1915 κατετάγη στη σχολή Ανθυπομοιράρχων Χωροφυλακής από την οποία αποφοίτησε το 1920. Το 1929 μετατάχθηκε στην Αστυνομία Πόλεων. Παίρνει στον βαθμό Μοιράρχου. Υπηρέτησε σε διάφορες θέσεις, ως Δ/της Αστυνομικού Τμήματος, στη συνέχεια γίνεται υποδιοικητής και κατόπιν Δ/της της Γενικής Ασφάλειας Αθηνών (1934 έως 1936). Το 1941 Υποδιευθυντής και Δ/της της Αστυνομικής Δ/σης Αθηνών έως το 1951. Έκτοτε αρχηγός της Αστυνομίας Πόλεων έως το 1954. Η μεγάλη του καριέρα χαρακτηρίστηκε για την άψογη και ηθική του διοίκηση. Προσέφερε εξαιρετικές υπηρεσίες στη δίωξη του εγκλήματος και στην επιβολή της τάξης. Αλλά εκείνο που τον έκανε ξεχωριστό στην κοινωνία ήταν, η με κίνδυνο της ζωής του, περίθαλψης, φυγάδευσης, προστασία και σωτηρία των διωκομένων Ελλήνων και Εβραίων, από τον Γερμανικό στρατό κατοχής και τους δοσίλογους. Συγκεκριμένα εξέδιδε πλαστές ταυτότητες, συμμετείχε σε αντιστασιακές οργανώσεις (Μίδας) συνεργαζόμενος με τους Άγγλους στέλνοντάς τους με τον ασύρματο χρήσιμες πληροφορίες. Χρησιμοποιούσε τα ψευδώνυμα Otto και Skylark No 1. Ο Έβερτ βάσει μαρτυριών εξέδωσε 7500 πλαστές ταυτότητες και έσωσε χιλιάδες εβραίους. Το όνομά του αναφέρεται στη Χρυσή βίβλο των Εβραίων ως σωτήρας. Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός του εμπιστεύθηκε ένα Βρετανό δημοσιογράφο (Mackaski) για φυγάδευση, πράγμα που πέτυχε ένστολος, προσωπικά μέσα από τα μπλόκα των Γερμανών. Μετά την αποστρατεία του διορίστηκε τιμητικά Δ/της της εταιρείας Υπεγγύων Προσόδων. Τιμήθηκε με 13 μετάλλια και διακρίσεις, όπως τον ανώτερο Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος, παράσημο Λεγεώνος της Τιμής, το βραβείο των ΄΄Δικαίων των Εθνών΄΄κ.α.

Το 1898 εισήλθε στην σπουδαία Θεολογική Σχολή της Χάλκης από την αποφοίτησε με άριστα το 1905, αφού δύο χρόνια πριν χειροτονήθηκε διάκονος. Δίδαξε επί 2ετία στο σχολαρχείο της Αρτάκης Κυζίκου. Το 1907 εισήλθε στην υπηρεσία του Πατριαρχείου. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος και του εδόθη η Μητρόπολης Λαμψάκου – Δαρδανελίων . Κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου τα Δαρδανέλια έγιναν πολεμικό θέατρο συγκρούσεων. Ο Ειρηναίος αναγκάστηκε να εγκατασταθεί στην Πόλη και να γίνει Συνοδικός. Το 1922 επί Πατριαρχίας Μελετίου Δ΄ μετατέθηκε στην Μητρόπολη Ελάσσονος έως το 1924. Το 1925 επανέκτησε τον τίτλο του Μητροπολίτη Δαρδανελίων Φεύγει στην Γαλλία, Παρίσι για λόγους υγείας αλλά παράλληλα παρακολουθεί συστηματικά μαθήματα φιλοσοφίας στη Σορβόννη. Την επόμενη χρονιά 1926 εκλέχθηκε Μητροπολίτης Σάμου και Ικαρίας με προσάρτηση το 1931. Υπήρξε φιλοσοφημένος ιεράρχης, αφιερωμένος στο ποίμνιο του. Ήταν προικισμένος με εξαιρετικά μελωδική φωνή στην εκτέλεση των ψαλμών αλλά και βαθύς γνώστης της Βυζαντινής μουσικής, γι αυτό ήταν και εξαιρετικά αγαπητός στο εκκλησίασμα. Άφησε ένα πλούσιο φιλοσοφικό και θεολογικό έργο (5τομο).

Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Φυσικές επιστήμες επί 2ετία αλλά μεταγράφτηκε στη Φαρμακευτική Σχολή, απ΄ όπου αποφοίτησε με άριστα (1906). Συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Βέρνης, Φυσικομαθηματικά και αναγορεύτηκε Διδάκτορας της Φαρμακευτικής Χημείας και Φαρμακογνωσίας το 1912. Υπηρέτησε στους Βαλκανικούς πολέμους στο ιατροφαρμακευτικό σώμα. Εργάστηκε ως φαρμακοποιός . Στη συνέχεια ακολούθησε πανεπιστημιακή σταδιοδρομία. Έγινε βοηθός στο φαρμακευτικό χημείο του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1914-18 έγινε Επιμελητής. Εκλέγεται Υφηγητής το 1918 και Τακτικός καθηγητής και Δ/της του Φαρμακευτικού Χημείου το 1921. Δίδαξε στη Σχολή Δοκίμων Χημεία και εκρηκτικές ύλες. Στην ΑΣΟΕΕ Εμπορευματολογία 1930-40. Κοσμήτορας 1928/29, 1936/37, 1955/6 και Πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1949. Ακαδημαϊκός και Πρόεδρος της Ακαδημίας το 1952. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στη Διεθνή Φαρμακευτική Ομοσπονδία πολλές φορές. Ήταν συνιδρυτής Φαρμακευτικών εταιριών και επιστημονικών σωματίων. Άφησε ένα πλούσιο επιστημονικό συγγραφικό έργο, μελέτες και ειδικές εργασίες. Έγραψε όμως και λογοτεχνία, ποίηση και πεζά.

Έλληνας Πολιτικός, βαυαρικής καταγωγής. Ο πατέρας του ήταν φιλέλληνας. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου εκπόνηση την διδακτορική του διατριβή, (1866). Συνέχισε τις σπουδές του στη Λειψία , Μόναχο, Ζυρίχη και Βρυξέλλες. Επέστρεψε και δικηγόρησε στην Αθήνα και τη Σύρο. Υπήρξε ενεργό μέλος της Εθνικής Εταιρίας (Ε.Ε) Το 1866 χάνει τον αδελφό του Φερδινάνδο που σκοτώθηκε στον αγώνα ανεξαρτησίας της Κρήτης. Δύο χρόνια αργότερα διορίζεται Πρωτοδίκης στο Δικαστικό σώμα. Υπηρετεί στην Τρίπολη και στον Πύργο. Επί κυβερνήσεως Δημ. Ράλλη διορίζεται Νομάρχης Φθιώτιδας και Φωκίδας. Στον πόλεμο του 1897, κατορθώνει με επιδέξιες πολιτικές κινήσεις και διαπραγματεύσεις να σταματήσει τον Τούρκο διοικητή Ετέμ Πασά να μην εισέλθει στη Λαμία και να περιμένει την ανακωχή. Στη συνέχεια ασχολείται με την πολιτική. Υπήρξε έξοχος ρήτορας και νομικός. Συγκροτεί ριζοσπαστική πολιτική ομάδα ενάντια στον άκρατο φιλελευθερισμό (1909). Διετέλεσε πρώτος Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών . Εκλέχτηκε ανεξάρτητος Βουλευτής Αθηνών στην Αναθεωρητική Βουλή του 1910. Συμμετέχει στην αναθεώρηση του Συντάγματος. Το 1916 διώκεται ως αντιβενιζελικός, συμμετέχοντας στον εθνικό διχασμό. Εξορίζεται μαζί με τον Δημ. Γούναρη, Ίωνα Δραγούμη, Βικτ. Δούσμανη, Ι. Μεταξά κ.α στην Κορσική (Αιάκειο). Το 1919 επιστρέφει και δικάζεται από έκτακτο στρατοδικείο για τα έκτροπα των ΄΄Νοεμβριανών΄΄. Στη φυλακή θα αρρωστήσει βαριά και θα πεθάνει άδοξα στο Δημοτικό Νοσοκομείο η ΄΄Ελπίς΄΄.

Ένας ιδιαίτερα μορφωμένος και ταλαντούχος Έλληνας που ενώ ξεκίνησε και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Φιλοσοφία και Ιστορία στο Πανεπιστήμιο της Λειψίας, τελικά τον κέρδισε η Μουσική. Διπλωματούχος του Κρατικού Ωδείου της Λειψίας και μαθητής το περίφημου μουσικού Felix Weingartner, στην Βασιλεία της Ελβετίας. Ήταν πολύγλωσσος μιλούσε, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά και Γαλλικά. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε καθηγητής στο Ελληνικό Ωδείο, στη συνέχεια έγινε και καλλιτεχνικός διευθυντής του (1933-1974). Διετέλεσε επί μακρόν αρχιμουσικός της Ε.Λ.Σ από το 1940 έως το 1972 και μουσικός διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ραδιοφωνίας (ΕΙΡ). Ήταν ο δημιουργός του Γ΄ προγράμματος του Ραδιοφώνου (πρόγραμμα με κλασική μουσική). Υπήρξε διευθυντής/μαέστρος σε όλες τις ελληνικές ορχήστρες αλλά και σε πολλές ξένες. Πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Μουσουργών και του Εθνικού Συμβουλίου Μουσικής . Έφορος της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών. Μέλος διεθνών κριτικών επιτροπών σε διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς . Άφησε μεγάλο συνθετικό έργο. Τιμήθηκε με Βραβείο Σύνθεσης από την Ακαδημία Αθηνών. Ο Βασιλεύς Παύλος του απένειμε το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ και τον Ταξιάρχη του Φοίνικα.

Σπούδασε στο Μονπελιέ της Γαλλίας Μηχανικός Γεωπόνος.  Στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική Αθηνών και το 1935 αναγορεύτηκε διδάκτωρ των Πολιτικών Επιστημών. Διετέλεσε καθηγητής στο Πάντειον  Πανεπιστήμιον και 2 φορές Πρύτανης 1944-46 και 1950-51. Στη συνέχεια στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών (1953) καθηγητής Γεωργικής Οικονομίας και Αγροτικής Πολιτικής. Πρύτανης της Σχολής το 1964-65.   Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Γεωργίας. Βουλευτής Έβρου 2 φορές. Υπουργός Γεωργίας 1945-46 στην κυβέρνηση Σοφούλη και υπουργός Οικονομικών 1951-52 στη κυβέρνηση  Πλαστήρα. Πολυγραφότατος  σε επιστημονικά βιβλία και μελέτες αλλά  και  με  λογοτεχνικές ευαισθησίες, έγραφε με το ψευδώνυμο Χρ. Εσπέρας.   Φίλος του τέκτονα Νίκου Καζαντζάκη  πραγματοποίησαν μαζί,  οικογενειακά, το μεγάλο ταξίδι στην  Ιαπωνία - Κίνα που προηγήθηκε της έκδοσης  του αντίστοιχου βιβλίου. Επιλεκτικά αναφέρουμε έργα του : Τα Βαλκανικά Κράτη, Θεωρία και πράξις της Αγροτικής Πολιτικής, Το Εθνικόν Εισόδημα, Η Γεωργία της Ελλάδος, Πολιτισμός και Πολιτισμοί, Θέματα Ζωγραφικής, Ο Αριστοφάνης και η εποχή του, Ουτοπίες και πραγματικότητες, Φύλλα ημερολογίου, Δώδεκα βιογραφίες από την αρχαία Ελλάδα, Ανατόλ Φρανς, Εισαγωγή εις τας Κοινωνικάς επιστήμας,  Ο Αριστοφάνης και η εποχή του  κ.α .

Αντιπρόεδρος  1926-1939 και 1941 – 1946  και Πρόεδρος 1939-1941 1946-1951. της Εμπορικής Τράπεζας . Υφυπουργός Οικονομικών 

Πολιτικός. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Νομικά και ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο, ως πρωτοδίκης. Το 1907 έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Ιταλία και Γαλλία. Επηρεάστηκε από τις φιλελεύθερες ευρωπαϊκές  ιδέες  και ρεύματα της εποχής. Επέστρεψε στην Κέρκυρα ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχθηκε πρώτος βουλευτής Κερκύρας το 1910 . Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Εκπαιδευτικού Ομίλου. Συντάχτηκε με το κίνημα στο Γουδή. Διετέλεσε μέλος της Β΄ Αναθεωρητικής βουλής (1910-11), του Συντάγματος. Συνιδρυτής με τον Βενιζέλο του Φιλελεύθερου  κόμματος (1910). Εκλέχθηκε (δις)  Πρόεδρος της Βουλής με πρόταση του Ελ. Βενιζέλου (1912 και 1915).  Διαφώνησε με τον Βενιζέλο και αρνήθηκε την συμμετοχή του στην Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης. Κράτησε πολύ μετριοπαθή στάση την περίοδο του διχασμού. Εκλέγεται πληρεξούσιος της Κερκύρας στη Δ΄ Συντακτική Συνέλευση του 1923. Κατέθεσε ως μάρτυρας υπεράσπισης, υπέρ των Εξ, στην περίφημη Δίκη μετά την Μικρασιατική καταστροφή.  Αρνήθηκε την πρωθυπουργία κατά τη δικτατορία του Θ. Παγκάλου (1925). Με την επάνοδο του Βενιζέλου συμμετέχει στην κυβέρνηση . Επανεκλέγεται υπουργός Εσωτερικών το 1929. Διαφωνεί και πάλι με τον Βενιζέλο και έκτοτε γίνεται σκληρός κριτής του. Εξελέγη αριστίδην γερουσιαστής από τα νομοθετικά σώματα (1933-35). Μετά την ανάληψη της διακυβέρνησης του κράτους από τον Ι. Μεταξά  4. 8. 1936, καλείται να συμμετάσχει στη κυβέρνηση, όπου αναλαμβάνει την αντιπροεδρία, καθώς και το υπουργείο Οικονομικών για μικρό διάστημα. Παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1937 επειδή διαφώνησε με τον Μεταξά.  Το 1941 ανέλαβε ως διευθύνων σύμβουλος  και  συνδιοικητής στην διοίκηση της ΕΤΕ έως το 1943.  Περήφανη και ανεξάρτητη προσωπικότης. Άφησε και συγγραφικό έργο, ιστορικής αξίας για το διχασμό αλλά και άλλο οικονομικό  έργο για το νεοφιλελεύθερο οικονομικό σύστημα.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά συνέχισε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι. Επέστρεψε και εισήλθε στο διπλωματικό σώμα. Υπηρέτησε ως Γραμματέας στις Ελληνικές πρεσβείες της Ρώμης, Καΐρου και Παρισιού. Μετετέθη για αρκετά χρόνια στην Κων/πολη. Στη συνέχεια έγινε Πρεσβευτής στην Σόφια. Στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου έγινε Υπουργός Εξωτερικών επί κυβερνήσεως Σπυρ. Λάμπρου ο οποίος διαδέχτηκε τον επίσης τέκτονα, Νικόλαο Καλογερόπουλο Πρωθυπουργό, στις 27. 9.1916 και κυβέρνησε τη χώρα έως τον Απρίλιο του 1917. Ήταν η φοβερή εκείνη περίοδος που η Ελλάδα είχε χωρισθεί στα δύο με την κυβέρνηση της Εθνικής Άμυνας του Ελευθ. Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη . Πέραν όμως της διπλωματικής καριέρας ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία. Έγραψε ποίηση και μετέφρασε ξένους ποιητές. Επίσης μετέφρασε έργα του Βίκτωρος Ουγκώ. Συνεργαζόταν με λογοτεχνικά περιοδικά Ιλισσός, Αττικό Ημερολόγιο, Παρνασσός, Ποικίλη Στοά, Ημερολόγιο Σκόκου κ.α Αναφέρουμε μερικά από τα έργα του: Αποχαιρετισμός, Η σκιά του πατρός μου, Ο Κώδων της Αναστάσεως, Μεσονύκτιοι ρεμβασμοί, Πίστις- Ελπίς – Αγάπη, Το μανδήλι της αγάπης. κ.α.

Πολιτικός. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη Θεσσαλονίκη μετέβη για ανώτερες σπουδές στη Γερμανία, Στρασβούργο 1909-12 . Πολέμησε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους. Με την επιστροφή του ασχολήθηκε με την πολιτική. Έγινε από τα σημαντικότερα στελέχη του κόμματος των Φιλελευθέρων. Παντρεύτηκε την Βιργινία Δέλτα, κόρη της Πηνελόπης Δέλτα, η οποία τον γνώρισε στον Ελευθ. Βενιζέλο δημιουργώντας στενή φιλία. Αποτέλεσμα ήταν η ενεργή συμμετοχή του στο κίνημα της ΄΄Εθνικής Άμυνας΄΄, το 1916, η οποία παραχώρησε κυριαρχικά δικαιώματα στα στρατεύματα της ΄Ανταντ και στη δημιουργία της δεύτερης κυβέρνησης στη Θεσσαλονίκη. Ο Ζάννας πρώην έφεδρος υπίλαρχος της αεροπορίας υπήρξε μετέπειτα ο οργανωτής Στρατιωτικής και Ναυτικής Αεροπορίας (1931) και στη συνέχεια υπουργός Αεροπορίας. Επίσης για μικρό διάστημα διετέλεσε υπουργός Γεωργίας (1932). Ενεπλάκη στο κίνημα του 1935 . Εκλέχθηκε βουλευτής Φιλελευθέρων το 1933, 1936 και 1950. Το 1942 συνελήφθη από τους Ιταλούς κατακτητές και εστάλη σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην Ιταλία. Μετά την απελευθέρωση ο Ζάννας διετέλεσε πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (1945). Έγραψε ιστορικά έργα : Ο μακεδονικός αγών. Αναμνήσεις από τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Η Κατοχή. κ.α

Υπήρξε ένας μεγάλος Έλληνας, που τίμησε με τη φωνή του την Πατρίδα μας σε όλο τον κόσμο και στο Λυρικό μουσικό στερέωμα. Το μεγάλο ταλέντο του φάνηκε νωρίς από τα μαθητικά σχολικά χρόνια του γυμνασίου. Συμμετείχε σε πολλές χορωδίες, του Πειραιά καθώς και σε εκκλησιαστικές χορωδίες ως ψάλτης , Αγ. Τριάδα Πειραιώς και Αγ. Γεωργίου Καρύτση. Ταυτόχρονα αρχίζει να παρακολουθεί μαθήματα στο Εθνικό Ωδείο, θεωρητικά και τραγούδι. Φοίτησε στην τάξη του Μανώλη Καλομοίρη απ΄ όπου θα πάρει το δίπλωμα του Μονωδού, με άριστα παμψηφεί και τιμητική διάκριση. Το 1943 προσλαμβάνεται στην Ε.Λ. Σκηνή ως χορωδός αλλά σύντομα θα κερδίσει τον ρόλο του σολίστ σε πολλές όπερες. Από το 1950 πλέον χρησιμοποιείται σε πρωταγωνιστικούς ρόλους έργων της όπερας και οπερέτας. Εμφανίζεται σε λυρικά θέατρα(1953) κατά τη διάρκεια τοπικών φεστιβάλ , Αρχαίο θέατρο Πατρών και Ωδείον Ηρώδου Αττικού. Την ίδια χρονιά θα θητεύσει στη Σχολή του λυρικού θεάτρου της Σκάλας του Μιλάνου. Εκεί θα αναγνωριστούν οι εξαιρετικές του φωνητικές δυνατότητες (ηχόχρωμα, εύρος, μουσικότητα και σκηνική παρουσία) , έτσι θα του προταθεί η συμμετοχή του ως σολίστ, στην όπερα Rigoleto του G. Verdi (16.12.1953). Οι κολακευτικές κριτικές που θα λάβει θα τον απογειώσουν και θα δεχτεί πάμπολλες προσκλήσεις από τα Λυρικά θέατρα της Ευρώπης και της Αμερικής. Καθιερώνεται πλέον σαν μεγάλο αστέρι της όπερας, (γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Nicola Zaccaria). Η πορεία του θα διασταυρωθεί με την άλλη μεγάλη καλλιτεχνική πρέσβειρα της Ελλάδας τη Μαρία Κάλλας και οι δυο θα δεθούν με βαθειά φιλία και θα συνεργαστούν σε πολλές όπερες , για πολλά χρόνια, δεκαετίες του 1950 και ’60. Ηχογραφεί πολλούς δίσκους ( άνω των σαράντα) με τις μεγαλύτερες δισκογραφικές εταιρείες του κόσμου συμπράττοντας σε σπουδαίες παραστάσεις , με άλλα μεγάλα ονόματα του λυρικού θεάτρου, όπως : L. Pavarotti, G. di Stefano, Fr. Corelli, L. Nucci , Monserat Caballe, El. Souliotis, Anna Molfo, κ.α υπό τη διεύθυνση μεγάλων μαέστρων, όπως : T. Serafin, L. Bernstein, Bruno Walter, H. von Karajan κ.α. Ο Ν. Ζαχαρίου τιμήθηκε από το Ιταλικό κράτος το 1996 και χρίσθηκε ως ‘’Ιππότης της Ιταλικής Δημοκρατίας’’ για την τριαντάχρονη συνεργασία και προσφορά του στο Λυρικό θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου. Χρόνια νωρίτερα βραβεύθηκε από την Ακαδημία Αθηνών. Επίσης ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας του απένειμε το 2002, τον Χρυσούν Σταυρό του Τάγματος της Τιμής.

Γιος του διαπρεπούς νομικού Ι. Ζέπου. Ακολουθώντας τα βήματα του πατέρα του σπούδασε κι αυτός νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1924-29), στη συνέχεια επιμορφώθηκε στο Βερολίνο (1931-33). Έλαβε το διδακτορικό του τίτλο από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αναγνωρίστηκε ως υφηγητής του Αστικού Δικαίου το 1934, επίκουρος καθηγητής (1939), τακτικός καθηγητής το 1940 στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και τακτικός καθηγητής του Αστικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1953. Τέλος εκλέχτηκε Ακαδημαϊκός το 1970. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης το 1935 και στο Παιδείας το 1945. Το 1974 διορίσθηκε υπουργός Εσωτερικών και το 1974-76 υπουργός Παιδείας. Υπήρξε επίσης μέλος διαφόρων πνευματικών και επιστημονικών κοινωνικών οργανώσεων και πρόεδρος στο Ελληνικό Ινστιτούτο Διεθνούς και αλλοδαπού Δικαίου. Δημοσίευε μελέτες σε νομικά θέματα και εξέδωσε πολλά έργα : Συνταγμάτιον Νομικόν Αλεξ. Υψηλάντη, Ενοχικόν Δίκαιον, Νομικόν πρόχειρον κ.α

Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων ως Δόκιμος 1914. Το 1916 προσχώρησε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας του Ελ. Βενιζέλου. Το 1918 κατόπιν εξετάσεων έγινε Σημαιοφόρος και το 1920 προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο. Έλαβε μέρος στην Μικρασιατική εκστρατεία. Το 1923 έγινε υποπλοίαρχος και το 1932 Πλωτάρχης . Το 1935 συμμετείχε στο κίνημα του Βενιζέλου και καταδικάστηκε σε θάνατο. Του εδόθη χάρη και ανεκλήθη σε εφεδρεία κατά τον μεγάλο πόλεμο. Το 1943 διέφυγε στην Μέση Ανατολή και προήχθη σε Αντιπλοίαρχο. Το 1947 αποστρατεύτηκε ως Υποναύαρχος.

Σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών απ΄ όπου έλαβε και το διδακτορικό του δίπλωμα. Διδάσκει σε σχολεία ως καθηγητής. Το 1933 συναντά τον Αδ. Συρίγο ο οποίος είχε ιδρύσει στον Πειραιά ένα εκπαιδευτικό οργανισμό που περιελάμβανε Δημοτικό, Γυμνάσιο και Οικοτροφείο που το ονόμασε Αθηνά και προσλαμβάνεται ως καθηγητής. Ο Συρίγος εκτιμά το ήθος, την καλλιέργεια και τις ικανότητες το Ζηρίδη, ο οποίος θα παντρευτεί την ανηψιά του, και ουσιαστικά τον κάνει συνεταίρο του. Το 1938 το σχολείο θα υποστεί κλυδωνισμούς λόγω της εσωτερικής μετανάστευσης, της κακής οικονομικής κατάστασης αλλά ξεπερνά την κρίση και συνεχίζει την λειτουργία του μέχρι την Γερμανική εισβολή του 1941.

Τότε αποφασίζουν να νοικιάσουν ένα κτίριο στην πλατεία Βικτωρίας στην Αθήνα. Εκεί συνεχίζουν με δυσκολίες την λειτουργία του σχολείου . Το 1945 ο Συρίγος αποχωρεί για άλλες επαγγελματικές δραστηριότητες και ο Ζηρίδης παραμένει πλέον μόνος. Ένα ευτυχές γεγονός ήταν η Συνεργασία του σχολείου στο μάθημα της Μουσικής/ Ωδικής με τον πρώην μαθητή τους Μίκυ Θεοδωράκη, ο οποίος θα διδάξει τα χρόνια 1946/47. Τα χρόνια περνούν ομαλά και το 1957 λόγω μεγάλου αριθμού μαθητών και της εξαιρετικής φήμης στην Αθηναϊκή κοινωνία το σχολείο μεταστεγάζεται στην Βίλα Παληού ένα μεγάλο νεοκλασικό κτίριο. Η ανοδική πορεία συνεχίζεται και το Λύκειον η Αθηνά μεταφέρεται στον Παράδεισο Αμαρουσίου (1962) . Εκεί συστεγάζονται Οικοτροφείο Αρένων και Θηλέων και λειτουργούν ως ένας πρότυπος εκπαιδευτικός οργανισμός. Το 1969 σε άλλο αυτόνομο κτίριο θα λειτουργήσει και νηπιαγωγείο. Η επιτυχημένη και εξαιρετική πορεία του Ζηρίδη θα διακοπεί ξαφνικά από τον αδόκητο θάνατό του, το 1971. ‘Όμως το έργο του παραμένει για να θυμίζει τη φωτεινή του δημιουργία.

Λόγιος και ιστορικός. Απόφοιτος της Φιλοσοφικής σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών. Ασχολήθηκε με την οργάνωση του ιστορικού αρχείου της Ζακύνθου και τη διάσωση πολυτίμων εκδόσεων, αρχείων και ντοκουμέντων. Εξέδιδε το περιοδικό ΄΄Αι Μούσαι΄΄ επί μία πεντηκονταετία και το 1982 εξέδωσε την πολιτικοφιλολογική εφημερίδα ΄΄Εποχή΄΄. Ήταν επίσης επιμελητής του Βυζαντινού μουσείου Ζακύνθου. Μελετητής ιστοριοδίφης λαογραφικών εκδόσεων αλλά και πρωτογενών αρχειακών εγγράφων συμβολαιογραφείων και αρχειοφυλακείων συγκέντρωσε πλήθος εγγράφων τα ταξινόμησε και τα δώρισε τελικά στη βιβλιοθήκη της Ζακύνθου μετά τους σεισμούς και πυρκαγιές του 1953. Το 1898 άρχισε να εκδίδει το Λεξικό φιλολογικό και ιστορικό της Ζακύνθου, το ολοκλήρωσε το 1920 σε τέσσερις τόμους, με 1280 σελίδες. Το 1899 διορίσθηκε βοηθός αρχειοφυλακείου και αργότερα το 1911 έγινε διευθυντής. Το 1902 έως το 1911 συνεργάστηκε με το περιοδικό Εκκλησιαστική Αλήθεια, επίσημο όργανο του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αρθρογραφούσε επίσης σε ξένα περιοδικά της Ιταλίας, Γαλλίας, Αιγύπτου, Βουλγαρίας και Τουρκίας. Συνεργάτης εγκυκλοπαιδειών και Ημερολογίων. Ο όγκος των μελετών και των γραπτών που άφησε ήταν εντυπωσιακός άνω των 600 ! Υπάρχει συνοπτικός κατάλογος του 1951, με τίτλο Αναγραφή δημοσιευμάτων 1885 – 1951. Επιλεκτικά αναφέρουμε : Αι εν Ζακύνθω Μοναί, Στατιστική Ζακυνθινών Αρχαιοτήτων, Αι εν Ζακύνθω συντεχνίαι.

Γόνος της ιστορικής μεγάλης οικογενείας ευγενών της Κέρκυρας. Τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο Ιόνιο Λύκειο και στη συνέχεια τελείωσε τη Νομική Σχολή του Ιονίου Πανεπιστημίου (1861). Με υποτροφία συνέχισε την επιμόρφωσή του στη Νομική σχολή της Γενεύης και κατόπιν έκανε το διδακτορικό του στη σχολή της Σορβόννης. Όταν επέστρεψε στην Κέρκυρα, 1868, εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1880 έλαβε μέρος στις δημοτικές εκλογές και εκλέχτηκε θριαμβευτικά Δήμαρχος Κερκυραίων. Το 1884 επανεκλέγεται δήμαρχος αλλά το επόμενο έτος κατεβαίνει στις εθνικές εκλογές υποψήφιος με τον Χαρ. Τρικούπη και εκλέγεται βουλευτής. Τον Μάιο του 1886 ο Τρικούπης του ανέθεσε το υπουργείο Ναυτικών. Αργότερα ο Τρικούπης τον έκανε υπουργό Παιδείας και Εκκλησιαστικών. Με την βοήθεια του καθηγητή Παπαμάρκου, ετοίμασε, κατάθεσε και υλοποίησε πολλά έργα οδοποιίας και λιμενικά. Γενικά ανέδειξε την πόλη της Κερκύρας. Ήταν εισηγητής πολλών μεταρρυθμίσεων στην παιδεία και στη μετάφραση των ευαγγελίων στη δημοτική. Συνάντησε δυστυχώς πολλές αντιδράσεις (Ευαγγελικά) και αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Επί πρωθυπουργίας του 1905-1909 οργανώθηκε και εξοπλίστηκε το Ελληνικό κράτος, ο στρατός και το ναυτικό, αγοράσθηκαν τα πολεμικά σκάφη Ύδρα, Σπέτσαι και Ψαρά. Υπήρξε υψηλού επιπέδου πολιτικός, ήρεμος, ευγενής και πάντα ενεργών με μέτρο σε αντίθεση με τους πολιτικούς του αντιπάλους.

Γόνος της ιστορικής οικογένειας των θεοτόκηδων . Έλαβε σημαντική μόρφωση με σπουδές στην Ιταλία. Ως φιλόλογος και ιστορικός ήταν από τους λογίους της εποχής. Διετέλεσε αντεπιστέλλον μέλος πολλών ευρωπαϊκών Ακαδημιών. Υπήρξε ιδρυτής και ισόβιος πρόεδρος της Αγγλικής Βιβλικής εταιρίας, προς διάδοση των Ιερών Γραφών στην Κέρκυρα. Μετά την Γαλλορωσική συνθήκη του Τιλτσίτ και την υπαγωγή της Επτανήσου στη Γαλλική κυριαρχία, ο Θεοτόκης χρημάτισε πρόεδρος της τελευταίας Γερουσίας. Του απενεμήθη από τον Ναπολέοντα ο τίτλος του Βαρώνου . Εργάσθηκε πολύ για την διάδοση των Ελληνικών γραμμάτων, ιδρύοντας σχολεία. Υπήρξε και διευθυντής της Βιβλιοθήκης Κερκύρας. Όταν η Επτάνησος περιήλθε στην κυριαρχία των Άγγλων 1815 ο αρμοστής Μαίτλαντ , τον πρότεινε ως 1ο πρόεδρο της Γερουσίας καθώς και της πρώτης του ενωμένου κράτους των Ιονίων νήσων που επικύρωσε το Σύνταγμα του 1817. Το 1818 τιμήθηκε με το μεγαλόσταυρο του Τάγματος των Αγίων Μιχαήλ και Γεωργίου. Έγραψε ιστορικές και φιλολογικές πραγματείες περί των Ιονίων νήσων, άφησε απομνημονεύματα κ.α

Ήταν γιος του κερκυραίου πολιτικού και Πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη. Σπούδασε στη Γαλλία και στη Βιέννη. Κτηματίας και γεωπόνος πριν ασχοληθεί με την πολιτική. Το 1913 έγινε Αυλάρχης της Βασιλίσσης Σοφίας. Το 1917 την ακολούθησε στην εξορία. Επέστρεψε το 1920 και από τότε ασχολήθηκε με την πολιτική . Εξελέγη πέντε φορές βουλευτής από το 1926 έως το 1936 με το Λαϊκό κόμμα του Π. Τσαλδάρη. Έγινε υπουργός Γεωργίας και αντιπρόεδρος και υπουργός Εξωτερικών επί κυβερνήσεως Γ. Κονδύλη. Ήταν υπέρ της παλινόρθωσης της Βασιλείας του Γεωργίου του Β΄. Απεμακρύνθη από τον Ι. Μεταξά ο οποίος είχε κηρύξει την δικτατορία της 4ης Αυγούστου το 1936. Ο Θεοτόκης ευρισκόμενος στο Βερολίνο διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Βασιλιά για την κάλυψη της δικτατορίας του Μεταξά με αποτέλεσμα όταν επέστρεψε να τεθεί σε περιορισμό στα κτήματά στην Κέρκυρα! Ωστόσο ο δημοκρατικός Θεοτόκης συνυπέγραψε μυστικό πρωτόκολλο για την αποκατάσταση της δημοκρατίας και της μη επανόδου του Βασιλέα μετά την κατοχή. Το 1945 επανεκλέγεται με το Λαϊκό κόμμα του Π. Τσαλδάρη και το 1946 αναλαμβάνει το υπουργείο Εσωτερικών. Στη συνέχεια εξελέγη πρόεδρος της Βουλής έως το 1949. Μετά τη λήξη του εμφυλίου πολέμου (1950) σχημάτισε υπηρεσιακή κυβέρνηση για τη διενέργεια εκλογών και παρέδωσε την εξουσία αποσυρόμενος από την πολιτική.

Πολιτικός και διπλωμάτης, γόνος της μεγάλης οικογένειας των Θεοτόκηδων, γιος του πρωθυπουργού Γεωργίου Θεοτόκη. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα, στο Παρίσι και στο Βερολίνο. Μετά την επιστροφή του από τις σπουδές μπήκε στον διπλωματικό κλάδο και διορίσθηκε σε διάφορες πρεσβείες και προξενεία. Το 1917 έγινε πρεσβευτής μας στη Γερμανία. Με την διακυβέρνηση Βενιζέλου, ακολούθησε τον εξορισμένο Βασιλέα Κωνσταντίνο στην Ελβετία, ως γερμανόφιλος. Επέστρεψε το 1920 και εξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό κόμμα. Στις 21 Ιανουαρίου 1921 αναλαμβάνει το υπουργείο Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Ν. Καλογερόπουλο. Στη συνέχεια διετέλεσε υπουργός Στρατιωτικών και Ναυτικών διαδοχικά στις κυβερνήσεις Πρωτοπαπαδάκη , Γούναρη και πάλι Πρωτοπαπαδάκη Μάιος1922. Δυστυχώς ο Θεοτόκης ενεπλάκη στην περιπέτεια της Μικρασιατικής καταστροφής και πλήρωσε άδικα με τη ζωή του τα λάθη μιας ολόκληρης γενιάς. Είναι γνωστή η περιβόητη Δίκη των Εξ που κατέληξε στον τουφεκισμό τους στο Γουδί την 22α Νοεμβρίου 1922.

Γόνος της γνωστής Κερκυραϊκής οικογένειας, σπούδασε νομικά στην Αθήνα και επιμορφώθηκε στη Γαλλία. Εκλέχτηκε βουλευτής Κερκύρας το 1934 με το Λαϊκό κόμμα. Και επανεκλέχτηκε το 1935 και 36. Προς το τέλος της Γερμανικής κατοχής διαφεύγει στη Μέση Ανατολή και γίνεται υπουργός εφοδιασμού της κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου. Με την επιστροφή του στην Ελλάδα εξελέγη πολλές φορές βουλευτής με το Λαϊκό κόμμα και με την ΕΡΕ έως το 1967. Διετέλεσε υπουργός Δημοσίας Τάξεως το 1946, εξωτερικών το 1955-56, Γεωργίας 1957, Οικονομικών 1961, Εσωτερικών 1967, Με την κήρυξη της δικτατορίας φεύγει στην Ελβετία μέχρι την μεταπολίτευση του 1974. Το 1977 ίδρυσε με τον Στεφ. Στεφανόπουλο την Εθνική Παράταξη . Το 1981εκλέχτηκε βουλευτής Επικρατείας με την Ν. Δημοκρατία. Δημοσίευσε άρθρα και μελέτες σε εφημερίδες και περιοδικά.

Υπηρέτησε κατά τους Βαλκανικούς πολέμους. Επειδή ήταν φιλοβασιλικός με την επικράτηση των Βενιζελικών το 1917 φυλακίζεται μέχρι το 1920. Με την πολιτική αλλαγή και την επάνοδο του Βασιλέα Κωνσταντίνου, αποκαθίσταται και προάγεται σε πλοίαρχο. Παίρνει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία. Με την επανάσταση του 1922 (Πλαστήρας) αποστρατεύθηκε. Το 1922 παντρεύτηκε την πριγκίπισσα Μαρία (1876-1940) χήρα του μεγάλου Δούκα της Ρωσίας, Μιχαήλ Νικολάγεβιτς και παρέμεινε στη Γερμανία μέχρι την έκρηξη του μεγάλου πολέμου. Αποκαταστάθηκε το1935 και τέθηκε σε αποστρατεία με το βαθμό του Αντιναυάρχου. Επέστρεψε στην Ελλάδα και μετά τον πόλεμο διορίσθηκε στρατιωτικός διοικητής Δωδεκανήσου 1947-48. Κληροδότησε μία πλουσιότατη συλλογή ιστορικών φωτογραφιών και άλλων κειμηλίων στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρία της Ελλάδος(Παλιά Βουλή).

Καθηγητής Πανεπιστημίου. Σπούδασε στη Νομική σχολή Αθηνών. Στη συνέχεια πήγε στο Παρίσι όπου συμπλήρωσε τις σπουδές του κυρίως στην κοινωνιολογία. Αναγορεύτηκε διδάκτορας και δίδαξε στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Το 1940 διέκοψε τις σπουδές του και κατετάγη στο στρατό ως έφεδρος Ανθυπολοχαγός. Πολέμησε στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας.

Εκπαιδεύτηκε στη σχολή αξιωματικών της Σύρου. Στη συνέχεια πολέμησε στον εμφύλιο, με τον Εθνικό στρατό. Τιμήθηκε με πολλά μετάλλια . Αποστρατεύθηκε το 1949 με το βαθμό του Ταγματάρχη. Εργάσθηκε ως δικηγόρος έως το 1953. Το 1954 ξαναφεύγει στο Παρίσι για μεταπτυχιακές σπουδές στην Κοινωνιολογία. Δίδαξε ως καθηγητής στην έδρα της Κοινωνιολογίας στο Mompellier . To διάστημα 1967 – 1974 διετέλεσε Διευθυντής στο τμήμα εφαρμοσμένης κοινωνιολογίας της UNESCO. Μετά την μεταπολίτευση επιστρέφει στην Ελλάδα και γίνεται καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών από το1975 έως το 1986. Ασχολήθηκε με τη φιλοσοφία αλλά και τη λαογραφία .

Πολυσχιδής προσωπικότητα με ευρύτατη μόρφωση και κοινωνική δραστηριότητα. Το 1865 ενεγράφη στην Ιατρική Σχολή αλλά την ίδια χρονιά μετεγράφη στη Νομική του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Από όπου αναγορεύτηκε διδάκτωρ του Δικαίου το 1870. Συνέχισε τις σπουδές του στο εξωτερικό Γερμανία και Γαλλία, επί 6ετία. Με την επιστροφή του διορίστηκε υφηγητής της Φιλοσοφίας του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ανέλαβε τμηματάρχης του Υπουργείου Εσωτερικών και το 1887 Δ/της στη Γενική διεύθυνση Ταχυδρομείων και Τηλεγράφων. Δίδασκε και στο Πανεπιστήμιο ως επίτιμος καθηγητής έως το 1894, οπότε αναγνωρίστηκε τακτικός καθηγητής της Φιλοσοφίας και Εγκυκλοπαίδειας του Δικαίου και της Πολιτικής Οικονομίας . Αναγορεύτηκε Πρύτανις το 1902-3. Το 1910 παραιτήθηκε από καθηγητής για να ασχοληθεί με την Πολιτική. Εξελέγη βουλευτής στην Α΄ Αναθεωρητική βουλή. Ήταν ιδρυτής της Εταιρίας Ελληνισμός και εξέδιδε το ομώνυμο πολιτικό περιοδικό . Μέσα από τον Ελληνισμό προωθούσε τις αλυτρωτικές επιδιώξεις του, παράλληλα με τις προσπάθειες συνεργασίας και συνύπαρξης με Αλβανούς ομοϊδεάτες του (Ισμαήλ Κεμάλ, Μπέης Αυλώνα). Ο Καζάζης άφησε ένα μεγάλο συγγραφικό φιλελεύθερο έργο γεμάτο ανθρωπιά και προτάσεις για ανθρώπινα δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες. Μεταξύ άλλων αναφέρουμε: Σωκράτης, Η νόσος του Βέρθερου, Βίκτωρ Ουγκώ, Ο Θέρσος ως ιστοριογράφος, ο Μηδενισμός εν Ρωσία, Η Γαλλική επανάσταση, Αι μεγάλαι πόλεις, Αι πολιτικαί θεωρίαι της Γαλλικής επαναστάσεως και η ιστορική σχολή του Δικαίου κ.α

Ο Κάλβος γεννήθηκε στην Ζάκυνθο από μητέρα Ελληνίδα αρχοντοπούλα και από πατέρα τυχοδιώκτη μισθοφόρο του Ενετικού στρατού. Το 1902 ο πατέρας Τζ. Κάλβος παίρνει τα δυο παιδιά του και εγκαταλείπει την μητέρα, για να εγκατασταθεί στο Λιβόρνο. Εκεί ο φιλομαθής Ανδρέας μορφώνεται. Το 1812 ο πατέρας του πεθαίνει . Ο Κάλβος θα περιηγηθεί στα μεγάλα πνευματικά κέντρα της εποχής, Πίζα και Φλωρεντία. Τότε θα συναντήσει τον μέντορα της ζωής του Ugo Foscolo, τον πιο τιμημένο ποιητή και διανοούμενο της εποχής. Αυτός θα τον μυήσει στον νεοκλασικισμό και φιλελευθερισμό. Ο Κάλβος γράφει τότε τρεις τραγωδίες, ολοκληρώνει 4 δραματικούς μονολόγους. Ο Foscolo αυτοεξορίζεται στη Ζυρίχη για αποφύγει την Αυστριακή κυριαρχία. Οι δύο φίλοι θα ξανασυναντηθούν το 1816 για να φύγουν στην Αγγλία. Ο Κάλβος έχει αρχίσει να γράφει τις ωδές του. Η φιλία των δύο ανδρών κλονίζεται λόγω της ιδιοσυγκρασίας τους. Ο Κάλβος παραδίδει μαθήματα και δίνει διαλέξεις. Το 1819 παντρεύεται την Τερέζα Τόμας η οποία θα πεθάνει έα χρόνο αργότερα όπως και η κόρη τους. Μία αποτυχημένη σχέση με μαθήτριά του τον οδηγεί σε απόπειρα αυτοκτονίας (1820). Επιστρέφει στη Φλωρεντία και εμπλέκεται στο κίνημα των Καρμπονάρων συλλαμβάνεται και απελαύνεται 23.4.1821. Από τις καταθέσεις των ανακρίσεων προκύπτει ότι ήταν γνώστης των αρχών του Τεκτονισμού και πιθανότατα να είχε σχέσεις και να μυήθηκε. Όλες οι μυστικές εταιρείες της εποχής είχαν διαύλους επικοινωνίας και λειτουργούσαν σαν συγκοινωνούντα δοχεία. Συγκλονίζεται από την Ελληνική επανάσταση και εκδίδει το 1824 το πιο εμπνευσμένο έργο του , την ΄΄Λύρα΄΄ με τις ωδές του. Το έργο αυτό μεταφράζεται στα Γαλλικά και γίνεται με ενθουσιασμό δεκτό. Στα 1825 μεταβαίνει στο Παρίσι όπου λίγο αργότερα θα εκδώσει άλλες δέκα ωδές, τα ΄΄Λυρικά΄΄. Το 1826 πηγαίνει στο Ναύπλιο αηδιάζει από τις εμφύλιες διαμάχες και την αδιαφορία για εκείνο και το έργο του. Φεύγει για την Κέρκυρα. Διδάσκει στην Ιόνιο Ακαδημία παραμένει έως το 1836 και αναγνωρίζεται μέλος της Ακαδημίας. Το 1841 αναλαμβάνει τη διεύθυνση του Κερκυραϊκού γυμνασίου. Δημοσιογραφεί στις τοπικές εφημερίδες. Το 1852 επιστρέφει στην Αγγλία ( Louth) όπου θα παντρευτεί και θα διδάσκει έως τον θάνατό του το 1869. Ο Κάλβος με το έργο του έγινε γνωστός και αγαπήθηκε από τους Φιλέλληνες της Ευρώπης (στο έργο του Λύρα υπήρχε και ερμηνευτικό λεξικό). Η ιδιομορφία της γλώσσας του προκύπτει από τη συμβίωση Δημοτικής και Καθαρεύουσας. Συνδύαζε επίσης δύο αντίθετες δυνάμεις μεταξύ του αρχαίου και του νέου κόσμου, (νεοκλασικισμός – ρομαντισμός) , (Δίας – Θεός). Η πατρίδα μας και οι πνευματικοί της άνδρες αναγνώρισαν στο τέλος του 19ου αιώνα τη μεγάλη του αξία.

Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και αναγορεύθηκε το 1909 αριστούχος διδάκτωρ. Από το 1914 έως το 1919 μεταβαίνει στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου όπου σπουδάζει, φιλοσοφία, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες κοντά σε διαπρεπείς καθηγητές. Αργότερα μεταβαίνει στη Γαλλία και Αγγλία για ερευνητικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς συμπληρώνοντας τις σπουδές του. Επιστρέφει το 1920 γίνεται υφηγητής στην έδρα της Πολιτικής Οικονομίας του Πανεπιστημίου Αθηνών και το1924 γίνεται τακτικός καθηγητής. Διακρίνεται για επιστημοσύνη σου, την πνευματική του ευρύτητα και την δημιουργική του ερευνητικότητα. Διδάσκει εκτός του Πανεπιστημίου Αθηνών ως καθηγητής στην ΑΣΟΕΕ, στην Πάντειο. Περνάει από όλες τις ανώτατες τιμητικές θέσεις του Συγκλητικού και Πρύτανη. Γίνεται πρόεδρος της Ελληνικής εταιρίας οικονομικών επιστημών, μέλος της Ουγγρικής Στατιστικής Εταιρίας, μέλος της Μεξικανικής και Αμερικανικής Στατιστικής εταιρίας , μέλος της Οικονομετρικής Εταιρίας Σικάγου. Η ακτινοβολία του ως επιστήμονος είναι διεθνής. Υπηρετεί τις ανθρωπιστικές επιστήμες, με οξύνοια, μεθοδικότητα και διορατικότητα . Χαράζει κατευθύνσεις υποστηρίζει πρωτοποριακές θέσεις και παράγει εξαιρετικό συγγραφικό επιστημονικό έργο. Υπήρξε συνεργάτης και συνεκδότης, ενός άλλου διακεκριμένου τέκτονα, του οικονομολόγου Ανδρέα Ανδρεάδη , που αφορούσε στις πολεμικές ζημίες που υπέστη η χώρα μας από τη γερμανική κατοχή. Το 1961 η Ελληνική Εταιρία Οικονομικών Επιστημών επιβραβεύει το έργο και το δημιουργικό του μόχθο, με μία τιμητική έκδοση για τα 70 του χρόνια. Ένα άλλο ελάχιστο δείγμα της καθολικής αναγνώρισης για την προσφορά και το ήθος του Δημ. Καλιτσουνάκη ήταν η έκδοσης ενός τιμητικού τόμου για τα 50 χρόνια, (1921-71) με τίτλο, Οικονομία και Οικονομική Ανάπτυξη. Σ΄ αυτόν τον τόμο γράφουν 40 επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό για να εκδηλώσουν την αγάπη τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη τους για την προσφορά του. Τον απεκάλεσαν ΄΄βράχο της ανθρώπινης ηθικής΄΄. Η Ελληνική πολιτεία του απένειμε τον Ταξιάρχη του Σωτήρος. Πριν πεθάνει ζήτησε να μην καταθέσουν στεφάνια και να προσφέρουν την αξία τους στους άπορους μαθητές του.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πήρε το διδακτορικό του. Ανέπτυξε πολύμορφη οικονομική δραστηριότητα , του εφοπλιστή, ναυτιλιακού πράκτορα και εμπόρου γαιανθράκων. Διετέλεσε πρόεδρος της Επιτροπείας Λιμένος Πειραιώς επί πολλά χρόνια, από το 1911έως το 1928. Εργάσθηκε με ζήλο για τη βελτίωση και εκσυγχρονισμό του λιμανιού. Ασχολήθηκε με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας με το κόμμα των εθνικοφρόνων. Λόγω των αντιβενιζελικών του πεποιθήσεων εξορίστηκε στη Σκόπελο (1917). Ήταν ιδρυτικό μέλος της Διεθνούς Ναυτικής Ένωσης (ΔΝΕ).

Ακολούθησε στρατιωτική καριέρα, σπουδάζοντας στη Σχολή Ευελπίδων και κατόπιν στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου στο Παρίσι. Το 1912 ως υπολοχαγός έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους. Τοποθετήθηκε ως επιτελικός αξιωματικός στην IV Μεραρχία του Μοσχόπουλου και συμμετέχοντας στο σχεδιασμό κυκλωτικού ελιγμού και τελική νίκη στη μάχη του Σαρανταπόρου. Εισηγητής σχεδίου, προς τον αρχιστράτηγο Σαπουντζάκη και αρχιστράτηγο Κωνσταντίνο, για την κατάληψη στρατηγικής θέσης που θα οδηγούσε στην κατάληψη του Μπιζανίου προπύργιου των Ιωαννίνων (21. 2. 1913). Στον Β΄ Βαλκανικό πόλεμο εναντίον των Βουλγάρων ως λοχαγός διακρίθηκε στην πολύνεκρη μάχη του Κιλκίς. Στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε ως αντισυνταγματάρχης Επιτελάρχης της ΙΙ Μεραρχίας και αργότερα υπηρέτησε ως συνταγματάρχης υπαρχηγός του Γενικού Επιτελείου Σμύρνης (2/1920). Τον Μάρτιο του 1920, τοποθετήθηκε ως επιτελάρχης της στρατιάς Θράκης υπό τον σπουδαίο αξιωματικό Αντιστράτηγο Ζυμβρακάκη, συμβάλλοντας στη συγκρότηση και κατάληψη της Δυτικής και Ανατολικής Θράκης. Τον Αύγουστο του 1923 παραιτήθηκε από το στράτευμα και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα με σκοπό να πολιτευθεί. Όμως το κίνημα παλιννόστησης της Μοναρχίας του 1923 τον βρίσκει αντίθετο και διοργανώνει δημοκρατικές δυνάμεις 3000 εθελοντών. Με το σώμα αυτό συντελεί στην πτώση της μοναρχίας και στην ανακήρυξη της Β΄ Ελληνικής Δημοκρατίας (Αλ. Παπαναστασίου). Εκλέχτηκε επανειλημμένα βουλευτής Αθηνών και το 1930 διορίστηκε υπουργός Γενικός Διοικητής Θράκης.

Σπούδασε Νομικά και αναγορεύθηκε Διδάκτωρ της Νομικής σχολής το Πανεπιστημίου Αθηνών το 1890. Διορίσθηκε στο Υπουργείο Οικονομικών και Ελεγκτικό Συνέδριο επί τετραετία. Κατόπιν ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και λογοτεχνία. Έγινε αρχισυντάκτης, της ΄΄Παλιγγενεσίας΄΄ και του ΄΄Μηνύτορα΄΄. Συνεργάτης στις εφημερίδες ΄΄Νέο Άστυ΄΄, ΄΄ Αθήναι΄΄, ΄΄Εμπρος΄΄, ΄΄Σκρίπ ΄΄, ΄΄Χρονικά ΄΄ ανταποκριτής της Αμερικανικής εφημ. ΄΄Ατλαντίς΄΄. Συχνά αρθρογραφούσε με ψευδώνυμα. Έγραψε πολλά διηγήματα, μονογραφίες, ιστορικές μελέτες. Δημοσιεύματά του βρίσκουμε σε Ημερολόγια της εποχής (Κ.Σκόκου) και στο περιοδικό ΄΄Πινακοθήκη΄΄ που ο ίδιος ίδρυσε.

Σπούδασε στη Νομική Πανεπιστήμιου Αθηνών, μετά στο Παρίσι νομικά και πολιτικές επιστήμες. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε επί μακρόν ως δικηγόρος. Κατόπιν ασχολήθηκε με την πολιτική. Εκλέχτηκε δέκα φορές Βουλευτής Ευβοίας από το 1885. Υπουργοποιήθηκε με την κυβέρνηση Γ. Θεοτόκη το 1903 και 1905 στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Συμμετείχε στην αναθεωρητική βουλή του 1910 και στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση. Ανέλαβε για σύντομα διαστήματα Πρωθυπουργός κατόπιν ανάθεσης από τον Βασιλέα Κωνσταντίνο το 1916 και το 1921. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών το 1920 και των Εξωτερικών το 1922. Συμμετείχε στη Συνδιάσκεψη του Λονδίνου.

Ζακυνθινής καταγωγής και παιδείας, σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Φιλολογία και Φιλοσοφία. Ήταν πολύγλωσσος και εξελίχθηκε σε έναν ακούραστο μελετητή και ερευνητή. Καθώς ήταν βιβλιόφιλος διορίσθηκε στην Βιβλιοθήκη της Βουλής και σύντομα έγινε Διευθυντής της (1875). Συνιδρυτής της Ελληνικής Γεωγραφικής Εταιρίας το 1919 και πρόεδρός της το 1924. Συμμετείχε στην ίδρυση του Ελληνοαμερικανικού Συνδέσμου και της εταιρίας Βυζαντινών σπουδών. Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Κρητικής καταγωγής, γεννημένος στρατιωτικός και πατριώτης. Αφιέρωσε τη ζωή του στους αγώνες απελευθέρωσης της Ελλάδας. Ξεκίνησε συμμετέχοντας στην Κρητική Επανάσταση του 1896 σαν αρχηγός στην επαρχία Αμαρίου. Το 1897 έλαβε μέρος στην αποβατική επιχείρηση της Κρήτης με το σώμα του Τιμ. Βάσσου. Στη συνέχεια έλαβε ενεργό μέρος στον Μακεδονικό αγώνα, ως σωματάρχης (1905) με το ψευδώνυμο Νικόστρατος. Συνελήφθη και παρέμεινε φυλακισμένος επί 3ετία στις φυλακές Μοναστηρίου απ΄ όπου δραπέτευσε. Το 1919 προήχθη σε υποστράτηγο και διετέλεσε φρούραρχος Σμύρνης. Άφησε ένα εξαιρετικά σημαντικό συγγραφικό έργο για την Στρατιωτική Οργάνωση της Ελληνικής Αυτοκρατορίας του Βυζαντίου (1937).

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1877 αναγορεύτηκε διδάκτωρ. Εργάστηκε ως δικηγόρος και στη συνέχεια ασχολήθηκε ως ιστοριοδίφης. Το 1884 έγινε διευθυντής του περιοδικού Εβδομάς. Προσελήφθη στην Αρχαιολογική υπηρεσία και διορίστηκε κατόπιν διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το 1923 τιμήθηκε από την πολιτεία με το αριστείο γραμμάτων και το 1927 έγινε το πρώτο δι΄ εκλογής μέλος της Ακαδημίας των Αθηνών. Το 1934-35 χρημάτισε και πρόεδρος της Ακαδημίας. Το συγγραφικό έργο του Καμπούρογλου ήταν σημαντικότατο . Ασχολήθηκε και ερεύνησε πολύ την Τουρκοκρατούμενη περιοχή των Αθηνών, εξ ου και ονομάστηκε Αθηναιογράφος. Oργάνωσε το πρώτο εκδρομικό σωματείο, τον Οδοιπορικό σύνδεσμο, που μετονομάσθηκε στη γνωστή Περιηγητική Λέσχη . Ήταν πρωτοπόρος φυσιολάτρης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Εθνολογικής Εταιρείας, της Λαογραφικής Εταιρείας, του Βυζαντινού Μουσείου κ.α πνευματικών ιδρυμάτων. Συνεργαζόταν με πολλά περιοδικά, εφημερίδες και ημερολόγια. Το 1896 ολοκλήρωσε το τρίτομο έργο του, Ιστορία των Αθηνών. Ενδεικτικά αναφέρουμε επίσης ιστορικά έργα : Μνημεία των Αθηνών, Τοπωνυμικά παράδοξα, Ο Ελαιών των Αθηνών, Ο τρελός της Αθήνας, Ηρώων του Αγώνος, Παλαιαί Αθήναι, Ο Αναδρομάρης κ.α. Αλλά και το ποιητικό του έργο ήταν αξιόλογο. Έγραψε στη δημοτική με έντονο αντιρομαντικό ύφος. Η φωνή της καρδιάς μου, έλαβε το 1873, βραβείο στον Βουτσιναίο διαγωνισμό. Επίσης ασχολήθηκε με λαογραφικά θέματα και εξέδωσε σχετικά έργα , όπως τα Αθηναϊκά διηγήματα, Μύθοι και διάλογοι, Σατυρικαί Διατριβαί, Το Παιδομάζωμα κ.α. Υπήρξε Μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Παρισίων. Το 1901 εισήλθε στο διπλωματικό κλάδο. Διορίζεται Α΄ γραμματέας στο Γενικό Προξενείο της Οθωμανικής Θεσσαλονίκης (1906-1910). Συνεργάστηκε με τον Ίωνα Δραγούμη και άλλους Έλληνες αξιωματικούς για την επιτυχία του Μακεδονικού αγώνα. Στη συνέχεια τοποθετήθηκε στις πρεσβείες Κωνσταντινούπολης, Βουκουρεστίου, Βιέννης . Το 1917 διορίζεται γενικός πρόξενος Αλεξανδρείας, Σύμβουλος στην πρεσβεία του Λονδίνου1918. Αμέσως μετά Πρεσβευτής ύπατος αρμοστής στην Κωνσταντινούπολη έως το 1921. Στέλλεται σε μυστική αποστολή (8/ 1922) στο Ικόνιο της Μ. Ασίας. Τον Σεπτέμβριο του 1922 μετά την Μικρασιατική καταστροφή διορίστηκε υπουργός Εθνικής Οικονομίας και προσωρινά Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σ. Κροκκίδα . Το 1923 τον βρίσκει Πρεσβευτή στο Βερολίνο, μέχρι το 1930 και στη συνέχεια στη Βέρνη έως τον θάνατό του, το 1933 . Τιμήθηκε με τον Αργυρό και Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος (1908 & 1915).

Μία σπάνια Ευρωπαϊκή προσωπικότης που γεννήθηκε ‘Έλληνας και βοήθησε στη δημιουργία του Νεοελληνικού κράτους. Καταγωγή της παλαιάς αρχοντικής οικογενείας του από γεννήθηκε το 17 στην Κέρκυρα όπου σπούδασε και έμαθε ξένες γλώσσες . Από μικρός έδωσε δείγματα της ευφυΐας του. Κατά την 2η Γαλλική κατοχή μετά την συνθήκη του Τιλσίτ 1807, ο Γάλλος στρατηγός C. Berthier του πρότεινε να τον συστήσει στον Ναπολέοντα ως υποψήφιο Σύμβουλο στην Ιόνια Επικράτεια, αυτός όμως απέρριψε την πρόταση διότι ποτέ δεν πίστεψε ότι ο Ναπολέων θα ενδιαφερόταν για την απελευθέρωση της Ελλάδος. Όμως δύο χρόνια αργότερα δέχθηκε την πρόταση του Ρώσου Καγκελάριου Ρωμαντζώφ ο οποίος τον πρότεινε στον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Α’ για την διπλωματική υπηρεσία του Υπουργείου Εξωτερικών . Ο Τσάρος τον διόρισε Σύμβουλο Επικρατείας Εξωτερικών Υποθέσεων και τον ονόμασε ιππότη και παρασημοφόρησε με το μετάλλιο της Αγίας Άννας Β’ τάξεως. Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη καριέρα του και γρήγορα ανέβηκε τις βαθμίδες της ιεραρχίας. Το 1811 διορίζεται ακόλουθος στη Ρωσική πρεσβεία της Βιέννης. Από εκεί αρχίζει να προτείνει με διάφορες αναφορές και διπλωματικές εκθέσεις τα πλεονεκτήματα και τα οφέλη της Ρωσίας, από τους Έλληνες της διασποράς (90.000 στην Αυστρία, 7.000 στην Ιταλία, 5.000 στην Μαύρη Θάλασσα και Κριμαία αλλά και στις 50.000 άξιους ναυτικούς της εμπορικής ναυτιλίας των Ελλήνων). Γίνεται βοηθός του Ρώσου πρέσβη. Διορίζεται διευθυντής του Διπλωματικού γραφείου του αρχηγού στρατιάς στο Δούναβη, Στρατηγού Tcitchagof τον Μάιο του 1812. Οι λαμπρές διπλωματικές ενέργειες του Καποδίστρια θα του αποδώσουν δύο ακόμη διακρίσεις που εκφράζουν την ευαρέσκεια του Αυτοκράτορα με τα παράσημα του Αγ. Βλαδιμήρου και της Αγ. Άννης Α’ τάξεως. Μετά την μάχη της Λειψίας το 1913 ο αυτοκράτορας επισκέπτεται το αρχηγείο έξω από την Φραγκφούρτη και ζητά να συνομιλήσει με τον Καποδίστρια. Εκεί του εκμυστηρεύεται πολλά από τα σχέδιά του και του αναθέτει το μεγάλο πρόβλημα της συγκρότησης ενιαίου κράτους στην Ελβετία. Έτσι ο Καποδίστριας τον Νοέμβριο του 1813 θα βρεθεί στα καντόνια της ταραγμένης περιοχής και μετά από σκληρή δουλειά και άριστες διπλωματικές λύσεις , επιτυγχάνει την ψήφιση ενός κοινού Συντάγματος και ομοσπονδοποίηση 23 κρατιδίων. Αυτό υπήρξε μέγα επίτευγμα για την εποχή, ευνοώντας τα συμφέροντα της Ρωσίας. Το όνομα του Καποδίστρια είναι πλέον φημισμένο και σεβαστό σε όλες τις Αυλές της Ευρώπης. Ο Τσάρος τον καλεί να τον συνοδεύσει στο περίφημο Συνέδριο της Βιέννης (1814). ΄Εκτοτε ο Καποδίστριας αναλαμβάνει ως υπουργός Εξωτερικών μαζί με τον άλλο υπουργό Νέσελρωδ, έως το 1822, οπότε και παραιτήθηκε. Στα χρόνια αυτά ο Καποδίστριας έδειξε τη μεγάλη του αξία. Σταχυολογούμε : Το 1815 υπογράφει την Συνθήκη ανεξαρτησίας των Ιονίων Νήσων, υπό την Αγγλική προστασία, πέτυχε την κατάργηση αγοραπωλησίας των ανθρώπων, οργάνωσε το κράτος της Βεσαραβίας, βοήθησε στην αυτονόμηση της Πολωνίας και ιδιαίτερα του Βασιλείου της Βαρσοβίας. Υποστήριξε τις αυτονομήσεις των κρατών της Νοτίου Αμερικής από την Ισπανία. Συγκρούστηκε κατ επανάληψη με τον Metternich, υποστηρίζοντας τον διαφωτισμό , την αυτονομία και τις φιλελεύθερες ιδέες των λαών. Υποστήριξε την ειρηνική και ισότιμη διαβίωση των λαών, ήταν ο πρώτος σκόρπισε το σύνθημα μιας Ενωμένης Ευρώπης. Διαφοροποίησε τον Ελληνικό απελευθερωτικό αγώνα από τους αγώνες εναντίον της απολυταρχίας των κινημάτων της Ιταλίας και Ισπανίας. Προστάτεψε τον Αλεξ. Υψηλάντη και τους φιλικούς με διπλωματικές Αυτοκρατορικές εξαγγελίες. Όταν πια τα περιθώρια συνδιαλλαγής με τον Τσάρο και τους συμμάχους της Ιερής Συμμαχίας στένεψαν, παραιτήθηκε και έφυγε για την Ελβετία (Γενεύη) όπου και εργάστηκε για την Ελληνική υπόθεση της ανεξαρτησίας. Ο Καποδίστριας είχε ιδρύσει από το 1814 την περίφημη Φιλόμουσο Εταιρία με πλούσια μέλη για την πολλαπλή βοήθεια της Ελλάδος. Ασκούσε επιρροή και επηρέαζε διάσημους Ευρωπαίους που στο τέλος έκανε ενεργούς Φιλέλληνες. Βοηθούσε με κάθε τρόπο τους αγωνιζόμενους Έλληνες. Ώσπου το 1827 με την 3η Εθνοσυνέλευση εξελέγη Κυβερνήτης του Ελληνικού Κράτους

Ο μοναδικός γιος του ήρωα της επανάστασης Γεώργιου Καραϊσκάκη. Σπούδασε με Βασιλική χορηγία του Όθωνος στο Ελληνικό Λύκειο και στην Στρατιωτική Σχολή του Μονάχου, (1833-38). Παρακολούθησε χωρίς να τελειώσει τη σχολή Ευελπίδων. Κατατάχθηκε στην Οροφυλακή ως σημαιοφόρος το 1848. Έλαβε μέρος στις Ελληνοτουρκικές συμπλοκές του 1854. Προάγεται σε ανθυπολοχαγό του πεζικού και στη συνέχεια το 1859 έγινε λοχαγός. Ως διαγγελεύς του Όθωνος τον ακολούθησε στην εξορία. Το 1881 έγινε Συνταγματάρχης. Το 1884 φρούραρχος Κερκύρας και το 1886 ήταν αρχηγός του στρατού της Ηπείρου ως υποστράτηγος . Αποστρατεύθηκε το 1896 με τον βαθμό του αντιστράτηγου. Διετέλεσε επίσης βουλευτής Βάλτου 1885, Ευρυτανίας 1875, Καρδίτσας 1882, αντιπρόεδρος της Βουλής 1867-68, ως υπουργός Στρατιωτικών στις κυβερνήσεις του Χαρ. Τρικούπη, σε διάφορα διαστήματα, από 1875 έως 1882. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και κατόπιν στο Harvard ΗΠΑ. Ειδικεύθηκε στον κλάδο της Μετεωρολογίας. Υπηρέτησε σε πολλές μετεωρολογικές υπηρεσίες στην Ελλάδα . Υπήρξε μέλος διεθνών οργανώσεων. Έγινε υφηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών 1925. Το 1971 αναλαμβάνει την έδρα της Μετεωρολογίας στο Πανεπιστήμιο και δίδαξε Κλιματολογία. Διετέλεσε διευθυντής του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Δημοσίευσε πολλές μελέτες. Υπήρξε μέλος διεθνών μετεωρολογικών εταιριών, ΗΠΑ, Αγγλίας και Ελληνικών. Στη διάρκεια του Ελληνοιταλικού πολέμου πολέμησε ως Έφεδρος Υπολοχαγός και τιμήθηκε από τη Πολιτεία με τον Χρυσό Σταυρό του Φοίνικος, το Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών και το Μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων . Η μεγάλη του βιβλιοθήκη από 8000 τόμους έχει δωριθεί στην Αγ. Τριάδα Ευρυτανίας. Άφησε επίσης ένα σημαντικό συγγραφικό έργο σχετικό με την μετεωρολογία.

Αδελφός του Φώτιου, σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Θεολογία στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Ασχολήθηκε με την δικηγορία και προσέφερε τις υπηρεσίες του στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και στον Αντιβασιλέα Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό κατά την περίοδο της Γερμανικής κατοχής. Πολέμησε ως έφεδρος υπολοχαγός στην Αλβανία. Τιμήθηκε με παράσημα ανδρείας, Πολεμικός Σταυρός Γ τάξεως, Ταξιάρχης του Φοίνικος. Το 1945-46 διορίστηκε Νομάρχης Ζακύνθου. Κατόπιν ασχολήθηκε με την πολιτική και εκλέχτηκε για πρώτη φορά Βουλευτής (1950). Από τότε εκλεγόταν βουλευτής συνεχώς, 1951-52 με τον Συναγερμό του Παπάγου και από το 1956 έως το 1964 με τους συνδυασμούς της ΕΡΕ. Υπουργός Συγκοινωνιών 1956-58. Μετά την μεταπολίτευση εισήλθε στο κόμμα της Ν. Δημοκρατίας και εξελέγη υπουργός Παιδείας 1974-76, Γεωργίας 1980-81, Βοήθησε ιδιαίτερα την γενέτειρά του με τον αδελφό του με Πνευματικό Κέντρο, και σε επέκταση του Νοσοκομείου Καρπενησίου.

Γόνος της ένδοξης και μεγάλης οικογένειας των Καρατζάδων . Ο Καρατζάς ήταν δραγουμάνος και χατμάνος της Υψηλής Πύλης και άλλων Οθωμανών αξιωματούχων. Με τον Πρέσβη Azmi Ahmed Efendi (1740-1821) βρέθηκε στο Βερολίνο το 1791-1792, σε διπλωματική αποστολή . Ο Καρατζάς έχοντας μυηθεί στη Στοά του Βερολίνου 1791 ΄΄Στην Αλήθεια που νικά΄΄ που υπαγόταν στην ΄΄Grand Lodge, Royale York de l’ Amitie ΄΄. Με τον τρόπο αυτό συμμετείχε ως εξωτερικό μέλος και επίτιμος επισκέπτης έως το 1812. Ταυτόχρονα ήρθε σε κοινωνική επαφή με υψηλά μέλη της Στοάς που διευκόλυναν την αποστολή του. Εκτός από τις εμπορικές επαφές στο πρόγραμμα των διπλωματικών επισκέψεων περιλαμβάνονταν επιμορφωτικά και κοινωνικά προγράμματα, σε νοσοκομεία, ιδρύματα εγκλεισμού κ.α. Φέρεται όμως ως επισκέπτης, της Βασιλικής βιβλιοθήκης της Δρέσδης και βασιλικών συλλογών τέχνης. Προσκαλείται σε επίσημους χορούς του Πρωσικού παλατιού και σε παραστάσεις όπερας, έτσι πλέον εντάσσεται στους καλλιεργημένους παροίκους της Ελληνικής διασποράς. Ο Καρατζάς ζούσε κυρίως στην Πόλη και έκανε κατά καιρούς ταξίδια.

Από μικρός έζησε με την οικογένειά του στην Ρουμανία όπου τέλειωσε το Γυμνάσιο. Ασχολήθηκε με την εκμάθηση ξένων γλωσσών. Γύρισε στην Ελλάδα το 1898 και στράφηκε στη δημοσιογραφία. Αρχικά ως συντάκτης του περιοδικού Σκρίπ και μετά στις εφημερίδες Εστία, Πολιτεία, και Πρωία. Επίσης εργάστηκε και ως ανταποκριτής από την Ήπειρο, Κύπρο, Μ. Ασία, Βαλκανικές χώρες κ.α. Το 1912 κατετάγη στο Τάγμα των Γαριβαλδινών και πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους. Το 1917 συμμετέχει με μία ομάδα εκλεκτών λογοτεχνών (Κ. Βάρναλης, Κ. Παλαμάς, Φ. Πολίτης, Ρ. Φιλύρας,Ν. Λαπαθιώτης κ.α), στην έκδοση του περιοδικού Ηγησώ, που έγινε το φυτώριο και πολλών νέων λογοτεχνών και έπαιξε σημαντικό ρόλο στα ελληνικά γράμματα. Παράλληλα εργαζόταν για βιοποριστικούς λόγους σε ένα εφοπλιστικό γραφείο. Με το κλείσιμο της Ηγησούς εγκαταλείπει το εφοπλιστικό γραφείο για να ασχοληθεί επαγγελματικά με την δημοσιογραφία. Κάνει εξαιρετικές μεταφράσεις και το ταλέντο πλέον ως διανοούμενου είναι πασιφανές. Συνιδρυτής της Θεοσοφικής εταιρίας. Ιδεολογικά ασπάζεται τον Μαρξισμό και εμπνέεται από την φιλοσοφία του και διαλεκτική του (1930). Ήταν επίσης στέλεχος της Διεθνούς Κοινωνικής Αλληλεγγύης(1932) . Το 1934 προλόγισε και μετέφρασε την ΄΄Καστανή Βίβλο΄΄, βιβλίο καταγγελίας των Φασιστικών κτηνωδιών στην Ευρώπη (Ιταλία – Γερμανία). Κατά την Μεταξική δικτατορία, απαγορεύτηκε η δημοσίευση κειμένων του. Παρ όλα αυτά συνέχισε να αρθρογραφεί με το ψευδώνυμο Μαυροθαλασσίτης, στον Ριζοσπάστη, Πρωία, Νέους Πρωτοπόρους. Κατά την διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου συλλαμβάνεται και φυλακίζεται μαζί με άλλους αριστερούς διανοούμενους (Βάρναλης, Κορδάτος, Ασημ. Πανσέληνος) για την αντιφασιστική τους αρθρογραφία. Το 1941 φυλακίζεται σε στρατόπεδο της Λάρισας. Το 1942 γράφει τον θαυμάσιο θούριο της Εθνικής αντίστασης ΄΄Βροντάει ο Όλυμπος΄΄ που μελοποιήθηκε από τον Νικ. Τσάκωνα. Άφησε ένα μεγάλο συγγραφικό έργο, από ποιήματα, πεζογραφήματα και μελέτες. Μετέφρασε Μαγιακόφσκι, Σέλλεϋ , Γουίτμαν , ΄Εντγκαρ Άλαν Πόε, κ.α. Ανήκε στους ασυμβίβαστους στοχαστές που υπηρέτησαν την ιδεολογία τους πιστά και άφοβα. Έδρασε ως ιδεολόγος επαναστάτης κυρίως με την πένα του, όπως και οι στενοί φίλοι Δημ. Γληνός, Κ. Βάρναλης, Μάρκος Αυγέρης, Γαλ. Καζαντζάκη, Π. Κόκκαλης, Ι. Κορδάτος, Ελ. Αλεξίου, Διδώ Σωτηρίου κ.α

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του, σπούδασε στην Γαλλία στην Ανωτάτη Σχολή Μεταλλείων St. Etienne, απ ΄ όπου έλαβε το δίπλωμα του Μεταλλειολόγου και Πολιτικού Μηχανικού Μεταλλείων. Από το 1927 άσκησε το επάγγελμα του Μεταλλειολόγου σε μεταλλευτικές επιχειρήσεις ανά την Ελλάδα. Το 1943 εξελέγη υφηγητής του ΕΜ Πολυτεχνείου, το 1946 διορίσθηκε Έκτακτος καθηγητής στην έδρα Εκμεταλλεύσεως Μεταλλείων. Από το 1960 έγινε Τακτικός καθηγητής. Συνέβαλε πολύ στην ανάπτυξη της Σχολής Μεταλλειολόγων Μεταλλουργών . Το 1959 έγινε και καθηγητής στη Σχολή Εθνικής Αμύνης. Συνέγραψε πολλές μελέτες και βιβλία για την ορυκτολογία και μεταλλευτική. Υπήρξε μέλος του σημαντικότατου Ινστιτούτου Αμερικανικών Μεταλλευτικών Ερευνών. Τιμήθηκε από την Ελληνική Πολιτεία, με τον Χρυσό Σταυρό του Γεωργίου του Α΄ και με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος.

Απόφοιτος της Ιατρικής Σχολής Αθηνών και Διδάκτορας του Πανεπιστημίου των Παρισίων. Συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία και τέλος στο Cambridge της Αγγλίας. Ασχολήθηκε με την ανατομία και χειρουργική. Εργάστηκε σε νοσοκομεία της Γαλλίας και σε πανεπιστημιακές κλινικές της Ελλάδος. Το 1952 έγινε υφηγητής της Περιγραφικής Ανατομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδαξε σε Στρατιωτικές σχολές. Το 1967 γίνεται έκτακτος καθηγητής και το 1969 τακτικός. Το 1973 παύεται από την δικτατορία των Συνταγματαρχών. Αποκαθίσταται με την μεταπολίτευση και διδάσκει στην έδρα της ανατομίας από το 1978 – 1982. Υπήρξε διακεκριμένο μέλος διαφόρων ιατρικών εταιρειών της Γαλλίας και Ελλάδος. Δημοσίευσε πολλές μελέτες σε Ευρωπαϊκές χώρες και στην Ελλάδα.

Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών και επιμορφώθηκε στο πανεπιστήμιο των Παρισίων . Διδάκτορας της Ιατρικής σχολής Αθηνών. Βοηθός χειρουργός 1924-28 και επιμελητής στο Τζάννειο Γενικό Νοσοκομείο Πειραιώς 1929-32. Στη συνέχεια υποδιευθυντής 1937-41 και συνιδρυτής διευθυντής της Ουρολογικής κλινικής. Το 1942 γίνεται γενικός διευθυντής του νοσοκομείου. Το 1950 ασχολείται με την πολιτική εκλέγεται βουλευτής Πειραιώς και Νήσων με τον ΄΄Ελληνικό Συναγερμό΄΄ από το 1951 έως το 1954. Έκτοτε εκλέγονταν με την ΕΡΕ, 1956, 58, 61 και έγινε υφυπουργός Κοινωνικής Προνοίας το 1955-56. Χρημάτισε Πρόεδρος και συνιδρυτής της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας. Μέλος της διεθνούς Ουρολογικής εταιρείας, χειρουργικής, αναισθησιολογικής, γαστρεντερολογικής κ.α ιατρικών εταιρειών . Έλαβε μέρος σε πολλά Διεθνή Ιατρικά συνέδρια. Έγραψε πολλές μελέτες, διατριβές δημοσιευμένες σε ιατρικά περιοδικά. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Ξεκίνησε την σταδιοδρομία του στο Στρατό ως εθελοντής το 1904 και εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών 1911. Υπηρέτησε στο πυροβολικό ως ανθυπασπιστής και πολέμησε στους Βαλκανικούς του 1912-13, στην Ήπειρο και στο Μακεδονικό μέτωπο στη διάρκεια του Α΄ Μεγάλου Πολέμου 1918. Προάγεται σε Ταγματάρχη το 1920 και συμμετέχει στην Μικρασιατική εκστρατεία το 1921-22. Τραυματίζεται στη μάχη του Αφιόν Καραχισάρ. Την περίοδο 1924- 25 φοίτησε στη Σχολή Πολέμου, όπου έλαβε πτυχίο επιτελικού αξιωματικού. Το 1937 προήχθη επάξια, λόγω των εξαιρετικών προσόντων του, στον βαθμό του υποστρατήγου. Τον επόμενο χρόνο διορίσθηκε διοικητής της VIII Μεραρχίας στην Ήπειρο . Οργάνωσε μεθοδικά την αμυντική γραμμή της Ηπείρου, κατασκευάζοντας οχυρωματικά έργα, προβλέποντας μια πιθανή εισβολή από τον Βορά . Με την έκρηξη του Ελληνοιταλικού πολέμου εξουδετερώνει τους Ιταλούς καλύπτοντας τα Γιάννενα, στη γραμμή Ελαίας – Καλπάκι. Η αντίσταση στο Καλπάκι συνετέλεσε πολύ στη νίκη της Ελλάδας. Μετά την Γερμανική κατοχή συμμετείχε στην κατοχική κυβέρνηση Γ. Τσολάκογλου, και διορίσθηκε υπουργός Εργασίας 1941 και προσωρινά Γεωργίας . Τον Σεπτέμβριο του 1941 υπέβαλε την παραίτησή του. Με το τέλος του πολέμου 1945, καταδικάστηκε ως δωσίλογος σε κάθειρξη 5,5 ετών για διευκολύνσεις προς τους Γερμανούς και αποπέμφθηκε από το στράτευμα ως αντιστράτηγος. Το 1949 με διάταγμα ο Βασιλεύς Παύλος χαρίζει το υπόλοιπο της ποινής του, αποκατεστάθηκε και επαναφέρθηκε ο βαθμός του υποστρατήγου και των παρασήμων του. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα ανδρείας. Έγραψε το ιστορικό βιβλίο ΄΄ Η Ήπειρος προμαχούσα΄΄.

Καταγόμενος από αριστοκρατική οικογένεια της Θεσσαλονίκης, υπήρξε από τους κύριους εκπροσώπους του Νεοκλασικισμού στην Ελλάδα. Αναγκάστηκε να εκπατριστεί με την οικογένειά του στην Ιταλία με την επανάσταση του 1821. Σπούδασε αρχιτεκτονική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης. Αργότερα έκανε εκπαιδευτικά ταξίδια και το 1836 επισκέφθηκε το Παρίσι. Γυρίζοντας στην Ελλάδα εργάστηκε στην Αθήνα, στη Θεσσαλονίκη και τέλος στην Κωνσταντινούπολη . Το 1844 επιστρέφει στην Αθήνα και διορίστηκε Δ/της του Σχολείου των Τεχνών, δηλαδή το πρώτο Πολυτεχνείο 1844-1862. Αναδιοργάνωσε το πρόγραμμα των σπουδών και φρόντισε το κτιριακό πρόβλημα στέγασης και διδασκαλίας. Σχεδίασε και έκτισε το μεγαλοπρεπές κτιριακό συγκρότημα του Πολυτεχνείου (1862-1876) που βλέπουμε και θαυμάζουμε μέχρι σήμερα. Άλλα σωζόμενα κτιριακά έργα του είναι , το Αρσάκειο (1852), Οφθαλμιατρείον (1852)Αγ. Γεώργιος Καρύτσης (1859), Αγία Ειρήνη (1892), Αγ. Διονύσιος Αρεοπαγίτης Καθολικών, κ.α Υπήρξε προικισμένος καλλιτέχνης που με το έργο του επηρέασε σημαντικά την ανοικοδόμηση της νέας ελληνικής πρωτεύουσας.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1917 εισήλθε στον Δικαστικό κλάδο ως Πάρεδρος. Μετά από μία λαμπρή πορεία έγινε Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου (1939). Το 1945 εκπροσώπησε την Ελλάδα στην πολύκροτη διεθνή δίκη της Νυρεμβέργης , ως βοηθός κατήγορος , εναντίον των ναζιστών εγκληματιών πολέμου. Το 1950 έγινε εισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Λόγω της ακεραιότητάς του εξελέγη ως υπηρεσιακός υπουργός Εσωτερικών ( 9/1951) στην κυβέρνηση Σοφ. Βενιζέλου και τον Οκτώβριο του 1952 ως υπηρεσιακός Πρωθυπουργός , υπηρεσιακής κυβέρνησης, η οποία διεξήγαγε τις εκλογές της 16.11.1952, στις οποίες εξελέγη το κόμμα του «Συναγερμού» του στρατηγού Αλέξανδρου Παπάγου. Ο Δ. Κιουσόπουλος ιδιαίτερα καλλιεργημένος ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρίας Πελοποννησιακών Σπουδών, διατέλεσε γραμματέας της και Πρόεδρός της, και παρέδωσε στη συνέχεια σε έναν άλλον τέκτονα , τον Τάσο Γριτσόπουλο. Το 1973/4 διετέλεσε πρόεδρος της Αθηναϊκής λέσχης.

Ο “Γέρος του Μωριά”, ο Θοδωράκης του Αγώνα του 1821, ο Στρατηγός, ο Ήρωας των Ελλήνων!

Γεννήθηκε στο Ραβούνι της Μεσσηνίας το 1770. Το 1810 κατετάγη στο Βρετανικό στρατό και έλαβε το βαθμό του ταγματάρχη. Μυήθηκε στην Φιλική Εταιρεία, πρωτοστάτησε στην κήρυξη της Επαναστάσεως και στις 23 Μαρτίου 1821 απελευθέρωσε την Καλαμάτα.

Το γενναίο του φρόνημα συνδυάστηκε με την απαράμιλλη στρατηγική διάνοιά του. Χάρη στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη η επαναστατική δράση δεν ήταν παρορμητική αλλά στοχευμένη.

Νικητής στο Βαλτέτσι συνέχισε καταλαμβάνοντας την Τρίπολη, πόλη καρδιά της Πελοποννήσου, για να συντρίψει τον Δράμαλη στην συνέχεια στα Δερβενάκια ολοκληρώνοντας έτσι την πρώτη φάση της Επαναστάσεως.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης βρέθηκε στη δίνη της ελληνικής διχόνοιας και φυλακίστηκε στην Ύδρα και στο κάστρο του Ναυπλίου. Μετά την απελευθέρωση κατεδικάσθη σε θάνατο από τους Έλληνες για να του απονεμηθεί χάρη από τον Βασιλέα Όθωνα καθώς και ο βαθμός του Στρατηγού και του Συμβούλου Επικρατείας.

Ο Στρατηγός Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απέθανε το 1843 παραμένοντας αιωνίως Αθάνατος.

Σπούδασε Νομικά και Φιλοσοφία στην Αθήνα και κατόπιν στη Γερμανία. Η πολυσχιδής προσωπικότητά του και τα ενδιαφέροντά του ήταν μεγάλα γι΄ αυτό δεν περιορίστηκε σε μια στείρα επιστήμη. Διεύρυνε τους ορίζοντές του μελετώντας σε βάθος ιστορικά και πολιτειακά θέματα, μεταφράζοντας ξένους φιλοσόφους, όπως τον Hobbes αναλύοντάς των μοναδικά. Έκανε μελέτες στη Γερμανική γλώσσα για τον Τεκτονισμό οι οποίες βρίσκονται στα Γερμανικά αρχεία. Μυήθηκε στη Γερμανία στη Στοά Zur Kette του Μονάχου. Αργότερα υιοθετήθηκε στη Στοά Προμηθεύς. Ο Κοντιάδης θεωρείται ο σοβαρότερος μελετητής της Πολιτειολογίας. Το έργο του συνοψίστηκε και εξεδόθη αργότερα μετά τον θάνατό, το 2000, σε ένα ογκώδη τόμο που αποτελεί μία επιστημονική επιτομή και παρακαταθήκη για τους νεώτερους επιστήμονες. Το βιβλίο αυτό φέρει τον τίτλο Πολιτειολογικά Ανάλεκτα, και εξεδόθη από το ΄΄Κέντρο Ευρωπαϊκού Συνταγματικού Δικαίου , Ίδρ. Θεμ. και Δημ. Τσάτσου΄΄. Ο Ίων Κοντιάδης μελέτησε σε βάθος την ιστορία της ανθρώπινης σκέψης, τη συναρπαστική περιπέτεια του λόγου, πλουτίστηκε πνευματικά με την έρευνα και την ενδελεχή μελέτη του ανθρώπου και έσκυψε τελικά πάνω στην περί πολιτείας σκέψη.

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και επιμορφώθηκε στην Ερλάγγη της Βαυαρίας. Εργάστηκε ως καθηγητής Ιστορίας σε σχολεία της μέσης εκπαιδεύσεως στη Χίο, Θεσσαλονίκη και Μ. Ασία, στην Ιερατική σχολή Καισαρείας. Τότε συνεργάστηκε και με τον Πρόξενο Κορομηλά σε εθνικά ζητήματα (Μακεδονικό). Διορίστηκε Καθηγητής στο νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1926). Το 1928 εκλέχτηκε πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε, αρθρογραφούσε και δημοσίευε μονογραφίες σε εφημερίδες, περιοδικά, ημερολόγια της εποχής, ΄΄Αθηνά, Χιακά Χρονικά, Ελληνικά, Μακεδονικό Ημερολόγιο΄΄ κ.α. Άφησε μεγάλο συγγραφικό έργο κυρίως για την περίοδο της Οθωμανικής κυριαρχίας, της δράσης των Ελλήνων κατά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1768-74, της Επανάστασης του 1821 κ.α λαογραφικές μελέτες.

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών Αθηνών. Μετά συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι και αποφοίτησε από τη Σχολή Αρχιτεκτόνων (1920). Ο προικισμένος νέος αρχιτέκτων του μεσοπολέμου είχε την ευτυχία να γνωριστεί με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής εκείνης, όπως ο Raymond Duncan, o Δημ. Μητρόπουλος, ο Άγγελος Σικελιανός και να συνεργαστεί με τον τελευταίο στις Δελφικές Εορτές όπου κατασκεύασε τα σκηνικά το 1930. Επίσης σχεδίασε και κατασκεύασε αντίγραφα αρχαίων μουσικών οργάνων. Επαγγελματικά συνδέεται με άλλους νέους αρχιτέκτονες (Ν. Μητσάκης, Δημ. Πικιώνης, Αγγ. Σιάγας, N. Tζελέπης κ.α) οι οποίοι προβάλουν ένα πιο μοντέρνο ύφος. Τα κτίρια πρέπει να είναι λειτουργικά, απλά, στέρεα και φωτεινά. Το Γερμανικό ύφος του Bauhaus είναι παρών στις κατασκευές του Κοντολέοντος. Τα σπίτια που είχε κατασκευάσει είναι μεγάλης αρχιτεκτονικής αξίας, Κρατική Σχολή Ορχηστικής Τέχνης, της Κ. Πράτσικα, οικία της οδού Λαμψάκου & Βας. Σοφίας, κ.α. Εκτός της αρχιτεκτονικής δημιουργίας ο Κοντολέων μελέτησε και διαμόρφωσε τον λόφο του Λυκαβηττού και Φιλοπάππου. Υπήρξε πρόεδρος του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων και διοργάνωσε την 1η αρχιτεκτονική έκθεση. Άφησε μία σειρά από ζωγραφικά έργα με κάρβουνο.

Στρατιωτικός καριέρας, πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία ως επιτελάρχης της ΧΙV μεραρχίας. Το 1923 έως 1927 αποστρατεύθηκε για τη συμμετοχή του στο κίνημα Γαργαλίδη – Λεοναρδόπουλου. Αποκαταστάθηκε το 1927. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, 1940-41 διετέλεσε διοικητής του Δ΄ σώματος στην Ανατ. Μακεδονία και στη συνέχεια στον βορειοηπειρωτικό τομέα. Στη διάρκεια της κατοχής συμμετείχε στην οργάνωση των Αντιστρατήγων. Συνελήφθη το 1943 από τους Γερμανούς και εστάλη σε στρατόπεδο ομήρων με τους Αλεξ. Παπάγο, Κ. Μπακόπουλο , Π. Δέδε. Απελευθερώθηκε από τους Αμερικανούς το 1945. Το 1949 ανακλήθηκε από την αποστρατεία και διορίσθηκε αρχηγός ΓΕΣ και πρόεδρος του συμβουλίου Αρχηγών των Επιτελείων μέχρι το 1951. Βουλευτής τα έτη 1951 και 1952 . Επανίδρυσε το 1950 τη σχολή εκπαίδευσης (ΣΜΥ) υπαξιωματικών στρατού και τη βελτίωσε. Χρημάτισε επίσης γενικός διοικητής Θράκης, Ανατ. Μακεδονίας (1947-48) Βορείου Ελλάδος (1954) και υπουργός Βορ. Ελλάδος (1955). Η πολιτεία τον τίμησε με πολλά μετάλλια και διακρίσεις, Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας, τον Πολεμικό Σταυρό Α΄ τάξεως, και Μετάλλιο Εξαιρέτων πράξεων, με τον Σταυρό του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών. Τέλος με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος των Αγ. Γεωργίου και Κωνσταντίνου. Έγραψε επίσης το αποκαλυπτικό βιβλίο Ελληνικοί Πόλεμοι.

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στη Ρώμη. Πολέμησε ως κληρωτός στους Βαλκανικούς πολέμους. Εργάστηκε αρχικά ως δημοσιογράφος. Λόγω των φιλομοναρχικών του πεποιθήσεων εκτοπίστηκε (1918-19) στην Κρήτη από την κυβέρνηση του Ελευθ. Βενιζέλου. Το 1921 άρχισε να εκδίδει την εφημερίδα ΄΄Τα Χρονικά΄΄. Το 1924 ίδρυσε την πρώτη διαφημιστική εταιρία στην Ελλάδα , ΓΚΡΕΚΑ. Διετέλεσε Πρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών. Το1934 εκλέχτηκε Δήμαρχος Αθηναίων .Κατά τη δικτατορία του Ι. Μεταξά διορίσθηκε Υπουργός Διοικήσεως Πρωτευούσης (1936). Συμμετείχε στην οργάνωση και καθοδήγηση της Μεταξικής Νεολαίας ΕΟΝ. Το 1941 διορίσθηκε από την κυβέρνηση Κοριζή Διοικητής Θράκης. Στη συνέχεια με την εισβολή των Γερμανών διέφυγε στη Μ. Ανατολή και από εκεί στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Το 1945 επανέρχεται στην Ελλάδα. Το 1950 εκλέγεται βουλευτής. Τον Απρίλιο του 1951 εκλέχτηκε πάλι Δήμαρχος Αθηναίων αλλά τον Δεκέμβριο πεθαίνει. Έγραψε ένα ιστορικό χρονογράφημα, Η Ελλάς ο πόλεμος και η δόξα της.

Σπούδασε Αρχιτεκτονική και Γεωπονία. Έγινε Δ/της Υπουργείου Γεωργίας. Καθηγητής της Ανωτάτης Γεωπονικής Αθηνών.

Διετέλεσε Πρόσθετος Μεγ. Διδάσκαλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη συνέχεια έλαβε το διδακτορικό του. Μετά από διαγωνισμό φοίτησε στη σπουδαία Εθνική Γεωπονική σχολή του Μονπελιέ της Γαλλίας (1905). Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους αλλά και αργότερα στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Τιμήθηκε με πολλά μετάλλια ανδρείας και στους δύο πολέμους και διασυμμαχικό. Υπηρέτησε ως Νομογεωπόνος Ευβοίας. Κατόπιν Γεν. Επιθεωρητής Αμπελουργίας του υπουργείου Γεωργίας και τέλος Γεν. Γραμματέας. Επίσης αντιπρόεδρος της Αγροτικής Τράπεζας. Μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδος σε διεθνή φόρα οίνου, αμπελοκτημόνων, γεωργικών εταιρειών, Ινστιτούτων γεωργοοικονομικών. κ.α. Το 1930-37 εξελέγη Τακτικός Καθηγητής Αμπελουργίας στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή. Κατόπιν ανέλαβε καθηγητής στη Γεωπονική Σχολή Θεσσαλονίκης. Το 1941 επιστρέφει στην Αθήνα και γίνεται Πρύτανης επί πολλά έτη , 1947-48, 1953-54, 1956-59. Ο Β. Κριμπάς δημιούργησε μια μοναδική συλλογή Ελληνικής αμπέλου 270 ποικιλιών και 45 ξένων. Το 1946 εξελέγη πρόσεδρο μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1960 τακτικό μέλος. Άφησε ένα μεγάλο συγγραφικό έργο μελετών, εργασιών , άρθρων κ.α. Τιμήθηκε από την Πολιτεία με τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος και τον Ταξιάρχη του Τάγματος και το Χρυσό Μετάλλιο Γεωργικής Αξίας του Βασιλέως Γεωργίου Β΄. Διετέλεσε μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος του Υπάτου Συμβουλίου του 33ου.

Μετά την αποφοίτησή του από την Νομική Σχολή Αθηνών. Επιμορφώθηκε στη Γαλλία στο Εμπορικό Δίκαιο. Έγινε υφηγητής του Εμπορικού Δικαίου (1880-81), του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δήμαρχος Κιάτου, (1883-87). Βουλευτής Κορινθίας πολλές φορές από το 1892 έως το 1915. Γραμματέας του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Διετέλεσε Γενικός Διοικητής Κρήτης (1917-20). Αντιπρόεδρος στην κυβέρνηση του Αλεξ. Ζαΐμη. Το 1922 αναλαμβάνει Πρωθυπουργός για λίγες μέρες 13.9.1922 με 14.11.1922. Η κυβέρνησή του παραιτείται μπροστά στις ευθύνες και το επερχόμενο βάρος της τεράστιας Μικρασιατικής καταστροφής και στην τυφλή αναζήτηση ευθυνών και κάθαρσης. Διαχωρίζει τη στάση του για καταδίκη των υπευθύνων στην περίφημη Δίκη των Έξι , που ήταν το τραγικό τέλος αυτής της περιόδου .

Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης . Στη συνέχεια σπούδασε στη Νομική του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επιμόρφωση στο Παρίσι . Επέστρεψε στη Σμύρνη και εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1909 δίδαξε στο Λύκειο Γιαννίκη και αργότερα έγινε Έφορος της Ευαγγελικής Σχολής. Το 1920-22 διετέλεσε Δικαστικός σύμβουλος και εκτελούσε χρέη Εισαγγελέα. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή πέρασε στην Ελλάδα. Πολιτεύθηκε και εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης. Συνεργάστηκε με επιτροπές αποκατάστασης Προσφύγων και βοήθησε πολύ για την ανακούφισή τους.

Αντιναύαρχος. Φοίτησε στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Μετεκπαιδεύτηκε στην Αγγλία και Γαλλία, σε ειδικές στρατιωτικές σχολές στα Ραντάρ και υποβρύχια. Συμμετείχε στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, στην Μικρασιατική εκστρατεία . Κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου ήταν κυβερνήτης αντιτορπιλικών. Διετέλεσε Αρχηγός του Στόλου, Αρχηγός Ναυστάθμου και αντιπρόσωπος της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα και μετάλλια ανδρείας. Τιμήθηκε με το ανώτερο Γαλλικό παράσημο της Λεγεώνας της τιμής. Αποστρατεύθηκε το 1952 με τον βαθμό του Αντιναυάρχου.

Σπούδασε στην Αθήνα αρχικά στη Φιλοσοφική Πανεπιστημίου Αθηνών και μετά 2 χρόνια μετεπήδησε στο Χημικό τμήμα της Φυσικομαθηματικής

Γόνος ηπειρώτικης οικογένειας αγωνιστών του 1821, μελών της Φ.Ε που αγωνίστηκαν στο σώμα του Κασομούλη. Πήρε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους του 1912-13, και τραυματίστηκε στην πολύνεκρη μάχη του Κιλκίς-Λαχανά ενάντια στους Βουλγάρους. Οι Βούλγαροι θα τον επικηρύξουν για να εμποδίσουν την είσοδό του με το στρατιωτικό του τμήμα στην περιοχή της Δράμας. Στο διάστημα του Α΄ Παγκοσμίου 1916-18 συνελήφθη και εγκλείστηκε από τους Γερμανούς στο Gorlitz. Αργότερα θα πάρει μέρος στη Μικρασιατική εκστρατεία ως Ταγματάρχης . Το 1922 προήχθη σε Αντισυνταγματάρχης. Αποτάχθηκε ως συνεργασθείς με το κίνημα Λεοναρδόπουλου. Αποκαταστάθηκε το 1927. Διετέλεσε γενικός διοικητής και υπουργός, Ηπείρου 1936-37 και συνέχεια γεν. διοικητής Μακεδονίας 1937-41, ήταν μέλος της κυβερνήσεως Ιωαν. Μεταξά.

Διευθυντής των Εμπορικών Σχολών Σάμου, Ηρακλείου Κρήτης, Βόλου και Θεσσαλονίκης. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή αναμίχθηκε με την πολιτική. Το 1926 ορκίσθηκε υπουργός Υγιεινής, Προνοίας και Δημόσιας Αντιλήψεως, στην κυβέρνηση Α. Ζαΐμη. Εξελέγη κατ επανάληψη με τις κυβερνήσεις συνασπισμού υπουργός. Με τον Γ. Καφαντάρη ίδρυσαν το Προοδευτικό Κόμμα. Το 1933 διορίσθηκε μέλος της Εθνικής κυβέρνησης συνασπισμού. Εξελέγη βουλευτής Δράμας το 1933. Το 1934 έγινε Υπουργός Προνοίας στην κυβέρνηση Π. Τσαλδάρη. Το 1935 εξελέγη βουλευτής Θεσσαλονίκης και με άλλους βουλευτές ίδρυσαν ανεξάρτητη Δημοκρατική ομάδα. Κατά την Μεταξική δικτατορία εκτοπίστηκε επί 2ετια (1938-40). Μετά τον μεγάλο πόλεμο ίδρυσε το Δημοκρατικό Ριζοσπαστικό κόμμα και το 1945 μετέσχε στο συνασπισμό του ΕΑΜ. Έγινε διευθυντής της εφημερίδας Ελεύθερη Ελλάδα. Το 1947 συνελήφθη και φυλακίσθηκε επί 3ετία. Το 1951 επανεκλέγεται βουλευτής Αθηνών με την Ε.Δ.Α . Συνεργάστηκε πολιτικά με τον Ν. Πλαστήρα το 1952. Παράλληλα με την πολιτική ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία ως διευθυντής της Εφημερίδας των Προσφύγων, το 1923-25 στον Ελεύθερον Λαόν, το1929-32 στη Θεσσαλονίκη και τον Νέον Πολίτη 1936-38. Πέθανε πάμπτωχος αλλά υπερήφανος και ασυμβίβαστος.

Γιος του καθηγητή της Ιατρικής σχολής Πανεπιστημίου, ιατρού του Βασιλέως Όθωνα, Νικολάου Κωστή. Φοίτησε στη Φιλοσοφική σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών 1851/52, για να πάρει μεταγραφή στη Νομική και να συνεχίσει τις σπουδές του στη Χαϊλδεβέργη , Μόναχο και Βερολίνο. Έλαβε το διδακτορικό του το 1856. Επέστρεψε στην Ελλάδα και έγινε υφηγητής του Ποινικού δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, (1859). Λόγω πολιτικών αντιθέσεων εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο και υπηρέτησε ως δικαστής στο Ελληνικό Προξενείο της Κωνσταντινούπολης,(1860-63). Επέστρεψε και συνέχισε ως υφηγητής τις παραδόσεις του. Το 1785 εκλέχτηκε έκτακτος καθηγητής της Ποινικής νομοθεσίας 1875-79 και από το 1879 ως τακτικός καθηγητής. Εκλέχτηκε Πρύτανης 1884-85. Εξέδωσε σπουδαίες μελέτες, μονογραφίες και δικονομικά συγγράμματα . Τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος, και παράσημα Αριστείας το 1886. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Μουσικός και συνθέτης αλλά και διευθυντής ορχήστρας. Διδάκτωρ των Φυσικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Παράλληλα έκανε μουσικές σπουδές στο Ωδείο Αθηνών και πήρε μαθήματα από τον Διον. Λαυράγκα. Νέος ακόμη οργάνωσε μια μικρή ορχήστρα και το 1896, παρουσίασε ένα κουαρτέτο μαντολινάτας. Έτσι λίγο αργότερα ίδρυσε την Αθηναϊκή Μαντολινάτα και στη συνέχεια πλήρες Ωδείο φοίτησης μουσικών του είδους. Έδωσε πολλές συναυλίες με μεγάλη επιτυχία . Συμμετείχε με ειδική παρουσία στους Ολυμπιακούς του 1906. Έκανε περιοδείες στο εξωτερικό. Κέρδισε τρία πρώτα βραβεία σε διεθνείς μουσικούς διαγωνισμούς. Επίσης ως μαέστρος βραβείο ορχηστρικής διεύθυνσης. Ο Λάβδας διετέλεσε καθηγητής της μουσικής στο Αρσάκειο (1913-1937) και γενικός επιθεωρητής μουσικής Μέσης εκπαιδεύσεως. Ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Ελλήνων Μουσικών. Άφησε ένα πολύ μεγάλο συνθετικό έργο, επιλέγουμε : Ελληνική Οβερτούρα , Ελληνική Ραψωδία, Γόοι της Εκάβης, Κρητικός χορός, Ανδριώτικος μπάλος, Σερενάτα, Βαρκαρόλα, Ο Αητός , Ο Γέρο Δήμος, καντάδες, τραγούδια για παιδιά κ.α. Εξέδωσε μεθόδους και βιβλία μουσικής εκπαίδευσης Μέθοδοι κιθάρας, Μαντολίνου , Εγχειρίδιο Θεωρίας της Μουσικής. Τιμήθηκε από τον Βασιλέα Γεώργιο Α΄ με τον Σταυρό του Σωτήρος.

Περάτωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο γυμνάσιο της Γαλλικής σχολής Κων/πόλεως. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατετάγη στο στρατό και υπηρέτησε στη μεραρχία Αρχιπελάγους και ήταν σύνδεσμος, ως γαλλόφωνος, μεταξύ του Ελληνικού και Γαλλικού επιτελείου. Στη συνέχεια υπηρέτησε στην Μικρασιατική εκστρατεία στην ανεξάρτητη Μεραρχία Θεοτόκη. Εργάστηκε στη συνέχεια ως δικηγόρος αρχικά στην Αθήνα και κατόπιν στην Θεσσαλονίκη. Εξελέγη πληρεξούσιος Λέσβου και συμμετείχε στην Εθνοσυνέλευση του 1924 (Αλεξ. Παπαναστασίου). Υπήρξε άριστος δικηγόρος και Ρήτωρ, ειδικευμένος στο ποινικό δίκαιο. Έχαιρε μεγάλης κοινωνικής εκτίμησης. Τιμήθηκε το 1935 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τον τίτλο του Άρχοντα Έκδικου της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, για τις πολύτιμες υπηρεσίες του.

Σπούδασε στη Νομική Αθηνών και διορίστηκε παρά τω Πρωτοδικείου Αθηνών του 1912 και επτά χρόνια αργότερα έγινε δικηγόρος παρά τω Αρείω Πάγω.

Η οικογένειά του εγκαταλείπει την Τραπεζούντα το 1923, μετά την Μικρασιατική καταστροφή και έρχεται στην Αθήνα. Ο Οδ. Λαμψίδης μεγαλώνει μέσα σε στερήσεις και κάνει κάθε είδους δουλειά . Κατορθώνει να τελειώσει το σχολείο και φεύγει για σπουδές στη Γερμανία. Μπαίνει στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου κλάδος Φιλοσοφίας. Λόγω οικονομικών δυσχερειών αναγκάζεται να γυρίσει στην Αθήνα. Το 1935 εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και ειδικεύεται στις Βυζαντινές σπουδές. Παράλληλα ασχολείται με τις Ποντιακές μελέτες και τον Ποντιακό Ελληνισμό. Ο νόστος για την ιδιαίτερη πατρίδα του δεν θα τον εγκαταλείψει ποτέ. Το 1938 στρατεύεται και το 1940 πολεμά στην Αλβανία ως έφεδρος Ανθυπίλαρχος. Μετά τον πόλεμο αποφοιτά από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια παίρνει το διδακτορικό του (θέμα : Η ποινή της τυφλώσεως στο Βυζάντιο). Αρχίζει τις δημοσιεύσεις πρωτοτύπων μελετών και ερευνών. Συνεργάζεται και γίνεται μέλος του περιοδικού ΄΄Αρχείον Πόντου’’ που εξέδιδε ο Μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος, Τέκτων κι αυτός, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Αθηνών. Το 1962 ο Λαμψίδης γίνεται πρόεδρος του ΄΄Αρχείου Πόντου ‘’ που εκτός της έκδοσης του περιοδικού λειτουργούσε και ως πνευματικό κέντρο, στη Ν. Σμύρνη. Στη συνέχεια διδάσκει ιστορία και φιλολογικά μαθήματα σε εκλεκτά ιδιωτικά σχολεία, (Λεόντειο Λύκειο , Σχολή Μωραΐτη, Γερμανική Σχολή). Το συγγραφικό και εκδοτικό έργο του Οδ. Λαμψίδη αριθμεί σε πάνω από 200 τίτλους. Επιλεκτικά αναφέρουμε : H Αυτοκρατορία των Μεγάλων Κομνηνών, Το Χρονικό του Εφραίμ, η Σύνοψη του Κωνσταντίνου Μανασσή, κ.α. Τα έργα του Λαμψίδη είναι γνωστά σε πολλά Πανεπιστήμια του εξωτερικού και της Ελλάδος και αποτελούν βάση μελετών και αναφοράς. Το 198 αναγορεύτηκε Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Σπούδασε στη Νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε τον διδακτορικό του τίτλο το 1872. Διορίστηκε υπάλληλος στην Εθνική Τράπεζα όπου εργάστηκε για μία 5ετία. Από το 1877 έως το 1895 εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Ασχολήθηκε με εκκλησιαστικά ζητήματα και με τις πολιτικές επιστήμες. Διετέλεσε δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων για μία 4ετία (1879- 83). Από το 1881 εκλεγόταν συνεχώς βουλευτής Αττικής. Το 1895 εξελέγη υπουργός Ναυτικών, το 1903 υπουργός Δικαιοσύνης και το 1908 υπουργός εσωτερικών με την κυβέρνηση Γ. Θεοτόκη . Επίσης έγινε δύο φορές Πρόεδρος της Βουλής 1906 και 1907-8. Το 1906 συγκρότησε μία επιτροπή ερεύνης αρχειακού υλικού στις αποθήκες της Βουλής και βρήκε εξαιρετικής σπανιότητας αρχεία, όπως το Χειρόγραφο της ορκωμοσίας του Όθωνος, τα Συντάγματα του 1844 και1864. Το 1921 έγινε πρόεδρος της επιτροπής της Γ΄ Εθνικής Συνέλευσης για την κατάρτιση του Συντάγματος. Πληθωρική προσωπικότης, δημιουργική, αποδοτική και πρωτότυπη, ιδιαίτερα σε νομοπαρασκευαστικές εργασίες. Άφησε επίσης συγγραφικό έργο σε μελέτες, απομνημονεύματα και άρθρα. Αρθρογραφούσε σε πολλές Αθηναϊκές εφημερίδες. Τη μεγάλη του βιβλιοθήκη κληροδότησε στον Φιλ. Σύλλογο Παρνασσό, του οποίου ήταν και ιδρυτικό μέλος. Τιμήθηκε από την Ελληνική πολιτεία με τον Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος το 1921 και με παράσημα ξένων Ταγμάτων.

Σπούδασε στη νεοϊδρυθείσα σχολή Γυμναστών (1897) και έγινε Καθηγητής της Γυμναστικής. Υπήρξε αθλητής, φίλαθλος και πρωτοπόρος Φυσιολάτρης. Διευθυντής του Πανελλήνιου Γυμναστικού Συλλόγου το 1891. Οργανωτής αθλητικών αγώνων και εκδηλώσεων. Μέλος της επιτροπής των μέσων Ολυμπιακών Αγώνων του 1906 των κολυμβητικών αγώνων του 1909, αρχηγός της αποστολής ομάδας στους Παναιγύπτιους Αγώνες του 1907. Έγινε από τους πρώτους διαιτητές του ποδοσφαίρου της Ελληνικής αθλητικής αποστολής των Ολυμπιακών του Λονδίνου (1908). Κατά την επίσκεψή του στην Αγγλία ενημερώθηκε για τον ΄΄Προσκοπισμό΄΄ και την παιδαγωγική του αξία. Μετά την επιστροφή του ίδρυσε την πρώτη προσκοπική ομάδα το 1910. Δύο χρόνια αργότερα ιδρύθηκε το Σώμα Ελλήνων Προσκόπων (20.5.1912) .

Σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης και παράλληλα εργαζόταν ως δημοσιογράφος. Η διατριβή για το διδακτορικό του είχε θέμα ΄΄Το σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο΄΄. Από το 1930 συνεργάστηκε και δημοσιογραφούσε με μεγάλες κυρίως Αθηναϊκές εφημερίδες, όπως τα Νέα, την Ακρόπολη, Καθημερινή, Μεσημβρινή, Ελευθεροτυπία , τον Εθνικό Κήρυκα Νέας Υόρκης. Το 1926 κάνει την εμφάνισή του στη λογοτεχνία με μονόπρακτα θεατρικά έργα. Το 1933 τα θεατρικά του έργα αρχίζουν να παρουσιάζονται στις θεατρικές σκηνές της Αθήνας, (Μουσούρη, Κοτοπούλη, Εθνικό, Αρώνη, Μυράτ κ.α.) Εκτός από τα είκοσι θεατρικά του έργα, έγραψε ποίηση, διηγήματα και μυθιστορήματα. Το 1940 βραβεύτηκε με το κρατικό βραβείο θεάτρου για το έργο του Αίθουσα αναμονής. Το 1946 έως το 1960 έμεινε στις ΗΠΑ και εργάστηκε ως ανταποκριτής αθηναϊκών εφημερίδων. Ξεχωριστές έμειναν οι συνεντεύξεις του με διασημότητες της εποχής, με τον Αϊζενχάουερ, Άτσεσον, Χούβερ, Μαίριλυν Μονρόε, ΄Ελβις Πρίσλευ, Σούζαν Χαίγουορθ κ.α. Εργάστηκε και στα στούντιο της 20th Century Fox. Ταξίδεψε σε πολλές χώρες και έστελνε τις πάντα ενδιαφέρουσες ανταποκρίσεις του σχετικά με την κοινωνία, τα προβλήματα και τα τρέχοντα θέματα.

Οικονομολόγος Τραπεζιτικός . Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά. Διετέλεσε διευθυντής της Εθνικής Τραπέζης. Το1918 με τον αδελφό του Διονύσιο, ιδρύουν τη Γενική Τράπεζα της οποίας ήταν διευθύνων σύμβουλος έως το 1926. Με την συγχώνευση της Γενικής με τη Λαϊκή Τράπεζα και χρημάτισε Πρόεδρός της. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών στις κυβερνήσεις Π. Τσαλδάρη 1933-34. Ήταν μέγας συλλέκτης Χαρακτικών έργων , Χαλκογραφιών και θρησκ. Εικόνων. Είχε επίσης δημιουργήσει μία πλούσια βιβλιοθήκη 30.000 τόμων που περιλαμβάνει χειρόγραφα και κώδικες. Η βιβλιοθήκη αυτή υφίσταται από το 1939 και σήμερα στην Κηφισιά. Συνέγραψε οικονομικά και ιστορικά έργα. Ήταν ιδρυτικό μέλος και πρώτος πρόεδρος των Ροταριανών στην Ελλάδα.

Καθηγητής της μαιευτικής και γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών από το 1922. Εκτός από τις επιστημονικές του μελέτες, συνεισέφερε σημαντικά στην οργάνωση της νοσοκομειακής περίθαλψης και ίδρυσης του Λαϊκού Νοσοκομείου. Συνεργάστηκε για την ίδρυση της Ιατρικής σχολής Θεσσαλονίκης. Λόγω της συμμετοχής του στις κυβερνήσεις της Γερμανικής κατοχής, ως υπουργός Παιδείας και Εθνικής Προνοίας και από το 1941 -1943 ως Πρωθυπουργός καταδικάστηκε ερήμην εις θάνατον (1944) και φυλακίστηκε από το 1946 έως την αποφυλάκισή του το 1951, αφού του χαρίστηκε η ποινή.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά έφυγε για επιμόρφωση στο Μόναχο όπου αναγορεύθηκε διδάκτορας της Ιατρικής στο Πανεπιστήμιο . Επέστρεψε στην Επτάνησο και άσκησε το ιατρικό του επάγγελμα. Ασχολήθηκε όμως και με την πολιτική. Αγωνίστηκε για την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το 1852 έγινε μέλος και αργότερα Πρόεδρος του Ριζοσπαστικού κόμματος (ενωτικό με την Ελλάδα) της Ιονίου Βουλής. Προσέφερε πολλές υπηρεσίες σε όλα τα απελευθερωτικά κινήματα της Ελλάδας, Ηπειρωτικό, Κρητικό και Θεσσαλικό. Μαχητικός, φιλελεύθερος και δημοκρατικός, αρθρογραφούσε άφοβα υπέρ της ανεξαρτησίας από τους Άγγλους των Ιονίων νήσων και της άνευ όρων ενσωμάτωσης με την Ελλάδα. Εξαιρετικός ρήτωρ υποστήριζε την εκπροσώπηση των Ιονίων με 102 βουλευτές. Ήταν σύμβουλος του Όθωνα. Μετά την ένωση (1864) των Ιονίων με την Ελλάδα εκλέχτηκε πολλές φορές (9) βουλευτής Ζακύνθου από το 1865 έως το 1888 και Πληρεξούσιος το 1864. Υπουργοποιήθηκε επί Κουμουνδούρου το 1865 στο Εκκλησιαστικό και Παιδείας και Δικαιοσύνης 1866-67. Ο Λομβάρδος ίδρυσε και κόμμα με τον Χαρ. Τρικούπη (Πέμπτο Κόμμα). Ταξίδευε συχνά στην Ιταλία και είχε επαφές με τον Γαριβάλδη για επαναστατικές κινήσεις στην Ελλάδα. Προσχώρησε στο κόμμα και έγινε υπαρχηγός του Χαριλάου Τρικούπη και υπουργοποιήθηκε ως Υπουργός Δικαιοσύνης το 1875, υπουργός Εσωτερικών το 1880 και Εκκλησιαστικών το 1883 . Διετέλεσε επίσης Πρόεδρος της Βουλής και Σύμβουλος της Επικρατείας. Διακρίθηκε και ως δημοσιογράφος και το 1858 εξέδωσε τις εφημερίδες Φωνή του Ιονίου και Παλιγγενεσία. Επίσης εξέδωσε τα Απομνημονεύματά του για την Επτανησιακή Ιστορία (1871-75) και άλλα έργα. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Θετός γιος του μεγάλου πολιτικού Κωνσταντίνου Λομβάρδου (γιος της αδελφής του). Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη συνέχεια επιμορφώθηκε στη Νομική Σχολή της Νάπολης. Επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε στον Τραπεζικό κλάδο και σε μεγάλη Τράπεζα της Κωνσταντινούπολης. Μετά τον θάνατο του πατέρα του τον διαδέχτηκε στο πολιτικό τοπικό κόμμα των ‘’Λομβαρδιανών’’ και εξελέγη βουλευτής 1888. Έκτοτε θα εκλεγεί πολλές φορές βουλευτής Επτανήσου στη Ελληνική Βουλή, 1890, 1892, 1899, 1902, 1910, 1912, 1915 και 1920. Διετέλεσε υπουργός Εκκλησιαστικών και Παιδείας επί κυβερνήσεως Γ. Θεοτόκη, (1903-4) και Δικαιοσύνης (1909). Εξελέγη Πρόεδρος της Βουλής από το 1920 έως το 1922. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε στη Ριζάρειο Σχολή και στη Θεολογική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών Έγινε διδάκτορας πανεπιστημίου Χαιδελβέργης . Επιμορφώθηκε και στο πανεπιστήμιο της Λειψίας. Διορίστηκε καθηγητής των παιδαγωγικών στο Αρσάκειο και κατόπιν διευθυντής του διδασκαλείου Θεσσαλονίκης. Διετέλεσε γενικός γραμματέας του Υπουργείου Παιδείας το 1926-28. Διορίζεται υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Ι. Μεταξά (1936). Διετέλεσε υπουργός Παιδείας και στην κατοχική κυβέρνηση του Ι. Ράλλη, 1943-44. Το 1945 καταδικάστηκε ως δοσίλογος αλλά τρία χρόνια αργότερα αποφυλακίστηκε και το 1951 αμνηστεύθηκε. Αργότερα, το 1959 εκλέχτηκε Ακαδημαϊκός. Συνέγραψε πολλά φιλοσοφικά, παιδαγωγικά και θεολογικά έργα, όπως : την Ιστορία της Φιλοσοφίας 1933, Εισαγωγή εις τας περί Παύλου σπουδάς 1960, Άθως η πύλη του Ουρανού 1962. Συμπόσιον οσίων 1964 κ.α

Σπούδασε ιατρική στη Γερμανία και τη Αυστρία. Αναγνωρίστηκε διδάκτωρ της ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1837). Επέστρεψε στην Ελλάδα εξάσκησε το ιατρικό επάγγελμα αρχικά στη Σάμο και μετά στην Αθήνα. Το 1849 έγινε τακτικός καθηγητής της Ειδικής Παθολογίας, Θεραπευτικής και Κλινικής. Διετέλεσε αρχίατρος του Βασιλιά Γεωργίου του Α΄ . Το 1876 έγινε ιδρυτικό μέλος του θεραπευτηρίου Ευαγγελισμός υπό την αιγίδα της Βασιλίσσης Όλγας. Το 1884 εξεφώνησε το λόγο τον πανηγυρικό λόγο των εγκαινίων και της λειτουργίας του Ευαγγελισμού και ανέλαβε Διευθυντής της Παθολογικής κλινικής με 48 κλίνες !

Ποιητής της γενιάς το μεσοπολέμου, λυρικός και συμβολιστής. Το1888 γράφτηκε στη Νομική αλλά την εγκατέλειψε για την Ποίηση . Δίδαξε σε ιδιωτικό Λύκειο . Η οικογενειακή οικονομική άνεση του έδωσε την ευκαιρία της απρόσκοπτης ενασχόλησής του με την ποίηση και τη λογοτεχνία. Ήταν μέλος της Αθηναϊκής λέσχης. Συνεργάτης των περιοδικών Εβδομάς, Τέχνη, Παναθήναια, Νουμά κ.α. Δημοσίευε ποιήματα και πεζά και σε εφημερίδες. Από το 1909 έως το 1915 παρέμεινε στο Παρίσι και η γνωριμία του με τον Ζαν Μωρεάς επηρέασε το ύφος του. Το 1917 διορίστηκε Κοσμήτορας και Δ/της της Βιβλιοθήκης της Βουλής. Το έργο του εκτιμήθηκε και μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες. Δεξιοτέχνης του στίχου, δημοτικιστής και γεμάτος συναίσθημα. Εξέδωσε δέκα ποιητικές συλλογές. Το 1924 τιμήθηκε με το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και το 1932 εκλέχτηκε πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Το συνολικό του έργο (άπαντα) συγκεντρώθηκε σε δύο τόμους ποιημάτων και ένα τόμο τα πεζά (2005-6). Κατά τον Ελληνοιταλικό πόλεμο προσυπέγραψε με άλλους Έλληνες διανοούμενους μία έκκληση προς τους διανοούμενους του κόσμου να καταδικάσουν την φασιστική και κακόβουλη εισβολή των Ιταλών.

Ξεκίνησε ουσιαστικά μόνος να επιβιώσει, τους δύσκολους εκείνους χρόνους, στη Θεσσαλονίκη, μόλις τέλειωσε το δημοτικό σχολείο, σπουδάζοντας στη Γαλλική Εμπορική Σχολή και εργαζόμενος τα βράδια. Εργάζεται στη συνέχεια ως ασφαλιστικός πράκτορας και λίγο αργότερα ανοίγει το δικό του γραφείο σε ένα κεντρικό σημείο της πόλης, (Πλατεία Εμπορίου), όπου χτυπούσε η οικονομική καρδιά της Θεσσαλονίκης. Ασχολείται με την εμπορία αυτοκινήτων και ανταλλακτικών τους. Αλλά ο Μάνος είναι ένα ανήσυχο πνεύμα και συμμετέχει ενεργά στον Μακεδονικό αγώνα, ως επίσημος Πράκτωρ Β΄ τάξεως. Συνεργάζεται με τον Πρόξενο Λ. Κορομηλά , τους τέκτονες Ίωνα Δραγούμη, Αθανάσιου Σουλιώτη Νικολαίδη κ.α. Το 1929 - 1930 γίνεται Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, και πάλι εκλέγεται Δήμαρχος το 1934 – 1937. Με τον ερχομό της 4ης Αυγούστου ο Μάνος παύεται από Δήμαρχος .

Γεννήθηκε στην Κέρκυρα από πλούσια και λόγια οικογένεια. Σπούδασε μουσική στην Κέρκυρα (πιάνο και βιολί) με δασκάλους Ιταλικής καταγωγής, τους αδελφούς Πογιάγου. Στη συνέχεια πήρε μαθήματα θεωρητικά και σύνθεσης. Το 1815 παρουσίασε τα πρώτα του Μουσικά έργα. Το 1819 φεύγει για ανώτερες μουσικές σπουδές στην Ιταλία και συγκεκριμένα στη Νάπολι που ήταν μεγάλο μουσικό κέντρο ανάδειξης νέων μουσικών ταλέντων. Φοιτά στο Βασιλικό ωδείο πλάι στον διευθυντή αρχιμουσικό Ν.Α. Τσινγκαρέλι. Το 1826 επιστρέφει στην Κέρκυρα και παραδίδει μαθήματα . ΄Ηταν ο δάσκαλος των μεγαλύτερων μουσικών και συνθετών της Επτανησιακής σχολής της οποίας θεωρείται και ο ιδρυτής της. Το πολιτιστικό επίπεδο της Κερκύρας ως πρωτεύουσας του Ιονίου Κράτους ήταν υψηλότατο την εποχή εκείνη. Η μουσική του Μάντζαρου ήταν η πρώτη έντεχνη μουσική που γράφτηκε από Έλληνα στην Ελλάδα. Αν και διεθνώς το έργο του εντάσσεται στην Ιταλική σχολή. Έγραψε πολλά μουσικά είδη, όπως μία μονόπρακτη όπερα, έργα πιανιστικά και για κουαρτέτα εγχόρδων, φούγκες αλλά και συμφωνική μουσική. Εκείνο το έργο όμως που τον έκανε ξεχωριστό για μας τους Έλληνες ήταν η μελοποίηση των τεσσάρων πρώτων στίχων του ‘Υμνου στην Ελευθερία , του Διονυσίου Σολωμού που υιοθετήθηκε ως ο Εθνικός μας Ύμνος. Αυτό έγινε το 1928-30 όταν βεβαίως ζούσε ακόμη ο Σολωμός και είχε γραφτεί για 4φωνη ανδρική χορωδία. Το έργο παιζόταν στην Κέρκυρα αλλά παρ’ ότι ο Μάντζαρος το έστειλε και με άλλες μελοποιήσεις και παραλλαγές στον Όθωνα ποτέ δεν υιοθετήθηκε ως Εθνικός ύμνος. ‘Επρεπε να έρθει για επίσημη επίσκεψη το 1865 ο Γεώργιος ο Α’ ως νέος Βασιλιάς για να τον ακούσει και αμέσως να διατάξει να παίζεται σε όλες τις Ναυτικές επίσημες τελετές και παρατάξεις. Το 1907 η μουσική του Μάντζαρου μετεγράφει για να παίζεται από στρατιωτική μπάντα, από τον Μαργ. Καστέλλη. Ο Μάντζαρος διετέλεσε ισόβιος πρόεδρος της Φιλαρμονικής εταιρείας της Κερκύρας, Τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος (1845).

Σπούδασε Νομικά και Οικονομικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Παρισίων. Σε πολύ νεαρή ηλικία 1891, ξεκίνησε Τραπεζική σταδιοδρομία. Το 1903 ανέλαβε στην Εθνική Τράπεζα, Δ/της υποκαταστήματος Πατρών. Το 1914 έγινε υποδιοικητής της ΕΤΕ και το 1921-22 Διοικητής. Κατόπιν παραιτήθηκε και έφυγε για μία 5ετία στην Ιταλία (Φλωρεντία), όπου ασχολήθηκε με οικονομικές μελέτες. Επιστρέφει το 1927 και ξεκινά την καριέρα του στην πολιτική, ως σύμβουλος του Π. Τσαλδάρη, με το Λαϊκό Κόμμα. Το 1933 εκλέχθηκε βουλευτής και αμέσως μετά αριστίδην Γερουσιαστής. Τον ίδιο χρόνο (1933) αναλαμβάνει το Υπουργείο Εξωτερικών, έως το 1935. Ήταν με τον Ελ. Βενιζέλο από του πρωτεργάτες το Βαλκανικού συμφώνου φιλίας. Κατά τη διάρκεια της Μεταξικής Δικτατορίας διαχωρίζει τη στάση του και ιδιωτεύει έως το τέλος του πολέμου και του εμφυλίου σπαραγμού (1947). Ο Μάξιμος διατήρησε εξαιρετικές σχέσεις με Αμερικανούς αξιωματούχους και με τη σύμφωνη γνώμη πολλών Ελλήνων πολιτικών ηγήθηκε ως εξωκοινοβουλευτικός πρωθυπουργός κυβερνήσεως συνασπισμού. (Σοφ. Βενιζέλου, Γ. Παπανδρέου, Παν. Τσαλδάρη, Ναπ. Ζέρβα, Στ. Γονατά, Κων. Καραμανλή). Οι Βρετανοί αποσύρονται και ο Χαρ. Τρούμαν (Τέκτων) εξήγγειλε το γνωστό Δόγμα, της Αμερικανικής βοηθείας. Τον ίδιο χρόνο πεθαίνει ο Βασιλεύς Γεώργιος Β΄ (Τέκτων) και ο Δ. Μάξιμος παραιτείται 29/8/ 1947 και την κυβέρνηση αναλαμβάνει με προτροπή των Αμερικανών ο Θεμ. Σοφούλης. Έκτοτε αποσύρθηκε από την ενεργό δράση και προσέφερε στο κράτος το γνωστό Μέγαρο Μαξίμου, στο μισό της υπολογισθείσης αξίας των 11 δις δραχμές. Προσέφερε δε όλες τις θαυμάσιες συλλογές πινάκων και επίπλων με σκοπό την χρησιμοποίησή τους για την φιλοξενία ξένων υψηλών προσώπων. Από το 1982 το μέγαρο χρησιμοποιείται ως επίσημη κατοικία και γραφείο του εκάστοτε Πρωθυπουργού.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 1923 έγινε δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω. Στη συνέχεια ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου και κατόπιν τακτικός καθηγητής του Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή Αθηνών. Το 1924 έγινε Γεν. Γραμματεύς του Υπουργείου Δικαιοσύνης. Το 1940 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών της οποίας έγινε πρόεδρος το 1951-52. Ήταν μέλος της επιτροπής σύνταξης του Ελληνικού Αστικού Κώδικα . Επίτιμος διδάκτορας της Νομικής σχολής Πανεπιστημίου Παρισίων το 1954 και του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 1974. Πρόεδρος της επιτροπής σύνταξης του Ιδιωτικού Ναυτικού Δικαίου. Διατέλεσε μέλος του Διεθνούς διαιτητικού Δικαστηρίου της Χάγης (1940), μέλος του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα - Στρασβούργο 1959. Αντεπιστέλλον μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας . Μετείχε σε διεθνή συνέδρια και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης. Υπουργοποιήθηκε το 1952 ως υπουργός Δικαιοσύνης σε υπηρεσιακή κυβέρνηση . Συνέγραψε πολλές μελέτες περί του Αστικού Κώδικα, του Διεθνούς Ιδιωτικού Δικαίου. κ.α. Τέλος τιμήθηκε με ειδική έκδοση που ονομάστηκε Εράνιον ( Α-Δ’ τόμοι).

Σπούδασε στην Αρχιτεκτονική του ΕΜΠ. Υπηρέτησε ως Επιμελητής στην έδρα της Παραστατικής Προβολικής Γεωμετρίας από το 1930 έως το 1960. Τον επόμενο χρόνο έγινε Τακτικός καθηγητής στην έδρα του Ελευθέρου σχεδίου. Δίδαξε στις Σχολές Αξιωματικών Στρατού και στη Σχολή Ευελπίδων. Εκτός όμως από την Πανεπιστημιακή του πορεία υπήρξε εξαιρετικός ζωγράφος και χαράκτης. Συμμετείχε σε πολλές Πανελλήνιες εκθέσεις αλλά και ατομικές εκθέσεις 1955 και 1958. Συμμετείχε επίσης σε πολλές εκθέσεις στο εξωτερικό, ΗΠΑ 1953, Στοκχόλμη 1957, Λονδίνο 1960, Ακαδημία καλών τεχνών Αμβέρσας 1964. Το 1959 τιμήθηκε με δίπλωμα τιμής στο Σαλόνι τέχνης στο Παρίσι , Σάο Πάολο Βραζιλίας. Ο Μάρθας θεωρείται από τους πρωτοπόρους ζωγράφους της Ελληνικής αφαίρεσης, Φωβισμού, συμβολισμού και κυβισμού. Πειραματίστηκε με τα υλικά κατασκευής ενός πίνακα επηρεάστηκε από τις δυνατότητες της σύγχρονης τεχνολογίας. Επηρεάσθηκε επίσης από τον αμερικανό ζωγράφο Jackson Pollack. Συνδύασε Αρχιτεκτονική με ζωγραφική και κατασκευές (Κονστρουκτιβισμός). Δυστυχώς ο Μάρθας έφυγε πολύ νέος και πάνω στην καλύτερη περίοδο της καλλιτεχνικής του δημιουργίας.

Έλληνας της διασποράς του 18ου αιώνα, καταγόμενος από την Σιάτιστα της Δυτ. Μακεδονίας ο οποίος με τον αδελφό του εγκαταστάθηκε στη Βιέννη και έλαβε την άδεια λειτουργίας τυπογραφείου στις αρχές του 1790. Εξέδιδε την Εφημερίδα στην Ελληνική , Γερμανική και Σερβική γλώσσα . Μία προηγούμενη προσπάθεια έκδοσης της Εφημερίδας είχε γίνει λίγα χρόνια πριν, το 1784, από τον Γεώργιο Βενδότη, ο οποίος εξέδωσε μόνον οκτώ φύλλα και κατόπιν διέκοψε την έκδοσή της λόγω παρεμβάσεως και απαίτησης του Σουλτάνου προς της Αυστριακές αρχές. H Eφημερίς στα χρόνια 1792-3 περιέγραφε μία ιδιαίτερα τεταμένη και εκρηκτική ατμόσφαιρα, παρουσιάζοντας μία συνωμοτική και σκοτεινή εποχή με σκοτεινούς πρωταγωνιστές τους Ιακωβίνους και Ιλουμινάτους. Οι αδελφοί Πούλιου ήταν φίλοι του Ρήγα Φεραίου και δημοσίευαν σε συνέχειες τη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου , όπως διατυπώθηκαν κατά την Γαλλική Επανάσταση ένα χρόνο πριν. Στη συνέχεια τυπώθηκαν και κυκλοφόρησαν πολλά επαναστατικά πατριωτικά κείμενα του Ρήγα. Έτσι έχουμε την πρώτη έκδοση του βιβλίου : Το Σχολείον των ντελικάτων εραστών, ο Θούρειος και η Χάρτα της Ελλάδος. Μετά τη σύλληψη του Ρήγα και του Γεώργιου Πουλίου το 1797 η εφημερίδα έκλεισε. Ο Γ. Πούλιος εξορίστηκε αμέσως από τους Αυστριακούς και κατέφυγε στην Λειψία αλλά οι αρχές δεν του επέτρεψαν την εγκατάστασή του (Μάιος 1978). Έτσι φεύγει μέσω Φραγκφούρτης για το Παρίσι. Εκεί θα συναντήσει διάφορα συστημένα άτομα προκειμένου να κατέβη στο νεοϊδρυμένο Πρακτορείο της Αγκώνας. Το Πρακτορείο αυτό ήταν το εμπορικό κάλυμμα ενός δικτύου πρακτόρων για τη δημιουργία επαναστατικών πυρήνων στην Ελλάδα. Παραμένει μικρό διάστημα και επιστρέφει στο Παρίσι και μετά από συνεννοήσεις με το Υπουργείο Εξωτερικών φεύγει για τη Γερμανική πόλη Furth (1800) κοντά στη Νυρεμβέργη όπου θα οργάνωνε δίκτυο πληροφοριών. Ο Πούλιος μυήθηκε σε Γερμανική Στοά το 1801. Μετά μικρό διάστημα με άλλα 7 μέλη θα προσχωρήσουν σε άλλη Στοά Alexander Zu den drei Sternen στην πόλη Ansbach. Το φθινόπωρο του 1802 μέλη αυτής της Στοάς θα ιδρύσουν στην Furth νέα Στοά Zur Wahrheit und Feunddschaft (Στην Αλήθεια και στη Φιλία). Μετά από αίτησή του στις αρχές παίρνει άδεια και ανοίγει ένα εμπορικό μαγαζί με έναν αδελφό τέκτονα, τον Ισίδωρο Χατζηγεωργίου . Αργότερα το 1816, άνοιξαν άλλο δικό τους εμπορικό κατάστημα στη Νυρεμβέργη. Κατόπιν έγινε Λοχαγός της τοπικής Εθνοφρουράς και μάλιστα προτάθηκε για βουλευτής στο τοπικό Κοινοβούλιο. Υπάρχει μία εντοιχισμένη πινακίδα όπου αναφέρεται το όνομά του ως εκλεκτού πολίτη της πόλεως. Οι αδελφοί Μαρκίδαι Πουλίου έκαναν μεγάλο εμπόριο με την Θεσσαλία και ιδιαίτερα με τον Συνεταιρισμό των Αμπελακίων και καπνεμπόριο με την Καβάλα. Πηγές αναφέρουν ότι ο Georg Marco Poulio έγινε γνωστός για τις δωρεές του προς την Ελλάδα (1826).Όταν πέθανε στις 29.12. 1830, η Στοά του τον τίμησε με ειδική τελετή και τύπωσε και ένα ποίημα στη μνήμη του. (βλ. στοιχεία από βιβλ. Ι. Χατζηπαναγιώτη-Sangmeister).

Απόγονος μεγάλης και αρχοντικής Κερκυραϊκής οικογένειας γιος του νομικού και λόγιου Γεωργίου Μαρκορά αξιωματούχου της επτανησιακής πολιτείας και της ένωσής της με την Ελλάδα το 1864. Ο Γερ. Μαρκοράς σπούδασε στην Ιόνιο Ακαδημία, με δάσκαλο του τον Ανδρέα Κάλβου. Το 1849 πηγαίνει στην Ιταλία για να παρακολουθήσει νομικές σπουδές και ιταλική φιλολογία. Τρία χρόνια αργότερα επιστρέφει στην Κέρκυρα και παίρνει το δίπλωμα των Νομικών. Δεν ασχολείται όμως με την νομική επιστήμη αλλά γοητευμένος από την Ποίηση, συμμετέχει στους φιλολογικούς κύκλους του νησιού που συγκέντρωνε τα εκλεκτότερα πνεύματα της εποχής με κεντρικό τον Διον. Σολωμό. Το 1854 παντρεύεται την Αικατερίνη Δούσμανη αλλά την χάνει πρόωρα και αυτό τον επηρεάζει ψυχολογικά και αποξενώνεται κοινωνικά. Αφοσιώνεται στην τέχνη του κατά το παράδειγμα του Σολωμού. Δημοτικιστής και αγνός πατριώτης αγωνίζεται για την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το 1857 δημοσιεύει την Ωδή, που αφιερώνει ως νεκρολογία στο θάνατο του Σολωμού. Συνεχίζει το συγγραφικό του έργο με έμμετρα ποιήματα, Σατιρίζει μέσα από την ποίησή του την πολιτική. Εμπνέεται από την Κρητική Επανάσταση του 1866 και το ολοκαύτωμα του Αρκαδίου, και εκδίδει τον Όρκο το 1875, ένα τεράστιο επικό έργο, 1624 ιαμβικών δεκαπεντασύλλαβων στίχων. Ο Μαρκοράς καθιερώθηκε ως ξεχωριστός ποιητής συνεχιστής της Επτανησιακής σχολής Σολωμού και Κάλβου. Στα τελευταία του ποιήματα της περιόδου 1890-1900 διαφαίνεται μία στροφή τεχνοτροπίας και ύφους, η οποία όμως δεν ολοκληρώνεται λόγω ηλικίας.

Έλαβε ξεχωριστή για την εποχή εκείνη μόρφωση στο Ιόνιο Γυμνάσιο και με δασκάλους τον Ιταλό Ριχάρδο Καζάτη, Θωμά Γούλιο, Ιωαν. Οικονομίδη και Θ. Λιβαδά. Ανήσυχο πνεύμα σε ηλικία 17 ετών παίρνει μέρος στις επαναστατικές και αγωνιστικές προσπάθειες για την απελευθέρωση της Επτανήσου από τους Άγγλους. Ο πατέρας ανήσυχος τον στέλνει στην φιλική οικογένεια των Μομφεράτων στην Κεφαλονιά. Εκεί διευρύνει τις φιλολογικές του σπουδές αλλά και την αγωνιστική του πίστη μια που οι Μομφεράτοι ήταν πρωτοπόροι του ριζοσπαστισμού. Επιστρέφει στην Κέρκυρα αλλά η ορμητική του φύση αναγκάζει και πάλι τον πατέρα του να τον στείλει στην Οδησσό σε άλλους συνεργάτες του για να ασχοληθεί με το εμπόριο. Ο Μαρτινέλης όταν το καράβι έφθασε στην Κωνσταντινούπολη κατέβηκε και γύρισε πίσω στην Κέρκυρα. Η μοίρα του πλέον ήταν προδιαγεγραμμένη. Το 1853 συλλαμβάνεται από τους Άγγλους για την δράση του και εξορίζεται για οκτώ μήνες στα Κύθηρα. Μετά την επιστροφή του αρθρογραφεί εναντίον της Αγγλικής κατοχής. Παίρνει το δίπλωμά του από την Ιόνιο Ακαδημία αλλά ουδέποτε εξάσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Ο δεύτερος μεγάλος έρωτας της ζωής του ήταν η ποίηση στην οποία αφιερώνεται στη συνέχεια. Το 1886 έρχεται στην Αθήνα, συνεργάζεται με διάφορα περιοδικά όπου παραμένει για μια πενταετία. Επιστρέφει στην Κέρκυρα μέχρι τον πρόωρο θάνατό του σε ηλικία 60 ετών. Το ποιητικό του έργο είναι επηρεασμένο από τη Σολωμική ποίηση . Έγραψε (σονέτα) πατριωτικά, ερωτικά και σατιρικά ποιήματα. Διακρίνεται για την καθαρότητα και την λυρικότητα του ύφους του. Επίσης έγραψε έργα στη Γαλλική και Ιταλική γλώσσα . Αναφέρουμε κάποια από τα έργα του: Αυλικοί και κομματάρχες (1874), Οι ήρωες του Μαυροβουνίου(1878), Ερωτικά (1879), Ωδή εις τον θάνατο του Κανάρη (1881), Εθνικαί εικόνες ( 1886) κ. α. Η κόρη του συγκέντρωσε σε ένα τόμο το μεγαλύτερο μέρος της ποιητικής του παραγωγής με τίτλο Τραγούδια (1921).

Γιος του επίσης τέκτονα Μάτεση Αντώνιου ιδρυτού της στοάς Αναγγένησις. Αποφοίτησε της Σχολής Ναυτ. Δοκίμων και κατετάγη ως Αρχικελευστής στο Βασιλικό Ναυτικό (1912). Το 1914 προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο. Έλαβε μέρος ως Πλωτάρχης υπασπιστής του Ναυάρχου Καλαμίδα στην Μικρασιατική εκστρατεία του 1921-22 και ανδραγάθησε. Ήταν αρχιεπιστολέας του Εθνικού Στόλου. Αποστρατεύθηκε ως Υποναύαρχος και τιμήθηκε με πολλά μετάλλια. Το 1945 έγινε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας και μεταφορών.

Γόνος της επτανησιακής Ζακυνθινής αριστοκρατικής οικογένειας. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και έγινε δικηγόρος. Διετέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού συλλόγου από το 1911 έως το 1918. Ασχολήθηκε επίσης με την πολιτική και εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας το 1915 και 1920. Άφησε ένα ενδιαφέρον συγγραφικό έργο. Ενδεικτικά αναφέρουμε : Ιουστινιανού Νεαραί, Αι ασφάλειαι (οικονομική και νομική μονογραφία), Ο Σολωμός και η Ζάκυνθος. Κ.α

Φοιτητής του Φυσικού Τμήματος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1888). Στη συνέχεια σπούδασε Χημεία στο Πανεπιστήμιο Ζυρίχης της Ελβετίας. Ανακηρύχθηκε διδάκτορας το 1896. Επέστρεψε και διορίστηκε Επιμελητής του εργαστηρίου Γενικής Χημείας. Επίσης Επιμελητής στο Παθολογικό ανατομείο του Πανεπιστημίου. Υφηγητής Γενικής Χημείας το 1905 . Το 1912 έγινε καθηγητής της Οργανικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μέλος του Οικονομικού Συμβουλίου του Πανεπιστημίου και Πρόεδρος το 1931. Διετέλεσε πρύτανης το 1928-29. Υπήρξε πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Χημικών και της Φυσιοδιφικής Εταιρείας. Δημοσίευσε πολλές μελέτες σχετικά με τα Ελληνικά τρόφιμα. Εισήγαγε και οργάνωσε το θεσμό της Χημείας τροφίμων στα Τελωνεία. Έγραψε την Επιτομή της οργανικής χημείας, Ελληνική χημ. Ονοματολογία των Οργανικών ενώσεων.. κ.α. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Ο Σπύρος Ματσούκας υπήρξε μια ιδιαίτερη, γραφική, λαϊκοπατριωτική μορφή, που έκανε όμως μία τεράστια προσφορά στο Έθνος και στους αγώνες. Από το 1896 αναμίχθηκε στον απελευθερωτικό αγώνα της Κρήτης. Μετά συμμετείχε στον ατυχή Ελληνοτουρκικό Πόλεμο του 1897. Με κάθε τρόπο συμμετείχε στην αναδιοργάνωση του κράτους και του στρατού. Για το λόγο αυτό ταξίδεψε στην Αμερική και Αφρική όπου διοργάνωσε εράνους ανάμεσα στους ομογενείς. Εκτός από τα Πατριωτικά τραγούδια, έβγαζε λόγους και έγραφε ποιήματα τα οποία απάγγελλε στο κοινό. Με αυτό τον τρόπο κατόρθωσε να συγκεντρώσει μεγάλα ποσά και να συμβάλλει στην αγορά ενός αντιρτοπιλλικού της Νέας Γενεάς, και στον εξοπλισμό μιας πυροβολαρχίας. Επισκεπτόταν στο μέτωπο τους μαχόμενους και τους εμψύχωνε με τα ποιήματα και τα τραγούδια του. Ίδρυσε επίσης τον Λευκό Σταυρό, ίδρυμα για την ενίσχυση και προικοδότηση ορφανών θυγατέρων. Η Ελληνική Πολιτεία για τις εξαίρετες πατριωτικές του πράξεις του χορήγησε το 1918 τιμητική σύνταξη. Υπήρξε επίτιμο μέλος, ταυτόχρονα, πολλών στοών.

Γόνος της Κυκλαδίτικης αρχοντικής οικογένειας των Μαυρογένηδων. Ο πατέρας του Δημήτριος Μαυρογένης ήταν υποπρόξενος της Αυστρίας. Ο γιος του Ιωάννης έζησε μεταξύ Γερμανίας και Αυστρίας εκπροσωπώντας την Υψηλή Πύλη ως αξιωματούχος. Έτσι του δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστεί με Έλληνες της διασποράς ποτισμένους με τις ιδέες του διαφωτισμού της Γαλλικής επανάστασης και της απελευθέρωσης της Ελλάδας. Ήταν φίλος και συμμετείχε στον επαναστατικό κύκλο του Ρήγα. Μυήθηκε στην Γερμανική Στοά ΄΄Το μυστικό των τριών Βασιλέων΄΄ της Κολωνίας το 1806. Τα περισσότερα μέλη αυτής της Στοάς ήταν αξιωματικοί και έμποροι, όπως αναφέρουν παλαιά αρχεία.

Ανεψιός του Αλεξ. Μαυροκορδάτου . Η οικογένειά του είχε καταφύγει λόγω του διωγμού που υπέστησαν οι Έλληνες με την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα στην Οδησσό (1821). Νεότατος έφυγε για την Ελλάδα, για να μορφωθεί ελληνοπρεπώς ! Σπούδασε νομικά κατόπιν στο Παρίσι και πήρε και διδακτορικό τίτλο. Ως Νομομαθής πλέον έγινε Υφηγητής και δίδαξε στο Πανεπιστήμιον Αθηνών ‘’Εγκυκλοπαίδεια του Δικαίου’’, 1847. Δίδαξε επί τριετία Εμπορικό Δίκαιο και Γαλλική Φιλολογία στη ν Ευαγγελική σχολή Σμύρνης. Διετέλεσε δικαστής από το 1850 έως το 1856 και μέλος της επιτροπής σύνταξης του Αστικού Κώδικος. Αναχώρησε για το Λιβόρνο της Ιταλίας, όπου παρέμεινε για πολλά χρόνια. Έγινε πληρεξούσιος των Ελλήνων του Λιβόρνου στην Β΄ Εθνοσυνέλευση των Αθηνών του 1863. Ως πολιτικός έγινε Υπουργός των Εξωτερικών 1863 και της Παιδείας 1872. Εκλέχθηκε πρώτος Νομάρχης Κερκύρας 1865-66. Το 1866 εκλήθη από την Γεν. Συνέλευση των Κρητών να αναλάβει την αρχηγείαν του αγώνα, αλλά η παρέμβασης των Μεγ. Δυνάμεων ματαίωσε τη μετάβαση του στη νήσο. Έγραψε νομικά, πραγματείες και φιλολογικά έργα . Δώρισε τη μεγάλη βιβλιοθήκη του στον Δήμο Αθηναίων. Διετέλεσε Προσθ. Μέγας Διδάσκαλος.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ακολούθησε τον δικαστικό κλάδο και το 1923 έγινε Πρόεδρος Πρωτοδικών, το 1940 εφέτης και το 1949 Πρόεδρος Εφετών. Την ίδια χρονιά γίνεται και Αρεοπαγίτης. Το 1959 προάγεται σε αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου και το 1963 γίνεται Πρόεδρος. Χρημάτισε και υπηρεσιακός Πρωθυπουργός το 1963. Συνέγραψε πολλά νομικά έργα και μελέτες .

Αξιωματικός, μετείχε στους Βαλκανικούς πολέμους . Το 1922 παραιτήθηκε από το στρατό και αναμίχθηκε με την πολιτική . Εκλέχτηκε βουλευτής Ιωαννίνων με το κόμμα των Φιλελευθέρων 1926-28 και με το κόμμα των Προοδευτικών του Καφαντάρη από το 1932 έως 1935. Συμμετείχε στην Αναθεωρητική βουλή του 1936.

Γιος του Μιχαήλ Μελά, μεγαλεμπόρου του εξωτερικού που έπαιξε ρόλο σε πατριωτικές οργανώσεις όπως η Εθνική Άμυνα και η Εθνική Εταιρία. Μετείχε των Βαλκανικών πολέμων του 1912-13 και του Βορειοηπειρωτικού αγώνα το 1914, στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο 1940 -41 διετέλεσε ανώτερος στρατιωτικός διοικητής Αργυροκάστρου. Τιμήθηκε για τις υπηρεσίες του προς την πατρίδα με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Γεωργίου Α΄ μετά ξιφών. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Αντιστράτηγου.

Τα παιδικά του χρόνια τα πέρασε στην Οδησσό όπου κατέφυγε η οικογένειά του μέσα στο κλίμα προετοιμασίας της επανάστασης του 21,από τη Φιλική Εταιρία. Σπούδασε στην Ιόνιο Ακαδημία νομικά και συνέχισε τις σπουδές του στην Πίζα. Το 1833 επέστρεψε στην Ελλάδα και λίγο αργότερα διορίστηκε εισαγγελεύς στο Πρωτοδικείο Σύρου. Το 1836 έγινε πρώτος αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου. Είχε προσωπικές αντιθέσεις με τον Όθωνα ο οποίος δεν υπέγραψε τον διορισμό του ως καθηγητού της Νομικής και όταν διορίστηκε υπουργός Δικαιοσύνης διαφώνησε και πάλι σχετικά με θέματα του Τύπου και παραιτήθηκε . Μετα το Σύνταγμα του 1843 διετέλεσε και πάλι υπουργός Δικαιοσύνης. Στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση ήταν πληρεξούσιος των Ηπειρωτών και εκλέχτηκε. Το 1859 εκλέχθηκε πρόεδρος της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρίας, εισήγαγε το μάθημα της Παιδαγωγικής το οποίο και δίδαξε. Υπηρέτησε πληρεξούσιος της Ελλάδας το 1864. Υπήρξε πρόεδρος της επιτροπής για την ενίσχυση του Κρητικού αγώνα 1866-69. Συνέγραψε μελέτες και παιδαγωγικά βιβλία, απομνημονεύματα, κ.α.

Ήταν ο γιος του Παύλου Μελά, μόλις δέκα χρονών όταν έχασε τον ήρωα Μακεδονικού αγώνα. Νεαρός ακόμη έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Συμμετείχε στην Μικρασιατική εκστρατεία. Διετέλεσε Νομάρχης Κερκύρας. Υπήρξε υπασπιστής του Βασιλέως Αλεξάνδρου και ύπαρχος του Γεωργίου του Β΄ (1936-1947). Κατά τη διάρκεια 1940 -41 της έναρξης του Ελληνοιταλικού πολέμου υπηρέτησε ως επιτελάρχης της Ανώτερης Στρατιωτικής Διοίκησης στον τομέα της Κορυτσάς. Αργότερα το 1947 ύπαρχος του Βασιλέως Παύλου και τελετάρχης της Βασιλικής αυλής το 1949-50. Τιμήθηκε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Φοίνικος μετά ξιφών.

Γόνος γνωστής Ηπειρώτικης οικογένειας. Η οικογένειά του μετακόμισε στην Αθήνα. Ο Μελάς μεγαλωμένος με το όνειρο της ελεύθερης Βορ. Ελλάδος, δεν είχε άλλη επιλογή από το να γίνει αξιωματικός. Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε με τον βαθμό του ανθυπολοχαγού του πυροβολικού (1891). Υπήρξε δραστήριο μέλος της Εθνικής Εταιρείας και έλαβε μέρος στον άτυχο πόλεμο του 1897, ήταν διοικητής ουλαμού πεδινής πυροβολαρχίας και συμπολεμιστής του Πρίγκηπα Νικόλαου και του αντισυνταγματάρχη Ν. Ζορμπά Ήδη ο αγώνας επικράτησης στην Μακεδονία είχε αρχίσει, ο Μελάς θα είναι από τους πρώτους αξιωματικούς που επίσημα η Ελλάς απέστειλε στην Μακεδονία για να οργανώσουν αντιστασιακές επαναστατικές ομάδες απέναντι στις Πανσλαβιστικές βλέψεις των Βουλγάρων και των άλλων Βαλκάνιων μνηστήρων. Ο Μελάς έλαβε το ψευδώνυμο Καπετάν Μίκης Ζέζας και ο τομέας του ήταν η Δυτ. Μακεδονία, περιοχή Κορεστίων Καστοριάς, Βίτσι, Πρέσπες. Έχοντας παντρευτεί το 1891 την Ναταλία Δραγούμη, αδελφή του Ίωνα και κόρη του αξιοσέβαστου Στέφανου Δραγούμη, Μακεδόνα ευπατρίδη. Πλάι και μέσα στην οικογένεια των Δραγούμηδων ο Παύλος έγινε ένα δραστήριο μέλος του Μακεδονικού Κομιτάτου. Ο γαμπρός του, Ίωνας Δραγούμης (Τέκτων επίσης) διορίστηκε στο Προξενείο Μοναστηρίου και έτσι τον πληροφορούσε από πρώτο χέρι για τη δράση των Βουλγάρων κομιτατζήδων. Ο Μελάς ζούσε μέσα σε ένα κλίμα πατριωτικής έξαρσης για τα εθνικά δίκαια στη Μακεδονία. Τον Ιούλιο του 1904 κι ενώ υπηρετούσε στη Σχολή Ευελπίδων, λαμβάνει 20ημερη άδεια και φεύγει για τη Μακεδονία. Έρχεται σε συνεννοήσεις με άλλους αγωνιστές (Πύρζας, Π. Κύρος, πρόξενος Λ. Κορομηλάς) και αποφασίζουν οριστικά για τη συγκρότηση πολεμικών απελευθερωτικών ομάδων το συντομότερο. Επιστρέφει στην Αθήνα και λαμβάνει 4μηνη άδεια και ξεκινά για την τελευταία μοιραία του εξόρμηση. Τον συνοδεύουν Κρήτες και Μακεδόνες μια ομάδα 35 ανδρών. Η άφιξης του Μελά στη Μακεδονία γίνεται γνωστή από τους Βουλγάρους και ο αρχικομιτατζής Μήτρος Βλάχος, προδίδει τη θέση του (Σιάτιστα), στους Τούρκους. Έτσι άδοξα παγιδεύτηκε και σκοτώθηκε ο πρώτος Μακεδονομάχος ήρωας. Ο Γερμανός Καραβαγγέλης Μητροπολίτης Καστοριάς και μεγάλος αγωνιστής, ιερούργησε και έθαψε το σώμα του στο βυζαντινό ναό των Ταξιαρχών της Καστοριάς, όπου αργότερα πλάι του τάφηκε και η γυναίκα του Ναταλία. Ο θάνατος του Μελά συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Ο Παύλος Μελάς έγινε μύθος και θρύλος στη συνείδηση των Ελλήνων. Έγινε ποίηση , μυθιστόρημα, ζωγραφικός πίνακας, έγινε σύμβολο του ευγενούς αγώνα. Στο βιβλίο της Ναταλίας Μελά με τίτλο ΄΄Παύλος Μελάς΄΄ περιλαμβάνεται η αλληλογραφία τους και πολλά βιογραφικά και στοιχεία της σύντομης ζωής του.

Ο Πατριάρχης Μελέτιος Μεταξάκης, υπήρξε σημαντική προσωπικότης του 20ου αιώνα και ένα χαρισματικός Ιεράρχης. Γεννήθηκε στο χωριό Παρσάς του Λασιθίου Κρήτης. Το 1889 φοίτησε στην Ιερατική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Ιεροσολύμων. Χειροτονήθηκε διάκονος το 1891 και συνέχισε τις σπουδές του. Το 1898 εστάλη σε σημαντικές αποστολές στην Αντιόχεια Συρίας. Το 1903-09 επελέγη ως Αρχιγραμματέας. Και πάλι εκπρόσωπος του Πατριάρχη Ιεροσολύμων στην Αλεξάνδρεια, Κωνσταντινούπολη και Ρωσία (1906) , Κύπρο 1907 κ.α. Το 1910 εξελέγη Μητροπολίτης Κιτίου Κύπρου. Το 1918 εξελέγη Μητροπολίτης Αθηνών. Ο Μεταξάκης είχε ένα ασίγαστο πάθος για δημιουργία, ήταν οργανωτικός και είχε μεγάλο ενδιαφέρον για τα πολιτικά και εθνικά ζητήματα της εποχής που ήταν ούτως ή άλλως πάμπολλα. Με βασιλικό διάταγμα απομακρύνεται από τον θρόνο των Αθηνών και αναγκάζεται να καταφύγει στην Αμερική, (2/1921). Οργανώνει τους απόδημους Έλληνες. Λαμβάνει όμως την είδηση της εκλογής του στον Πατριαρχικό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως την 25.11.1921. Η ενθρόνισή του συμπίπτει με τις λαμπρές επιτυχίες και γεμάτες προσδοκίες ημέρες της Μικρασιατικής εκστρατείας, (1/1922). Λίγους όμως μήνες μετά επέρχεται η μεγάλη καταστροφή. Η παραμονή του ήταν αδύνατη εγκαταλείπει την Πόλη 10.7.1923 και καταφεύγει στο Άγιον Όρος και παραιτείται. Το έργο της αναδιάρθρωσης (υπαγωγή νέων Μητροπόλεων στο Πατριαρχείο όπως Τσεχοσλοβακίας, Εσθονίας, Φινλανδίας και άλλων κοινοτήτων της διασποράς δημιουργία νέων όπως Αυστραλίας , Θυατείρων κ.α) . Αλλαγή ημερολογίου και η αναθεώρηση όλης της διοικητικής δικαιοδοσίας ήταν από τα έργα του. Το 1926 έχει αποσυρθεί στην Κηφισιά όταν εκλέγεται Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Και πάλι με ζήλο θα αναμορφώσει τις σχέσεις Πατριαρχείου και κοινοτήτων της Αφρικής, εκδίδει διατάξεις και ρυθμίσεις που διευκολύνουν τους πιστούς (διαζύγια, γάμων, οικονομικές διαχειρίσεις κ.α). Η προσφορά του υπήρξε μεγαλόπνοη κυρίως για τον μείζονα Ελληνισμό .

Καταγόταν από παλιά Κεφαλλονίτικη οικογένεια και γεννήθηκε στην Ιθάκη όταν ο πατέρας του ήταν έπαρχος. Η οικογένεια αντιμετώπισε οικονομικά προβλήματα όταν ο πατέρας έχασε τη θέση του. Τέλειωσε το σχολείο στην Κεφαλονιά και στη συνέχεια εισήλθε στην Σχολή Ευελπίδων 1885, μετά 5 χρόνια σπουδών εξήλθε με τον βαθμό του Ανθυπολοχαγού του μηχανικού. Συνέχισε τις σπουδές του στη Σχολή Μηχανικών και μετά μετετέθη στο Ναύπλιο. Το 1897 κλήθηκε στο γραφείο του θείου του Αντιστρατήγου, στο Υπουργείο Στρατιωτικών και ήταν υπεύθυνος εμπιστευτικών αρχείων. Τότε γνωρίστηκε με τον διάδοχο Κωνσταντίνο. Πολέμησε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Στη συνέχεια με υποτροφία του Βασιλέως συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου και αποφοίτησε με διακρίσεις το 1902. Επηρεάστηκε από τον Πρωσικό μιλιταρισμό. Επέστρεψε και διορίστηκε στο νεοσύστατο Γενικό Επιτελείο Στρατού. Γνωρίστηκε με τον Βίκτωρα Δούσμανη και τον πρίγκηπα Ανδρέα. Το 1906 προήχθη σε Λοχαγό . Στη συνέχεια δίδαξε τον πρίγκηπα Γεώργιο ,στρατιωτική ιστορία και τακτική. Με την επανάσταση του Γουδί 1909 μετατέθηκε στη Λάρισα. Όμως το 1910 ο Ελ. Βενιζέλος αναγνωρίζοντας τα προσόντα του τον κάλεσε ως υπασπιστή του και σε θέση εκπροσώπου του στις συνεννοήσεις με το παλάτι. Πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους εκπροσώπησε την Ελλάδα σε συμφωνίες με τους Βουλγάρους και Σέρβους. Συμμετείχε σε όλες τις Βαλκανικές συγκρούσεις και απέκτησε μεγάλη δύναμη αλλά και επιτελική γνώση. Μαζί με τον Δούσμανη παρέλαβαν την Θεσσαλονίκη από τον Ταξίν Χασάν Πασά. Συνέχισε να ηγείται μεγάλων μονάδων στην Ήπειρο και στην κατάληψη του Μπιζανίου και των Ιωαννίνων. Το 1913 προάγεται σε Ταγματάρχης και διοικητής του επιτελείου. Στον 2ο Βαλκανικό πόλεμο εναντίον των Βουλγάρων θα διακριθεί και πάλι, προάγεται σε Αντισυνταγματάρχη και τιμήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος. Το 1915 θα διαφωνήσει με τον Βενιζέλο για την ανάμιξη της Ελλάδος στην πλευρά της Ανταντ, ο ίδιος ήταν υπέρ της Γερμανίας μαζί με τον Βασιλέα Κωνσταντίνο. Ο Μεταξάς θα αποστρατευθεί με τον βαθμό του Συνταγματάρχη. Αρχίζει ο έντονος και καταστροφικός διχασμός (Βενιζέλος – Βασιλεύς Κων/νος). Πολλοί πρώην Βασιλικοί αξιωματικοί οργανώνονται σε ομάδες και θα ονομαστούν Επίστρατοι, αυτοί θα καταδιώκουν τους Βενιζελικούς σε μια περίοδο μεταξύ 1917-20. Με την έκπτωση του βασιλέα Κωνσταντίνου και την εξορία του πολλοί αξιωματικοί και πολιτικοί θα εξοριστούν στην Κορσική. Δραγούμης, Μεταξάς, Πεσματζόγλου κ.α Μετά την παλινόρθωση της Μοναρχίας, θα επιστρέψουν και πάλι στην Ελλάδα (1920). Το 1921 ο Μεταξάς θα ανακληθεί στο στράτευμα θα του απονεμηθεί ο βαθμός του Αντιστρατήγου και θα αποστρατευθεί. Στην κυβέρνηση έχουμε πρωθυπουργό τον Ράλλη, Στρατιωτικών τον Γούναρη, τον Ξενοφ. Στρατηγό και άλλους, οι οποίοι καλούν τον Μεταξά για να τους βοηθήσει στην σχεδιαζόμενη Μικρασιατική εκστρατεία. Εκείνος όμως διαχωρίζει τη θέση του και δεν συμμετέχει σε μια καταδικασμένη ενέργεια όπως τους είπε. Η καταστροφή ήταν τραγική. Τα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν συγκλονιστικά, Δίκη των Εξ, Προσφυγιά, επανάσταση, κατάργηση της Βασιλείας, επανάσταση των φιλομοναρχικών Λεοναρδόπουλου – Γαργαλίδη –Μεταξά (1923), δημοψήφισμα Παπαναστασίου (1924). δικτατορία του Παγκάλου (1924). Ο Μεταξάς ίδρυσε το Κόμμα των Ελευθεροφρόνων. Με αυτό και σε συνεργασία με την κυβέρνηση Ζαΐμη (1926) θα υπουργοποιηθεί ως υπουργός Συγκοινωνιών και αργότερα (1928) εσωτερικών. Θα ακολουθήσουν χρόνια απομόνωσης αλλά το 1935 επανέρχεται στην πολιτική και λόγω αστάθειας και σχετικής ισοψηφίας θα διοριστεί από τον βασιλέα Γεώργιο Β΄, υπουργός των Στρατιωτικών. Έτσι αρχίζει και η πορεία προς την 4η Αυγούστου και την ανάληψη της πρωθυπουργίας λόγω αιφνίδιου θανάτου του πρωθυπουργού Κ. Δεμερτζή. Η κυβέρνηση του Μεταξά ακολούθησε το ιδεολογικό ρεύμα του Εθνικοσοσιαλισμού και τη συγκρότηση των ομοϊδεατών της εποχής του (Μουσολίνι, Χίτλερ, Φράνκο). Πολλές εκτοπίσεις, φυλακίσεις, λογοκρισία, απαγόρευση κυκλοφορίας εντύπων και αστυνομοκρατία ήταν το αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής. Η εξωτερική πολιτική ήταν διχασμένη αλλά προσανατολισμένη στον άξονα Αγγλίας – Γερμανίας, για διαφορετικούς λόγους, (ιδεολογικούς και οικονομικούς). Τελικά είχε επιλεγεί μία πολιτική ουδετερότητας. Οι προκλήσεις όμως των Ιταλών, βύθισης της Έλλης και οι απειλές της Ιταλίας, σηματοδότησαν την διακοπή των φιλικών σχέσεων με τις δυνάμεις του άξονα. Έτσι το βράδυ της 28ης Οκτωβρίου 1940, η απάντησή του στους εισβολείς, ήταν και πατριωτική και γενναία. Ο Γ. Σεφέρης, θα γράψει ένα χρόνο αργότερα μετά τον ξαφνικό θάνατο του Μεταξά, ΄΄Όταν ήρθε η 28η, δεν μπορούσε να ιδεί ότι τότε μόνο, και όχι στις εορτές του Σταδίου, ολόκληρος ο λαός ήταν μαζί του, μαζί με την απάντηση που έδωσε στον Grazzi, την αυγή. Δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η ημέρα εκείνη δεν επικύρωνε αλλά καταργούσε την 4η Αυγούστου.΄΄

Ο Μινέικο ήταν γόνος καλής Πολωνικής οικογένειας και γεννήθηκε στην Βίλνα (της σημερινής Λιθουανίας). Η Πολωνία ήταν υπό την κυριαρχία της Αυτοκρατορικής Ρωσίας. Σπούδασε μηχανικός στην στρατιωτική Σχολή της Αγ. Πετρούπολης. Όταν απεφοίτησε το 1861, έφυγε για την Ιταλία όπου υπήρχε επαναστατικός πυρετός εναντίων των Αυστριακών. Κατετάγη στο στρατό του Ιωσήφ Γαριβάλδη αρχηγού των επαναστατών, πρώην Καρμπονάρων. Το 1863 πληροφορείται για τον ξεσηκωμό των Πολωνών ενάντια στον Τσάρο και φεύγει αμέσως για την πατρίδα του. Ηγείται ενός σώματος Πολωνών αλλά οι επαναστάτες ηττώνται ακόμη μία φορά. Ο Μινέικο συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε θάνατο. ‘Όμως με παρέμβαση φιλελεύθερων προσωπικοτήτων η ποινή μετατράπηκε σε καταναγκαστικά έργα. Μετά από φοβερές ταλαιπωρίες κατορθώνει να δραπετεύσει (1868) και να διαφύγει στη Γερμανία. Αναζήτησε μια καλύτερη τύχη και κατέληξε στο Παρίσι. Εκεί κατετάγη στη Γαλλική Ακαδημία Πολέμου και πολέμησε με το βαθμό του Λοχαγού στον Γαλλογερμανικό πόλεμο του 1870-71. Εκεί ξαναβρήκε ένα Γαριβαλδινό σώμα στο πλάι του Γαλλικού στρατού. Συνάντησε δημοκράτες φίλους του οι οποίοι είχαν πολεμήσει τους Τούρκους κατά την Κρητική επανάσταση του 1868. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Φιλέλληνας επαναστάτης Γουσταύος Φλωρένς , βουλευτής Κρήτης ! Λίγο αργότερα μετατέθηκε στο Μαρόκο με τον Γαλλικό Στρατό, αλλά παραιτήθηκε και έφυγε για την Κωνσ/πολη . Εκεί προσλήφθηκε ως μηχανικός σε έργα οδοποιίας και εστάλη στα Γιάννενα (1875). Έκανε γνωριμίες και παντρεύτηκε και απέκτησε δύο παιδιά. Έγινε αρχιμηχανικός δημοσίων έργων στη Θεσσαλία και Ήπειρο (τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία). Τότε κατασκευάστηκαν αμυντικά έργα από τους Τούρκους (Μπιζάνι κ.α). Κατά τον Ελληνοτουρκικό βαλκανικό πόλεμο (1912) ο Μινέικο έδωσε τα σχέδια των οχυρών στους Έλληνες κι έτσι κατελήφθησαν τα Γιάννενα. Και πάλι συνελήφθη από τους Τούρκους αλλά με παρεμβάσεις γλύτωσε με μετάθεση στη Σμύρνη, έκανε έργα διευθέτησης του ποταμού Ερμού. Από εκεί παραιτήθηκε και το 1891 ήλθε οριστικά στην Ελλάδα. Προσελήφθη στο Υπουργείο Εσωτερικών, στην Τεχνική Δ/ση. Το 1896 κατέβηκε στην Κρήτη για να πάρει μέρος στη επανάσταση και να συναντήσει τους παλιούς του συναγωνιστές. Ο Μινέικο τμήθηκε από τον Ελευθ. Βενιζέλο ο οποίος του έδωσε την Ελληνική ιθαγένεια και τον αναγνώρισε Έλληνα πολίτη και του απονεμήθηκε ο Σταυρός του Σωτήρος. Η Πολωνική κυβέρνηση για τους αγώνες του υπέρ της ελευθερίας των λαών του απένειμε τον τίτλο του Επιτίμου Συνταγματάρχη του Πολωνικού Στρατού. Η κόρη του Σοφία παντρεύτηκε τον Γεώργιο Παπανδρέου.

Απεφοίτησε από το Ε.Μ. Πολυτεχνείου και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Πολυτεχνική σχολή ναυπηγών – μηχανικών του Βερολίνου. Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Υπηρέτησε ως αξιωματικός του Π. Ναυτικού, υποδιοικητής στον Ναύσταθμο 1915-16. Ασχολήθηκε με τη μηχανολογία και τη ναυπηγική. Διετέλεσε καθηγητής στο Ε.Μ. Πολυτεχνείο στην έδρα της Θεωρητικής Μηχανολογίας από το 1917 έως το 1952. Δίδαξε ως καθηγητής στην Ανωτάτη Γεωπονική στην Έδρα των Ανωτέρων Μαθηματικών και Θεωρητικής Μηχανικής. Διακρίθηκε για την εργασία του στη ΄΄Θεωρία των μηχανών΄΄.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1874 έλαβε το Διδακτορικό του. Συνέχισε τις σπουδές του σε Γερμανία και Γαλλία, στα μαθήματα Φιλοσοφίας και Ιστορίας Δικαίου. Εργάστηκε ως Δικηγόρος Αθηνών . Διακεκριμένος νομοδιδάσκαλος έγινε καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, στην έδρα του Αστικού Δικαίου. Εξελέγετο βουλευτής Κεφαλληνίας 1899-1902 και 1905-06. Επί μικρόν υπουργός Παιδείας και Εκκλησιαστικών (1899) και πάλι το 1901-2. Διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης 1916. Το 1918 απολύθηκε από την Έδρα του και το Πανεπιστήμιο για πολιτικούς λόγους αλλά επανήλθε το 1921 έως το 1923, οπότε και αποχώρησε λόγω ηλικίας. Διετέλεσε Νομικός Σύμβουλος του Πανεπιστημίου, μέλος και έφορος της Εθνολογικής Εταιρείας Ήταν πολύγλωσσος και άφησε ένα πλούσιο συγγραφικό έργο. Επιλεκτικά αναφέρουμε : Περί προγαμιαίας δωρεάς, Εγχειρίδιον Αστικού Δικαίου, Περί επιτροπείας και κηδεμονίας, Περί ιδρύσεως ειδικής έδρας του Μουσουλμανικού δικαίου εν τω Εθνικώ Πανεπιστημίω. κ.α

Σπούδασε μουσική αρχικά στη Φιλαρμονική Εταιρεία Κερκύρας , κατόπιν στο Ωδείο Αθηνών και με υποτροφία του Ιταλικού κράτους στην Ιταλία. Έπαιζε τρομπέτα ως μουσικός ορχήστρας. Διετέλεσε καθηγητής χάλκινων πνευστών στο Ελληνικό Ωδείο. Ήταν βασικό στέλεχος της ΚΟΑ, από το 1943 έως 1968. Πρωτοπόρος εθνομουσικολόγος με πολλή μεγάλη προσφορά. Μέλος της Ε.Λ.Σ και των Φιλαρμονικών Αθηνών και Πειραιώς. ‘Ηταν επίσης μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Τιμήθηκε για το έργο του από το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Δημιούργησε μία πλούσια μουσική βιβλιοθήκη με 2500 τόμους. Επίσης συνέλεγε πολύτιμα μουσικολογικά στοιχεία για την Ελληνική Μουσική Δοξολογία, μουσικά έργα Ελλήνων Συνθετών (1300), προγράμματα μουσικών εκδηλώσεων και πλήθος φωτογραφιών. Εξέδωσε δύο μοναδικές συλλογές στο είδος τους, με τίτλο Αρχείο Νεοελληνικής Μουσικής και Αρχείο Συνθέσεων Ελλήνων Μουσουργών. Το 1958 ένα άλλο πολύτιμο βιβλίο Νεοελληνική Μουσική. Το 1967 εξέδωσε άλλο ένα βιβλίο μελέτης, Μελέτης για ένα Ιστορικό Αρχείο Νεοελληνικής Μουσικής. Όλο το τεράστιο αρχείου του δωρίθηκε στο κράτος και ευρίσκεται σε ειδική αίθουσα της Εθνικής Βιβλιοθήκης, ως Αρχείο Μοτσενίγου. Επίσης καθιερώθηκε ένα σημαντικό μουσικό Βραβείο στο όνομά του , από τη σύζυγό του Λίτσα Παπά Μοτσενίγου, το οποίο απονέμεται από την Ακαδημία Αθηνών σε ταλαντούχους Έλληνες μουσικούς.

Γιος του Δημήτριου και Σμαράγδας Μαυροκορδάτου και αδελφός του ηγεμόνα της Μολδαβίας Κωνσταντίνου (1782). Μυήθηκε το 1776 , και ανήλθε στους ιπποτικούς βαθμούς των Ναϊτών. Εικάζεται ότι πήρε μέρος στην επανάσταση του Ορλώφ. Τυχοδιώκτης και χωρίς περιουσία γρήγορα έφτασε σε οικονομικά αδιέξοδα. Από τους ισχυρούς φίλους του ζητά ενίσχυση. Φεύγει για την Βιέννη Και ο φίλος του Ignaz von Born τον ενισχύει οικονομικά μέσω άλλων αδελφών της Βιέννης. Μετά πάει στην Πέστη όπου ιδρύει με έναν άλλο τυχοδιώκτη τέκτονα μία Στοά St. Alexander zu den drei silbernen Ankern. Η Στοά αυτή είναι μη κανονική και οι δυο απατεώνες την χρησιμοποιούν για την προσπορίσει χρημάτων από τις μυήσεις και συνδρομές ! Οι πράξεις αυτές έχουν γίνει γνωστές και οι πάντες τους αποφεύγουν, η δε μητρική του Στοά τον καλεί σε απολογία. Τα ίχνη του χάνονται αλλά μία μαρτυρία που σώθηκε, τον φέρνει να πηγαίνει στην Μόσχα για να παραστεί στον γάμο της κόρης του Μαρία, που είχε αποκτήσει με την Ρωξάνη Σούτσου. Η Μαρία ήταν κυρία επί των τιμών της Αυτοκράτειρας. Ο γάμος αυτός θα γινόταν κατά επιθυμία της Μεγάλης Αικατερίνης . Έκτοτε χάνονται τα ίχνη του.

Γόνος παλιάς αριστοκρατικής οικογένειας. Σπούδασε Νομικά στην Πάδοβα (1800-05) και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα. Ήταν φιλομαθής και με τις γνωριμίες που έκανε στη διάρκεια των σπουδών του συνδέθηκε με φιλολογικούς κύκλους. Δημοσίευσε μία Ιστορική μελέτη για την Ιστορία της Κερκύρας και έτυχε θερμής υποδοχής. Έγινε μέλος της Ακαδημίας της Φλωρεντίας. Επέστρεψε στα Ιόνια νησιά και διορίσθηκε έμμισθος ιστοριογράφος. Εργάστηκε ως Φιλόλογος καθηγητής Λατινικών και Ιταλικής γλώσσας. Το 1807 έφυγε για την Ιταλία όπου μελέτησε και ερεύνησε τις σπουδαίες βιβλιοθήκες της Βενετίας, Μιλάνου κ.α από όπου συγκέντρωσε σπάνιο υλικό για την ιστορία της Κέρκυρας, κυρίως. Ασχολήθηκε σε έρευνες κοντά είκοσι χρόνια, αλλά παράλληλα ταξίδεψε στη Γερμανία και τη Γαλλία για έρευνες. Μελέτησε επίσης σε βάθος των αρχαία Ελληνική Γραμματεία και έκανε μεταφράσεις. Δημοσίευσε εξαιρετικές πρωτότυπες μελέτες που του έδωσαν φήμη και εκτίμηση. Έτσι καθιερώθηκε ως λόγιος της εποχής του. Παρά τις πνευματικές του ασχολίες παρακολουθούσε τα γεγονότα της ιδιαίτερης πατρίδας του και αρθρογρα-φούσε εναντίον της Αγγλικής κατοχής. Ο Άγγλος αρμοστής Μαίτλαντ τον εξόρισε και τον έπαψε από επίσημο ιστοριογράφο. Το 1821 και 1826 διετέλεσε ακόλουθος της Ρωσικής πρεσβείας στο Τορίνο. Το 1828 ο Κυβερνήτης της Ελλάδος Ι. Καποδίστριας τον κάλεσε ως συνεργάτη του ειδικά για την αναμόρφωση και σύσταση του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα. Έτσι ο Μουστοξύδης εγκαταστάθηκε στην Αίγινα και ασχολήθηκε με την Παιδεία, αρχαιολογικές μελέτες, με τις τέχνες, την Εθνική τυπογραφία και τις εκδόσεις, ίδρυσε το Εθνικό Αρχαιολογικό μουσείο στην Αθήνα και Βιβλιοθήκη στην Αίγινα. Μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια παραιτήθηκε και πήγε στην Κέρκυρα όπου συνέχισε τους αγώνες του για την ένωση με την Ελλάδα. Υπήρξε πρόεδρος της Φιλαρμονικής Εταιρίας , ιδρυτής της Εταιρίας των Φιλομαθών , ξανά επίσημος Ιστοριογράφος της Επτανήσου (1843 – 1853). Εξέδωσε το περιοδικό Ελληνομνήμων (1843) και ήταν Δ/της των εφημερίδων Ελληνικός Ταχυδρόμος και Πατρίς και του περιοδικού Ιόνιος Ανθολογία. Άφησε ένα πολύ μεγάλο συγγραφικό έργο, αναφέρουμε επιλεκτικά έργα του: Κερκυραϊκές εικόνες, Οι εννέα μούσες του Ηροδότου, Περί Αντιδόσεως του Ισοκράτη, Περίληψη των επιχειρήσεων του Ελληνικού στόλου κατά την επανάσταση του 1821, Συλλογή ανεκδότων ποιητών και λογοτεχνών διαφόρων εποχών της Ελλάδος, Κερκυραϊκές υποθέσεις, Επιστολαί περί των Κερκυραϊκών πραγμάτων κ.α. Δυστυχώς δεν πρόλαβε να δει την ενσωμάτωση με την Ελλάδα, ετάφη πλάι στον Ι. Καποδίστρια και τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο επίσης τέκτων και πιστός φίλος του, Π. Αρμένης Βραίλας.

Αντιστράτηγος Υπουργός Γενικής Διοίκησης Κρήτης το 1935. Υφυπουργός Εσωτερικών το 1936. Διετέλεσε ανώτατος διοικητής αντιαεροπορικής άμυνας της χώρας την περίοδο 1937-39. Διοικητής του Ε΄ Σώματος στρατού της Θράκης το 1939. Διοικητής στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας το 1904-41. Αντιμετώπισε σθεναρά τη Γερμανική στρατιά του Von List στο Ρούπελ. Απήχθη στη Γερμανία ως αιχμάλωτος με άλλους στρατηγούς Παπάγο, Πλαστήρα κ.α.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στο Παρίσι . Διορίστηκε επιμελητής του Αρεταίειου Νοσοκομείου και στη συνέχεια του Δημοτικού Νοσοκομείου Αθηνών. Έγινε Υφηγητής της μαιευτικής και γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1891. Συνέγραψε πολλά ιατρικά συγγράμματα μεταξύ των οποίων : Περί τεχνητού μετασχηματισμού, Ωοθηκοτομία, Κύστις πολλαπλή της ωοθήκης κ.α

Αποφοίτησε από την περίφημη Ευαγγελική Σχολή. Έφυγε για την Ελλάδα και σπούδασε νομικά, συνέχισε επιμορφωτικές σπουδές στη Γαλλία. Έκανε καριέρα στο διπλωματικό κλάδο. Πολιτεύτηκε και ανέλαβε Νομάρχης Αλμυρού Βόλου. Το 1902 εξελέγη βουλευτής με τον Γ. Θεοτόκη. Επανεκλέχτηκε το 1905/6. Το 1908 έγινε υπουργός εξωτερικών στη κυβέρνηση Γ. Θεοτόκη. Συμμετείχε στην κυβέρνηση Δ. Γούναρη το 1915 ως υπουργός Συγκοινωνιών. Το 1921 συμμετείχε στην κυβέρνηση Ν. Καλογερόπουλου , ως υπουργός Γεωργίας και Ναυτιλίας. Την ίδια χρονιά μετείχε με τον Δημ. Γούναρη στη σύσκεψη των Παρισίων και του Λονδίνου το θέμα του Μικρασιατικού ζητήματος. Το 1922 διετέλεσε υπουργός Εξωτερικών στις κυβερνήσεις Γούναρη και Πρωτοπαπαδάκη. Η Μικρασιατική καταστροφή έφερε την ανάγκη εξεύρεσης ΄΄αποδιοπομπαίων τράγων΄΄ και η επανάσταση των Πλαστήρα –Γονατά το 1922 συνέστησε Έκτακτο Στρατοδικείο για την εξεύρεση των υπευθύνων. Η περίφημη Δίκη των Εξ, καταδίκασε τον Γ. Μπαλτατζή σε θάνατο. Ευτυχώς η Ελληνική Δικαιοσύνη απάλλαξε τους εκτελεσθέντες, το 2010, από τις κατηγορίες της Εθνικής προδοσίας.

Γιος του Χιώτη μεγαλεμπόρου Αντώνη Μπενάκη. Σπούδασε εμπορικά στο Λονδίνο. Αρχικά ασχολήθηκε με το εμπόριο στην Ερμούπολη αλλά γρήγορα έφυγε για την Αίγυπτο, όπου εργάσθηκε στον εμπορικό οίκο Χωρέμη-Mellor. Αργότερα γίνεται συνεταίρος του Χωρέμη και ιδρύουν νέα εταιρεία. Διετέλεσε επί 10ετία πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Αλεξανδρείας (1901-11). Απέκτησε μεγάλη περιουσία και κοινωνική δύναμη. Ίδρυσε το Μπενάκειο Ορφανοτροφείο Θηλέων και το Μπενάκειον Συσσίτιον. Το 1910 επιστρέφει και εγκαθίσταται στην Αθήνα. Ασχολείται με την πολιτική και εκλέγεται βουλευτής Αττικοβοιωτίας, στην Α΄ Αναθεωρητική Βουλή (1910-11) και στην Β΄ το 1911 και πάλι βουλευτής το 1912-15. Διετέλεσε υπουργός Γεωργίας, Εμπορίου και Βιομηχανίας στην Κυβέρνηση Ελ. Βενιζέλου. Το 1914 εξελέγη Δήμαρχος Αθηναίων αλλά παραιτήθηκε για πολιτικούς λόγους τον επόμενο χρόνο. Η αρχοντική του μεγαλοπρεπής οικία έγινε το κέντρο του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Το 1920 συνοδεύει τον Ελευθ. Βενιζέλο στη Γαλλία (αυτοεξόριστοι). Επιστρέφει το 1924. Από τότε ιδιώτευσε και ασχολήθηκε με την δημιουργία κοινωφελών έργων. Δαπάνησε τεράστια ποσά για την ίδρυση προσφυγικών νοσοκομείων, εργοστασίων απασχόλησης προσφύγων (ταπητουργείο, χειροτεχνίας κ.α). Ενίσχυσε με κονδύλια τον Οργανισμό Αεροπορικής Άμυνας, το πατριωτικό ίδρυμα περιθάλψεως, το κοινοτικό σχολείο Κηφισιάς, την Εθνική Πινακοθήκη. Το 1927 ανακηρύχθηκε εθνικός Ευεργέτης. Δωρητής στο Ελληνοαμερικανικό κολέγιο Αθηνών , Νοσοκομείο Ερυθρού Σταυρού, Δημοτικός Σταθμός Α΄ βοηθειών. του Ασύλου παίδων Κηφισιάς. Και ο κατάλογος συνεχίζεται με το Μπενάκειο Φυτοπαθολογικό Ινστιτούτο, της Μπενάκειου Βιβλιοθήκης, συλλογές αρχαιοτήτων και λαογραφίας και τόσα άλλα ευεργετήματα προς τον Ελληνικό λαό. Η πολιτεία τον τίμησε με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Τάγματος του Σωτήρος και με το Χρυσό Μετάλλιό της η Ακαδημία Αθηνών.

Η ζωή του Σπ. Νάγου ήταν περίπλοκη και τρικυμιώδης. Ήρθε στην Αθήνα σε αναζήτηση δουλειάς και μόρφωσης. Εργάστηκε στα (Τ.Τ.Τ) ταχυδρομεία - τηλεγραφεία της εποχής. Επηρεάστηκε από τα σοσιαλιστικά και συνδικαλιστικά κοινωνικά ρεύματα της εποχής. Εκλέχτηκε αντιπρόσωπος διαφόρων συντεχνιών (Τ.Τ.Τ και ζαχαροπλαστών κ.α) που διεκδικούσαν δικαιώματα ελεύθερης έκφρασης, δίκαιας αμοιβής, περίθαλψης, σύνταξης, απεργίας κ.α. Ήταν ιδρυτικό μέλος του Σοσιαλιστικού Συνδέσμου. Αρθρογραφούσε στην σοσιαλιστική εφημερίδα ΄΄ΑΡΔΗΝ΄΄. Μαζί με άλλους τέκτονες της εποχής, τους Πλ. Δρακούλη, Θ. Φλογαίτη, Ροκ. Χοϊδά, Γ. Φιλάρετου, Τιμ. Φιλήμονα κ.α συμμετείχαν στο Ριζοσπαστικό Εργατικό πολιτικό κίνημα του 1890. Εξέδιδαν επίσης την εφημερίδα Ριζοσπάστης. Για τις ιδέες του καταδιώχθηκε από την αστυνομία. Επίσης συμμετείχε στην οργάνωση της πρώτης οικολογικής κίνησης ΄΄Αθηνά Υγεία΄΄. Αργότερα έστρεψε το ενδιαφέρον του στον Θεοσοφισμό και έγινε μέλος της νεοσύστατης Θεοσοφικής Εταιρείας. Αρθρογραφούσε σε διάφορα περιοδικά με φιλοσοφικό και μυσταγωγικό περιεχόμενο. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Ο Γ. Νικολίτσας ήταν καθηγητής στο ΕΜΠ, στην έδρα Μηχανικών Επιστημών και Τοπογραφίας. Υπήρξε ο πρώτος Καθηγητής αλλά και εμπνευστής της νεοσύστατης Σχολής, του ΕΜΠ, με αυτοτελή έδρα στη Γεωδαισία (ιδρ. 1955), από το 1957 έως το 1960 . Οργάνωσε και ίδρυσε επίσης το εργαστήριο Γεωδαισίας (1957) και επιμελήθηκε του εξοπλισμού του με όργανα τοπογραφίας (θεοδόλιχοι, ταχύμετρα, σταδίες , χωροβάτες κ.α.).

Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του ήρθε στην Ελλάδα και εγγράφηκε στη Νομική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών. Αποφοίτησε και έλαβε διδακτορικό της Νομικής. Επέστρεψε στην Κύπρο και ακολούθησε δικηγορική σταδιοδρομία στη Λευκωσία. Εκλέχτηκε πολλές φορές Βουλευτής της επαρχίας Λάρνακος Αμμοχώστου. Υπήρξε Διευθυντής της Τραπέζης Κύπρου

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και έλαβε και τον διδακτορικό του τίτλο. Στη συνέχεια παρακολούθησε θεωρητικά ανώτερα μαθήματα μουσικής στο Ωδείο Αθηνών . Στη συνέχεια δίδαξε ως καθηγητής των ανώτερων θεωρητικών στο Ωδείο Αθηνών (1919). Προικισμένος μουσικός ανέβηκε ταχύτατα τις βαθμίδες της παιδαγωγικής ιεραρχίας. Διετέλεσε επίσης Δ/της του Ωδείου Πειραιώς (1924-31. Παράλληλα παίζει βιολί και βιόλα και γίνεται η 1η βιόλα στη συμφωνική ορχήστρα του Ω.Α. Το 1930 γίνεται Δ/της του Ω.Α. έως το 1940. Επέδειξε μεγάλη δραστηριότητα και ίδρυσε την Χορωδία Αθηνών και έγινε διευθυντής της παρουσιάζοντας στο αθηναϊκό κοινό ΄΄πρωτάκουστα ΄΄ αριστουργήματα του διεθνούς κλασσικού ρεπερτορίου. Υπήρξε δάσκαλος και παιδαγωγός πολλών σπουδαίων μουσικών μας, όπως του μεγάλου μας μαέστρου, Δημήτρη Μητρόπουλου στην Αρμονία και στα ανώτερα θεωρητικά. Αργότερα μαθητής του ήταν στα χρόνια της Γερμανικής κατοχής και ο Μ. Θεοδωράκης, του οποίου διηύθυνε πρώτες συνθέσεις. Ο Οικονομίδης όμως δεν περιορίστηκε στην Ελλάδα το μεγάλο του διευθυντικό ταλέντο αναγνωρίστηκε διεθνώς ως μαέστρου, της Φιλαρμονικής του Βερολίνου, Συμφωνικής της Βιέννης, της Νέας Συμφωνικής του Λονδίνου, της Αγίας Κικιλίας της Ρώμης, μεγάλων ραδιοφωνικών ορχηστρών και πόλεων, Βουκουρεστίου, Βελιγραδίου, κ.α Οι κριτικές που αποσπούσε ήταν διθυραμβικές, Ο Οικονομίδης μετέτρεψε την Ω.Α σε Κρατική Ορχήστρα Αθηνών, (Κ.Ο.Α) βελτιώνοντας πολύ τις οργανωτικές αδυναμίες και την οικονομική της ενίσχυση. Το 1954 έγινε, αμισθί, Δ/της της Εθνικής Λυρικής Σκηνής . Τέλος θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ενορχήστρωσε πολλά δημοτικά τραγούδια.

Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και το 1918 ανηγορεύθη διδάκτωρ των μαθηματικών. Διορίστηκε επιμελητής στην έδρα των Ανωτέρων Μαθηματικών του Ε.Μ.Π. Το 1924 γίνεται έκτακτος καθηγητής του ΕΜΠ. Το 1929 εξελέγη τακτικός καθηγητής της έδρας των Μαθηματικών. Εθεωρείτο πολύ αξιόλογος μαθηματικός ειδικότερα στη ΄΄Θεωρία των Συναρτήσεων΄΄ και ΄΄Αι αντινομίαι εις τα νεώτερα Μαθηματικά΄΄. Έκανε πολλές πρωτότυπες ανακοινώσεις , όπως εκείνη της διατριβής του, επί της ΄΄Γενικεύσεως της εννοίας της Καμπυλότητας των επιφανειών΄΄ και διακρίθηκε για τις εργασίες του ΄΄Στην έρευνα της Θεωρίας των Συναρτήσεων΄΄ και ΄΄Χώρος, χρόνος, χωροχρόνος΄΄ μαζί με τον Κ. Καραθεοδωρή. Δίδαξε επίσης στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και σε άλλες Στρατιωτικές σχολές. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος και αντιπρόεδρος της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρείας (1931). Δυστυχώς ο Αριστ. Οικονόμου έφυγε πολύ γρήγορα από τη ζωή και έτσι έσβησε ένα λαμπρό πνεύμα, άδοξα.

Αποφοίτησε από τη στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, Ανθυπολοχαγός. Έλαβε μέρος στον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 με τον βαθμό του υπολοχαγού ως επιτελικός αξιωματικός στο αρχηγείο της Θεσσαλίας. Μετεκπαιδεύτηκε επί 4ετία στην Πολεμική Ακαδημία του Βερολίνου. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13, ενώ το 1914 έως το 1917 διετέλεσε επιτελάρχης του 1ου σώματος στρατού (1ος Παγκόσμιος πόλεμος). Λόγω των βασιλικών του πεποιθήσεων τέθηκε εκτός στρατεύματος κατά την περίοδο 1917-20, εκτοπίστηκε στην Αίγινα και Σαντορίνη. Ανακλήθηκε τον Νοέμβριο του 1920, προήχθη σε Συνταγματάρχη και υπηρέτησε ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Ελληνική πρεσβεία της Ρώμης και Βέρνης. Αποστρατεύθηκε το 1922 με το βαθμό του υποστρατήγου. Λόγω της φιλίας του με τον Ι. Μεταξά, διορίσθηκε ως Υφυπουργός Ναυτικών 1936-1941. Τιμήθηκε με μετάλλια ανδρείας ελληνικά και ξένα. Μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο πολιτεύτηκε στις Κυκλάδες με τον συνδυασμό της ανεξαρτήτου παρατάξεως ΄΄Κοτζιά – Μανιαδάκη – Τουρκοβασίλη΄΄. Άφησε συγγραφικό έργο κυρίως με στρατιωτικά θέματα, εξέδωσε το βιβλίο ΄΄Περί Στρατού΄΄, επίσης μονογραφίες, μελέτες και, συνεργάτης εγκυκλοπαιδειών.

Σπούδασε φιλολογία στα Πανεπιστήμια Αθηνών, Ιένας, Λειψίας και Βερολίνου. Έκανε παλαιογραφικές μελέτες στην Ιταλία . Η μεγάλη του όμως επιτυχία ήταν η ερμηνεία και βαθειά γνώση των αρχαίων Ελληνικών τραγωδιών του Σοφοκλή που περιλαμβάνονται σε 16 διατριβές- μελέτες. Το 1910 παρουσίασε την επταετή εργασία του στην ΄΄Ηλέκτρα΄΄. Το ίδιο έτος ανακηρύσσεται αριστίδην καθηγητής των Ελληνικών γραμμάτων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν αρχισυντάκτης του Ιστορικού λεξικού της Ελληνικής γλώσσας.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχεια την επιμόρφωσή του στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Εργάστηκε στη συνέχεια ως δικηγόρος στη Θεσσαλονίκη. Έχαιρε της εκτίμησης και υπόληψης για την ποιότητα της εργασίας και χαρακτήρα του, από τις κοινότητες Ελλήνων και Τούρκων,(Οθωμανική αυτοκρατορία). Συμμετείχε στον Μακεδονικό αγώνα υποστηρίζοντας τις Ελληνικές θέσεις απέναντι στον Βουλγαρικό επεκτατισμό. Διετέλεσε μέλος της ανωτάτης Ενοριακής αντιπροσωπείας και του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης. Κατά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο, υπηρέτησε ως στρατιωτικός δικαστικός σύμβουλος. Αργότερα το 1926 εξελέγη Βουλευτής Θεσσαλονίκης αλλά δεν θέλησε να συνεχίσει την βουλευτική καριέρα. Το 1929 ανασυστάθηκε το Συμβούλιο της Επικρατείας και διορίσθηκε σύμβουλος. Το 1943 έγινε αντιπρόεδρος και παρέμεινε μέχρι του θανάτου του. Διακρίθηκε για την σοβαρότητα και ακεραιότητα του χαρακτήρα του και του δικαστικού του λειτουργήματος. Στην περίοδο της Γερμανικής κατοχής ήταν Μέγας Διδάσκαλος του Ελληνικού Τεκτονισμού, γι αυτό συνελήφθη και φυλακίστηκε. Η ταλαιπωρία αυτή κλόνισε σοβαρά την υγεία του και τον οδήγησε πρόωρα στον θάνατο. Διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος.

Σπούδασε Μαθηματικά και Αστρονομία στα Πανεπιστήμια Μονάχου και Παρισίων. Επέστρεψε στην Ελλάδα και εξελέγη καθηγητής στην έδρα των Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Αργότερα έγινε καθηγητής Γεωμετρίας στο Ε.Μ. Πολυτεχνείο 1855-58. Δίδαξε επίσης σε Στρατιωτικές Σχολές. Ήταν συνιδρυτής του Αστεροσκοπείου Αθηνών. Επίσης συνιδρυτής της Αρχαιολογικής εταιρείας. Υπήρξε μέλος της Επιτροπής Κρητικού Αγώνα (1866-68) την περίοδο της Κρητικής επαναστάσεως. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος του Τεκτονικού Διευθυντηρίου και μέλος της Μεγάλης Ανατολής.

Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και κατόπιν Μηχανικός στο Ε.Μ.Π. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους το 1912-13. Κατόπιν στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, Μικρασιατική εκστρατεία ως Δ/της Μεραρχίας πυροβολικού. Αποστρατεύτηκε το 1923 λόγω συμμετοχής του σε στρατιωτικό κίνημα. Αργότερα εκλήθη και ανέλαβε επί Μεταξά το υφυπουργείο Στρατιωτικών και κατόπιν έγινε υπουργός έως της εισόδου των Γερμανών κατακτητών (1941). Τιμήθηκε από την Πολιτεία και το στράτευμα με αριστεία ανδρείας, τον Ταξιάρχη του Φοίνικος, τον Χρυσούν Σταυρό του Γεωργίου Α΄ άλλα και με μετάλλια (Μεγαλόσταυρους) ξένων χωρών, Πολωνίας, Σερβίας και Γαλλίας. Στρατηγός και Υφυπουργός Στρατιωτικών επί κυβερνήσεως Ι. Μεταξά, (1936-4)

Σπούδασε στη Σχολή Ευελπίδων. Πολέμησε στην Αλβανία ως Ανθυπολοχαγός. Διέφυγε στη Μέση Ανατολή και εντάχτηκε στον Ιερό Λόχο, πολέμησε ως υπολοχαγός στις επιχειρήσεις του Ανατ. Αιγαίου. Το 1944 εισήλθε με τον απελευθερωτικό Στρατό στην Αθήνα. Πολέμησε στην Κορέα. Διετέλεσε εκπαιδευτής στη Σχολή Ευελπίδων. Διοικητής Μοίρας Καταδρομών. Ιδρυτής και Δ/της της Σχολής Αλεξιπτωτιστών (1955-59). Ως Ταξίαρχος το 1967, δεν απεδέχθη την δικτατορία των Συνταγματαρχών και απετάχθη από το στράτευμα. Εξορίστηκε και φυλακίστηκε Σέριφο, Σαμοθράκη και Θέρμο Τριχωνίδας. Το 1976 πήγε στις ΗΠΑ όπου και παρακολούθησε σειρά πανεπιστημιακών επιμορφωτικών σεμιναρίων κοινωνιολογίας, διοίκησης επιχειρήσεων, πολιτικών επιστημών και διεθνών σχέσεων. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε (αμισθί) ως Πρόεδρος της Γενικής Τράπεζας, του Μετοχικού Ταμείου στρατού, του ΝΙΜΙΤΣ και των ΕΛΤΑ. Ήταν επίσης αντιπρόεδρος της Αθηναϊκής Λέσχης και Δ/της της Ν. Δημοκρατίας. Ο Παπαθανασίου τιμήθηκε για την γενναιότητα και τον πατριωτισμό του 34 φορές με μετάλλια, παράσημα και διακρίσεις από την πατρίδα αλλά και από τα Ηνωμένα Έθνη, ΗΠΑ, Κορέα, έξ από αυτά ήταν Χρυσά Αριστεία Ανδρείας.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και μετά την αποφοίτησή του επιμορφώθηκε στο Μόναχο. Διετέλεσε Νομικός Σύμβουλος του Κράτους. Εξελέγετο επί σειρά ετών (από το 1888) βουλευτής Επιδαύρου Λημηράς . Έγινε το 1982 Υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην Κυβέρνηση Κωνσταντόπουλου. Χρημάτισε Νομάρχης Αττικοβοιωτίας το 1910-11. Γραμματεύς της Επιτροπής του Εθνικού Στόλου, πρωταγωνίστησε στη διοργάνωση εράνων για τη συλλογή χρημάτων προς ενίσχυση και δημιουργία στόλου. Διετέλεσε πρόεδρος της Γεωγραφικής εταιρίας. Ήταν επίσης λογοτέχνης και έγραψε κυρίως περιηγητικά βιβλία και ιστορικές πραγματείες Υπεστήριξε με πάθος τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών αγώνων στην Ελλάδα. Ήταν ο εμπνευστής εκδόσεως των Ολυμπιακών γραμματοσήμων (1895). Διετέλεσε πρόεδρος του Πανελλήνιου Γυμν. Συλλόγου Εθνικός. Ανέπτυξε μεγάλη εθνική δράση επισκεπτόμενος ελληνικές κοινότητες της διασποράς στον Πόντο, Κύπρο, Οδησσό, Αίγυπτο, Ισραήλ κ.α.

Σπούδασε Νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια μετεκπαιδεύτηκε στη Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία. Συνδέεται με τον κύκλο των Δημοτικιστών και προοδευτικών διανοούμενων της εποχής. Στα 1908 ιδρύει την Κοινωνιολογική Εταιρία. Συντάσσεται με το στρατιωτικό κίνημα του Γουδί 1909. Ιδρύει τον επόμενο χρόνο το Λαϊκό Κόμμα. Εκλέγεται βουλευτής Αρκαδίας. Εργάζεται υπέρ της απαλλοτριώσεως των γεωργικών εκτάσεων που ανήκουν σε παλαιά τσιφλίκια. Συμμετέχει ως εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους και παρασημοφορείται για την ανδρεία του. Προσχωρεί στο κίνημα του Ελευθ. Βενιζέλου (1915) και αναλαμβάνει το υπουργείο Συγκοινωνιών το οποίο κρατά μέχρι το 1920, κατόπιν το υπουργείο Περιθάλψεως και Εσωτερικών. Το 1922 συμμετέχει στη σύνταξη του ΄΄Δημοκρατικού Μανιφέστου΄΄ καλεί τον βασιλιά Κωνσταντίνο να παραιτηθεί για να μην ανατραπεί η συνθήκη των Σεβρών. Καταδικάζεται σε 3ετη φυλάκιση στη Λαμία. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή ιδρύει το κόμμα της ΄΄Δημοκρατικής Ένωσης – Αγροτικόν και Εργατικόν Κόμμα΄΄ . Ο Παπαναστασίου διακηρύσσει την ανάγκη της αβασίλευτης δημοκρατίας (1923) στις εκλογές της Δ΄ Εθνικής Συντακτικής Συνέλευσης. Αναλαμβάνει την Πρωθυπουργία το 1924 και ανακηρύσσει το πολίτευμα της αβασίλευτης Δημοκρατίας, το οποίο επικυρώνεται με δημοψήφισμα με 70%, εξ ου και κερδίζει την προσωνυμία ΄΄Πατέρας της Δημοκρατίας΄΄ . Το 1924 στρέφεται εναντίον της δικτατορίας του Θ. Πάγκαλου, συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται. Το 1926 εκλέγεται βουλευτής Μαντινείας και αναλαμβάνει υπουργός Γεωργίας έως το 1928. Το 1932 σχηματίζει κυβέρνηση προσωπικοτήτων, γίνεται υπουργός Γεωργίας και Εθνικής οικονομίας. Αντιτίθεται στο κίνημα του 1935 . Φυλακίζεται με την παλινόρθωση της Βασιλείας , αθωώνεται και πάλι εκτοπίζεται. Το 1936 εκλέγεται και πάλι βουλευτής, αντιτίθεται και αρνείται ψήφο εμπιστοσύνης στον Ι. Μεταξά. Το έργο του Παπαναστασίου ήταν τεράστιο, απαριθμούμε : έβαλε τις βάσεις της ομαδικής μεταφοράς (συγκοινωνιακά μέσα) ταχυδρομείων και τηλεγραφίας. Θέσπισε το εθνικό κτηματολόγιο, οικοδομικούς κανονισμούς, ρυθμιστικό σχέδιο της πόλεως των Αθηνών. Συστήνει την Διεθνή επιτροπή ανοικοδόμησης της Θεσσαλονίκης. Ιδρύει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (1924). Αναδιοργάνωσε το ΕΜΠ και την Σχολή Καλών τεχνών. Φιλότεχνος βοηθά στον εμπλουτισμό της Εθνικής Πινακοθήκης. Στενός φίλος όλων των λογοτεχνών και εικαστικών (Κ. Παρθένη, Κ. Παλαμά, Αλ. Δελμούζου, Μ. Καλομοίρη, Αγ. Σικελιανού κ.α). Οργάνωσε τους Γεωργικούς Συνεταιρισμούς και σχολές γεωργικής εκπαίδευσης. Ίδρυσε την Αγροτική Τράπεζα. Δημιούργησε το Πεδίον του Άρεως ως Πάρκο, άνοιξε τις πόρτες του Βασιλικού κήπου και το μετονόμασε σε Εθνικό κήπο. Στο ιδεολογικό επίπεδο ήταν βαθύτατα Δημοκράτης, καινοτόμος και πρωτοπόρος για την εποχή του, όπως : σε θέματα Πολιτικού γάμου, γυναικείας ψήφου, προστασία μητρότητας, εξώγαμων τέκνων, κοινωνικές ασφαλίσεις, κατάργησης θανατικής ποινής, διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους, συνδικαλιστικής και συνεργατικής οργάνωσης, ψηφοφορίας με απλή αναλογική, κ.α Για όλα αυτά δεν μπορούσε να δεχτεί τον αυταρχισμό και τα δικτατορικά κινήματα, πράγμα σύνηθες για την εποχή. Επίσης ήταν υπέρ της ισότιμης συνεργασίας των κρατών και βοήθησε στην δημιουργία της Βαλκανικής Ένωσης και Ελληνοτουρκικής φιλίας μεταξύ Ελ. Βενιζέλου και Κεμάλ Ατατούρκ, (1930-1933). Ο Γ. Παπανδρέου είπε: Ο Βενιζέλος επραγματοποίησεν εις την Ελλάδα το έθνος και το κράτος. Ο Αλ. Παπαναστασίου εισήγαγε εις αυτήν τον πνευματικόν και κοινωνικόν χαρακτήρα. Αποτέλεσε εγκαλλώπισμα του πολιτικού κόσμου της Ελλάδος. Ενάρετος όσον ουδείς, με ευψυχίαν όσον ουδείς.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, παράλληλα όμως παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας. Συνέχισε την επιμόρφωσή του στα πανεπιστήμια του Goettingen, και Leipzig (1899-1909) όπου και εξειδικεύτηκε στο Ρωμαϊκό Δίκαιο. Το 1911 εκλέγεται καθηγητής στη Νομική Σχολή Αθηνών, στην έδρα του Αστικού Δικαίου. Διετέλεσε Γενικός Γραμματέας της επιτροπής συντάξεως σχεδίου του Αστικού κώδικα (1915). Μέλος της Ακαδημίας Αθηνών από της ιδρύσεώς της. Πρόεδρος του Δ.Σ. του Νοσοκομείου Ευαγγελισμός. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της συστηματικής έρευνας και μελέτης των ιστορικών πηγών της διαδρομής και εξέλιξης του Ελληνικού Δικαίου. Το συγγραφικό του έργο ήταν μεγάλο, σταχυολογούμε : Το Ελληνικό αστικό Δίκαιον και η ιστορική αυτού εξέλιξης, Γενικαί αρχαί Α.Δ, Εισηγήσεις του Ρωμαϊκού Δικαίου, κ.α Διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος.

Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή Πανεπιστήμιου Αθηνών. Το 1929-30 διορίστηκε υπουργός Υγιεινής και Προνοίας , επί κυβερνήσεως Ελ. Βενιζέλου.

Σπούδασε στη Σχολή Ναυτικών δοκίμων και αποφοίτησε ως Σημαιοφόρος δόκιμος (1920). Προήχθη σε Ανθυποπλοίαρχο και αργότερα το 1933 σε Πλωτάρχη. Το 1937 σε Αντιπλοίαρχο. Έλαβε μέρος στις ναυτικές περιπολίες κατά την Μικρασιατική Εκστρατεία. Προβιβάστηκε σε αντιπλοίαρχο το 1937. Υπηρέτησε με επιτυχία και πολλές καταδυτικές ώρες ως κυβερνήτης υποβρυχίων. Κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο διετέλεσε κυβερνήτης του αντιρτοπιλλικού Ύδρα . Έλαβε μέρος σε νηοπομπές και περιπολίες. Στις 22 Απριλίου 1941 βόρεια της Αίγινας εδέχθη επίθεση 45 αεροπλάνων στούκας, τραυματίστηκε στην γέφυρα του πλοίου του, δεν το εγκατέλειψε και συναπωλέσθη. Τιμητικά προβιβάσθηκε μετά θάνατο σε πλοίαρχο και το επώνυμό του δόθηκε τιμητικά σε πολεμικό σκάφος.

Απόφοιτος της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων μετεκπαιδευθείς και διπλωματούχος της Ανωτάτης Σχολής Ραδιοηλεκτρολόγων Μηχανικών των Παρισίων. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους ως Δόκιμος, στον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο και στις ναυτικές περιπολίες ως κυβερνήτης τορπιλοβόλου . Διετέλεσε Διευθυντής της Ραδιοτηλεγραφικής υπηρεσίας του Βασιλικού Ναυτικού (1930). Κατά τις παραμονές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου διοργάνωσε το δίκτυο παρατηρήσεων και αεραμύνης. Μετείχε της διεθνούς ομάδας ερεύνης ραδιοεντόπισης. Αποστρατεύθηκε με τον βαθμό του Υποναυάρχου. Κατά την κατοχή συγκρότησε αντιστασιακή ομάδα παροχής πληροφοριών, φυγάδευσης και διαφυγής στη Μέση Ανατολή. Βοηθούσε οικονομικά τις οικογένειες των διαφυγόντων. Κατασκεύασε πρωτότυπους σταθμούς ασύρματης επικοινωνίας (δικής του έμπνευσης και τεχνικής) που χρησιμοποιήθηκαν από το Πολεμικό Ναυτικό. Διδάκτωρ των φυσικών επιστημών στο Πανεπιστήμιον Αθηνών και από το 1942 τακτικός καθηγητής στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στην έδρα της ασυρμάτου τηλεπικοινωνίας. Κοσμήτωρ της Σχολής Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων 1957-58. Πρύτανις του ΕΜΠ το 1961-63. Διετέλεσε Γεν. Διευθυντής του Ο.Τ.Ε (1949-1953). Συνέγραψε πολλές τεχνικές πραγματείες και μελέτες. Τιμήθηκε με μετάλλια και διπλώματα εξαιρέτων πράξεων. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και υπότροφος της Αρχαιολογικής εταιρείας στη Γερμανία. Υπηρέτησε ως καθηγητής στο Γυμνάσιο Μυτιλήνης, στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης . Έγινε καθηγητής το 1926 στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης . Έκανε πολλές ανασκαφές σε Θεσσαλονίκη, Αμφίπολη, Έδεσσα κ.α. Έφορος αρχαιοτήτων Μακεδονίας το 1914. Επίσης ανέσκαψε και μελέτησε το Νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου και εξέδωσε ειδική μελέτη. Δημοσίευσε πολλές αρχαιολογικές μελέτες : ΄΄Ο τύπος της Αθηνάς των Μεδίκων΄΄, Περί της ανασκαφής των Βραστινών Καλυβίων΄΄ κ.α Εξέδωσε το ενδιαφέρον ιστορικό βιβλίο: ΄΄Από την πολιτεία και την κοινωνία της αρχαίας Θεσσαλονίκης΄΄.

Σπούδασε στην Ιατρική σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών και μετεκπαιδεύτηκε στη Γαλλία και Γερμανία. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίσθηκε ως ιατρός Παθολογίας, στο θεραπευτήριο Ευαγγελισμός. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και στη συνέχεια ως Λοχαγός ιατρός στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και μετά στην Μικρασιατική εκστρατεία. Λίγα χρόνια μετά έγινε Επιμελητής και το 1915-25 Διευθυντής της Παθολογικής Κλινικής. Ιδρύει με τον φαρμακοποιό Ζαούση ιδιωτική κλινική (1925-1940). Τη συνέχεια διορίζεται Δ/της της Παθολογικής κλινικής του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου, στο οποίο έγινε και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, μέχρι το 1960. Διετέλεσε Πρόεδρος του Σανατορίου Σωτηρία και Πρόεδρος της Πρεβεντορίου Προνοίας Παίδων. Ιδρυτικό μέλος και μετά Πρόεδρος του Ταμείου Υγειονομικών. Επίσης διετέλεσε Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και κατόπιν Επίτιμος Πρόεδρος. Τέλος πρόεδρος του ΙΚΑ. Δημοσίευσε πολλές επιστημονικές εργασίες και μελέτες στην Ελλάδα και σε διεθνή ιατρικά περιοδικά (Γαλλικά και Γερμανικά). Τιμήθηκε από την πολιτεία με το Σταυρό του Σωτήρος, Πολεμικά μετάλλια των Βαλκανικών Πολέμων, Μετάλλιο του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού και τον Σταυρό του Παναγίου Τάφου. Διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επιμορφώθηκε στη Λυών και Παρίσι. Το 1941 εξελέγη τακτικός καθηγητής Παθολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, όμως παραιτήθηκε λόγω της Γερμανικής κατοχής. Ήρθε στην Αθήνα και ανέλαβε τη Διεύθυνση της Παθολογικής κλινικής Γενικού Κρατικού Αθηνών. Το 1947 εξελέγη έκτακτος καθηγητής της Παθολογίας. Ασχολήθηκε με εργαστηριακές και πειραματικές έρευνες. Το 1935 περιέγραψε νέα νόσο των αδενών η οποία τελικά καταχωρήθηκε ως Νόσος Πετζετάκη. Ασχολήθηκε επίσης με θέματα της Λευχαιμίας και οι έρευνές του βραβεύθηκαν το 1951 από την Ακαδημία των Παρισίων. Χρηματοδοτήθηκε από το Ινστιτούτο Παστέρ και μελέτησε τη νόσο Hodgkin. Ασχολήθηκε επίσης ερευνητικά με τον Καρκίνο . Τιμήθηκε με πολλά Διεθνή βραβεία και με το Γαλλικό Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.

Γόνος της μεγάλης οικογένειας των Μαυρομιχαλαίων. Επειδή ήταν ωραίος τον ονόμαζαν ‘’Le beau’’ . To 1918 στέλλεται ως Υποστράτηγος Δ/της μεραρχίας στη Μ. Ασία (Σμύρνη). Το 1920 ως Βενιζελικός αποστρατεύεται. Ανακαλείται το 1922 και διορίζεται Γενικός Στρατιωτικός Δ/της Παλιάς Ελλάδος . Το 1923 γίνεται Αντιστράτηγος και αρχηγός στρατού στον Έβρο. Διετέλεσε και Υπουργός Εσωτερικών το 1922-23 και Στρατιωτικών το 1924. Από το 1929 έως το 1932 εκλέγεται Αριστίδην Γερουσιαστής.

Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στα Πανεπιστήμια της Ζυρίχης και του Φράιμπουργκ. Το 1922 προσλήφθηκε στο υπουργείο Εξωτερικών, ως ακόλουθος και διευθυντής γραφείου υπουργού Εξωτερικών. Ακολούθησε διπλωματική καριέρα. Έγινε σύμβουλος της κυβέρνησης Π. Τσαλδάρη 1933-35. Το επόμενο έτος τοποθετήθηκε πρεσβευτής στη Βουδαπέστη και το 1940 στη Σόφια. Το 1941 διετέλεσε πρέσβης στη Μόσχα, μετά στην Πολωνία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο και Λονδίνο 1943. Με την έναρξη του πολέμου ακολούθησε την Ελληνική Κυβέρνηση στη Μέση Ανατολή και Αγγλία. Το 1945 γίνεται αρχηγός του Πολιτικού οίκου του Βασιλέως. Το 1947 έγινε μόνιμος υφυπουργός Εξωτερικών, έως το 1950. Εξελέγη μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδος στο ΝΑΤΟ (1952). Στη συνέχεια ασχολήθηκε με την Πολιτική και εκλέχθηκε βουλευτής με την ΕΡΕ το 1958, 1961, 1963, 64 και 1967 με την κυβέρνηση Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Διετέλεσε υπουργός Εμπορίου, Εξωτερικών και Συντονισμού. Τέλος υπήρξε υπουργός Εξωτερικών της Δικτατορίας της 21ης Απριλίου, από την 20.11.1967 έως 19.7.1970, ημερομηνία θανάτου του. Άφησε μεγάλο συγγραφικό έργο: Μονογραφίες και μελέτες, όπως Γεώργιος Β΄, Πολιτική Ιστορία της Ελληνικής Επαναστάσεως, Περισσότερον φως, Απομνημονεύματα, Η Μοναρχία εν Ελλάδι, Ιστορία της Εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδος . Τιμήθηκε με πολλά ξένα ανώτατα παράσημα, Μεγαλόσταυρο του Γεωργίου Α΄, Ταξιάρχη του Τάγματος Φοίνικος.

Από νέος ασχολήθηκε με τις ασφάλειες και με εμπορικές επιχειρήσεις . Έξυπνος εξελέγη πρόεδρος των Ελλήνων ασφαλιστών, αντιπρόεδρος του Εμπορικού Συλλόγου Αθηνών, μέλος διαφόρων σωματείων και φορέων, έκτιζε ένα κοινωνικό προφίλ. Το 1929 πήρε μέρος στις δημοτικές εκλογές στον ίδιο συνδυασμό που συμμετείχε και ο Κώστας Κοτζιάς (τέκτων επίσης). Το 1934 εκλέγεται για πρώτη φορά δημοτικός σύμβουλος. Όταν ο Κοτζιάς ανέλαβε διοικητής πρωτευούσης, ο Πλυτάς τον διαδέχτηκε στο δημαρχιακό αξίωμα. Παρήγαγε σημαντικό έργο. Το 1941 με την είσοδο των Γερμανών ως μέλος επιτροπής της πόλης των Αθηνών και άλλων κοινοτήτων της διασποράς την παρέδωσε στους Γερμανούς. Αρνήθηκε όμως να συνεργαστεί και η κυβέρνηση Τσολάκογλου τον έπαυσε των καθηκόντων του, ενώ διαλύθηκε και το δημοτικό συμβούλιο. Ο Πλυτάς ήταν από τους ιδρυτές κατασκοπευτικής οργάνωσης Ελευθέρα Μεγάλη Ελλάς, για το λόγο αυτό οι Ιταλοί δήμευσαν την περιουσία του. Επί Δημαρχίας του ιδρύθηκε το Μουσείο νεωτέρων χρόνων και αναγέρθηκε ο 2ος όροφος του Δημαρχείου Αθηνών.

Διπλωματούχος της Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών και επιμορφώθηκε στην Λειψία και στην Ντιζόν της Γαλλίας. Μετεκλήθη στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ ως ειδικός επιστήμων της Χημείας Τροφίμων. Ασχολήθηκε με τη Γεωργική Βιομηχανία και την Οινοποιία. Το 1934 διορίζεται Επιμελητής στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών. Λίγο αργότερα εκλέγεται τακτικός καθηγητής στην έδρα των Γεωργικών Βιομηχανιών. Τέλος γίνεται Πρύτανης. Άφησε σημαντικό συγγραφικό επιστημονικό έργο, επιλεκτικά αναφέρουμε : Εισαγωγή στην Αναλυτική Χημεία , Οινοτεχνία, Αιθέρια Έλαια, Σακχαροποιία κ.α.

Η οικογένειά του ήρθε στον Πειραιά το 1884 όπου και τελικά εγκαταστάθηκε και έλαβε τις εγκυκλίους σπουδές του. Γράφτηκε στην Νομική Σχολή Αθηνών αλλά για λόγους υγείας (ασθένησε βαριά) δεν κατόρθωσε να αποφοιτήσει. Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Σύψωμος. Όντας νέος αφοσιώθηκε στην ποίηση και λογοτεχνία και δημοσίευσε ποιήματά του στο περιοδικό Στάδιον (1894). Μελέτησε ξένους ποιητές της εποχής από πρωτότυπες εκδόσεις ταξίδευσε στο Παρίσι και Λονδίνο και γνώρισε ποιητές. Μπήκε στους φιλολογικούς κύκλους της Αθήνας (του Παλαμά, Νιρβάνα κ.α.) Το 1909 προσχώρησε στον Εκπαιδευτικό όμιλο των δημοτικιστών. Στη συνέχεια προσχώρησε στη Σοσιαλιστική Δημοκρατική Ένωση. Το 1912-13 πολέμησε στους Βαλκανικούς αγώνες. Αρθρογραφούσε και συνεργαζόταν με τα περιοδικά : Τέχνη, Παναθήναια, Διόνυσος, Μούσα, Νέα Ζωή, Καλλιτέχνης, το Περιοδικόν μας. Έγινε πολύ αγαπητός κυρίως στους νέους λόγω του πεσιμιστικού ύφους και της μελαγχολίας του. Πολλά ποιήματά του μεταφράστηκαν στη Γαλλία, Γερμανία και Αγγλία. Η πρώτη του ποιητική συλλογή δημοσιεύθηκε το 1920 με τίτλο Σκιές. Μετά τον θάνατό του ο αδελφός του εξέδωσε τα ανέκδοτά του ποιήματα, με τίτλο Οι μουσικές φωνές, έργο που βραβεύτηκε από το Εθνικό Αριστείο των Γραμμάτων και Τεχνών (1932). Ο Πορφύρας ήταν ένας μοναχικός, μελαγχολικός και απλός άνθρωπος, τραγούδησε τον έρωτα, την Ελληνική θάλασσα και φύση. Έμεινε στη μνήμη και αγαπήθηκε για την έκφραση, την γλυκύτητα και την αρμονία του στίχου του. Ο Πορφύρας τιμήθηκε με τον Αργυρό Σταυρό Τάγματος του Σωτήρος και με μετάλλιο από τον Δήμαρχο Πειραιώς. Τιμήθηκε επίσης με ειδικά αφιερώματα φιλολογικών περιοδικών όπως η Εστία και Ελληνική Δημιουργία.

Σπούδασε Χημεία και Οικονομικά στο Παρίσι και στο Λονδίνο. Ασχολήθηκε με τη βιομηχανία ποτών που ίδρυσε ο πατέρας του το 1868. Ανέλαβε τη διεύθυνση του εργοστασίου με τον επίσης τέκτονα αδελφό του Παναγιώτη. Δραστήριος επιχειρηματίας αλλά και έντονα κοινωνικό άτομο αναγνωρίζεται από τους Πειραιώτες συμμετέχει στα κοινά. Εκλέγεται πρόεδρος του Πειραϊκού συνδέσμου και πρόεδρος ή μέλος στην Εταιρεία φίλων του λαού, στην Φιλεκπαιδευτική εταιρεία, Άσυλο αστέγων, Αρχαιολογική εταιρεία, Αγιοταφική εταιρεία, Τζάνειο ορφανοτροφείο, κ.α. Ήταν φιλάνθρωπος και προσέφερε αγάπη και υλική βοήθεια ιδιαίτερα στην κοινωνία του Πειραιά. Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων τον τίμησε με τον Σταυρό του Παναγίου Τάφου και ο βασιλεύς Παύλος με τον Ανώτερο Ταξιάρχη του Γεωργίου Α΄. Διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος.

Σπούδασε Νομικά και Πολιτικές Επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών . Έχοντας ιδιαίτερη κλήση στη ζωγραφική, όπως και ο πατέρας του Σωκράτης Προκοπίου ζωγράφος της Μικρασιατικής εκστρατείας, εισήλθε στη Σχολή Καλών Τεχνών και μετά την αποφοίτησή του επιμορφώθηκε στη Σορβόννη και το 1939 αναγορεύτηκε Διδάκτορας. Στη συνέχεια, Καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στην Α.Σ.Κ.Τ . Μελέτησε ψυχανάλυση, φιλοσοφία από τον Μαρξ και τον Φρόυντ. Δίδαξε πολλά χρόνια και ήταν προικισμένος με ευγλωττία και ευφράδεια, αυτό τον έκανε ιδιαίτερα γοητευτικό και αγαπητό. Γ ια πολιτικούς λόγους και για τις δημοκρατικές του πεποιθήσεις έχασε την έδρα του από την Μεταξική δικτατορία και στη συνέχεια με την Γερμανική κατοχή. Πολέμησε το 1940 στο Αλβανικό μέτωπο. Εξέδιδε την εφημερίδα ΄΄Ελεύθερη ζωή΄΄ . Φυλακίστηκε για την αντιστασιακή του δράση. Μετά τον πόλεμο πολιτεύτηκε με τον Ν. Πλαστήρα και τον Καζαντζάκη. Το 1958 /59 έγινε Διευθυντής προγράμματος της Ραδιοφωνίας. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ενώσεως Κριτικών Τέχνης. Επανήλθε και ανέκτησε την έδρα του το 1959. Πνεύμα ιδιαίτερα γόνιμο και δημιουργικό. Άφησε ένα μεγάλο συγγραφικό έργο από μελέτες, τεχνοκριτική, μονογραφίες κυρίως σε θέματα τέχνης και πολιτισμού . Αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά . Το 1962 εξέδωσε το περιοδικό τέχνης ΄΄Νέες Μορφές’’. Μεταξύ άλλων συνέγραψε ένα θεατρικό έργο με τίτλο, ‘’Ο Φαραώ Αχενατόν’’. Εξαιρετικό επίσης είναι το βιβλίο του Αθήνα Ιστορία Πολιτισμού, επιλεκτικά αναφέρουμε επίσης : Nεοελληνική Τέχνη, Το 21 και η Λαϊκή Ζωγραφική, Ολλανδία, Αισθητική και Τέχνη στην Αμερική. Οι ζωγράφοι Γαλάνης και Κόντογλου. Εστίες Ελληνικού πολιτισμού στο Βυζάντιο, στην Αρχαιότητα κ.α

Σπούδασε στο Παρίσι φιλοσοφία. Ασπάστηκε τις δημοκρατικές και κοινωνικές ιδέες της εποχής του και προσπάθησε να τις εφαρμόσει όταν επέστρεψε στην Ελλάδα (Ναύπλιο και Κεφαλονιά).Επηρεάστηκε από τους φιλοσόφους και διανοούμενους της εποχής (Ηegel, Saint Simon, Charles Fourier και την ομάδα των οπαδών του Κοραή οι οποίοι είχαν φτιάξει στο Παρίσι την Ελληνική Εταιρία στην οποία έγινε μέλος. Έλαβε μέρος σε όλα τα επαναστατικά κινήματα κατά της Αγγλικής κατοχής (προστασίας) των Ιονίων νήσων. Εξορίστηκε το 1839. Στο Ναύπλιο εξακολούθησε τη δραστηριότητά του κατά των Άγγλων. Με αξίωση του Άγγλου πρεσβευτή συνελήφθη στην Αθήνα και φυλακίστηκε στον Μεντρεσέ και στο Ιτς Καλέ του Ναυπλίου. ‘Ήταν φίλος και ομοϊδεάτης του Gustave d’ Eichtahl, ενός Φιλέλληνα σοσιαλιστή που ασχολήθηκε με το αγροτικό ζήτημα στην Ελλάδα. Υφηγητής και στη συνέχεια (1843) τακτικός καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Δίδαξε ιστορία της φιλοσοφίας. Παύθηκε κατ΄ επανάληψη γιατί κατηγορήθηκε ότι με τη διδασκαλία του παρωθούσε σε ταραχές. Αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Αιών και στα περιοδικά Σωκράτης και Πρόοδος , με αντιοθωνικά κείμενα. Έγραψε την ΄΄Εισαγωγήν εις την φιλοσοφίαν΄΄. Μετέφρασε το 1840 σε 2 τόμους τα Άπαντα του Ισοκράτη και το έργο του Ιταλού διαφωτιστή Cesare Beccaria, με τίτλο Περί Αδικημάτων και ποινών (1842). Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στ. της Ελλάδος.

Απόγονος του φιλικού Κων/νου Ράδου, ηπειρωτικής καταγωγής, σπούδασε αρχικά στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική σχολή 1876-80 και στη συνέχεια νομικά στα Πανεπιστήμια Αθηνών και Παρισίων. Το 1888 επιστρέφει και εργάζεται ως δημοσιογράφος σε αθηναϊκές εφημερίδες. Το 1891 αναχωρεί για το Βουκουρέστι και αναλαμβάνει την αρχισυνταξία της εφημερίδας Πατρίς. Επιστρέφει και πάλι στην Αθήνα όπου διορίζεται γραμματέας του Υπουργικού συμβουλίου. Το 1895 διορίστηκε καθηγητής της Ναυτικής Ιστορίας στη Σχολή Ναυτικών δοκίμων. Είχε αληθινό πάθος για την θάλασσα, ναυτοσύνη και ναυτική αρχαιολογία. Ολοκληρώνει την επιστημονική του κατάρτιση και λαμβάνει το διδακτορικό του τίτλο από το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Διορίζεται καθηγητής της Γενικής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διδάσκει για εξ χρόνων. Διετέλεσε επίσης καθηγητής της Ιστορίας του Εμπορίου στην Εμπορική και Βιομηχανική Ακαδημία. Το 1923 παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε απερίσπαστα στη συγγραφή έργων και ταυτόχρονα προωθεί την οργάνωση μουσείων και εθνολογικών εταιρειών ιστορικών μελετών και διάσωσης αρχείων. Υπήρξε ιδρυτής της Ιστορικής Εθνολογικής Εταιρείας (στεγ. στην Παλαιά Βουλή οδός Σταδίου). Επίσης ιδρυτικό μέλος της Ελληνικής Γεωγραφικής Εταιρίας. Ως πρόεδρος της Εθνολογικής Εταιρίας συνέταξε το 1927, πλήρη κατάλογο των αντικειμένων του Μουσείου. Ο Ράδος ήταν πολέμιος της Δημοτικής μεταρρύθμισης, όμως όταν άρχισε να γράφει διηγήματα, αντελήφθη την αξία της Δημοτικής, έτσι βρίσκουμε το διήγημά του Ο πιλότος του Δαρ-Μπογάζ, δημοσιευμένο στο Εθνικό Ημερολόγιου του Σκόκου το 1912. Έκτοτε η στάση του άλλαξε. Οι μελέτες που άφησε, κυρίως ιστορικές, ήταν πολλές και χρονολογούνται από το 1890 έως το 1925. Επίσης έκανε μεταφράσεις Γάλλων συγγραφέων. Αναφέρουμε μερικούς τίτλους έργων του : Ναυτικά διηγήματα (1910), Τα καταδρομικά της Κρητικής Επαναστάσεως (1869),Ναυτική Ιστορία των αρχαίων (1898), Η ιστορία των σύγχρονων πολεμικών στόλων (1901), Η αρπαγή της Γονζάγας, Ο πειρατής της Γραμβούσης, κ.α. Το 1930 έγινε επανέκδοση του συνόλου σχεδόν του πεζογραφικού του έργου , σε δύο τόμους.

Γόνος της μεγάλης οικογένειας των Ράλληδων. Αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή Αθηνών, άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Ασχολήθηκε με την Πολιτική και εκλέχτηκε βουλευτής Σύρου και Κυκλάδων. Πολιτεύτηκε με το Λαϊκό Κόμμα, από το 1928 έως το 1935, πληρεξούσιος στην Ε΄ Εθνική Συνέλευση του 1935 και της Γ΄ Αναθεωρητικής Βουλής το 1936. Υπουργοποιήθηκε πολλές φορές, στα υπουργεία Συγκοινωνιών (2 φορές)1933 και 1935, Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (1933), Αεροπορίας (1944), Εμπορικής Ναυτιλίας (1945) και Εσωτερικών (1945). Την περίοδο της δικτατορίας Μεταξά διώχθηκε και φυλακίστηκε. Εργάστηκε σκληρά για την εκτέλεση δημόσιων έργων οδοποιίας και λιμενικών.

Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων. Στη συνέχεια εισήλθε στο ΕΜΠ και φοίτησε στη Σχολή Χημικών Μηχανικών και Μεταλλειολόγων. Πολέμησε στο Αλβανικό μέτωπο. Στη συνέχεια διέφυγε στη Μ. Ανατολή όπου με άλλους Έλληνες αξιωματικούς (Στρατηγός Τσιγάντες) ίδρυσαν τον Ιερό Λόχο. Ευφυής και γενναίος στρατιωτικός πολέμησε στα Δωδεκάνησα, Βορ. Αφρική . Μετά το τέλος του πολέμου, επέστρεψε στην Ελλάδα και υπηρέτησε στον Εθνικό Στρατό. Έλαβε μέρος στη μάχη της Αθήνας εναντίον των δυνάμεων του ΕΑΜ - Ελλάς. Συνεργάστηκε και ίδρυσε το στρατ. ειδικό σώμα των ΛΟΚ. Τιμήθηκε με πολλά μετάλλια και αριστεία ανδρείας.

Γιος αρχοντικής Πατρινής οικογένειας. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθήνας νομικά και επέστρεψε στην Πάτρα για να ασχοληθεί στους προεκλογικούς αγώνες του πατέρα του. Σε ηλικία 26 ετών εκλέχτηκε βουλευτής Πατρών. Το 1910 επανεκλέχτηκε βουλευτής και το 1912 ο Ελευθ. Βενιζέλος τον πρότεινε για πρόεδρο της Βουλής αλλά εκείνος δεν δέχτηκε. Το 1913 ανέλαβε την θέση του Γενικού Διοικητή Κρήτης πάλι με πρόταση το Βενιζέλου. Στην επίσημε εγκατάστασή του συμμετείχαν ο βασιλεύς Κωνσταντίνος Α΄, Ελ. Βενιζέλος , Π. Κουντουριώτης και παρευρίσκονταν πολλοί πολιτικοί αρχηγοί . Ως διοικητής άφησε μεγάλο έργο σε δημόσια έργα, οργάνωση Αγροφυλακής κ.α. Το 1915 επέστρεψε στην Αθήνα και εκλέχθηκε και πάλι βουλευτής. Τον επόμενο χρόνο αναλαμβάνει το υπουργείο Εσωτερικών και προσωρινά το Δικαιοσύνης. Με δήλωσή του τάσσεται υπέρ του Βασιλέως Κωνσταντίνου. Μετά την επικράτηση των Βενιζελικών συνελήφθη και φυλακίστηκε έως το 1920. Στις εκλογές του 1920 εξελέγη βουλευτής και τον Μάρτιο του 1922 ανέλαβε το υπουργείο Εθνικής οικονομίας. Παραιτείται και αναχωρεί με τον Πρωθυπουργό Δημ. Γούναρη για την Γένοβα σε διεθνή σύσκεψη. Επιστρέφει τον Μάιο και αναλαμβάνει και πάλι το υπουργείο του. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή παραιτείται . Το 1925 έγινε υπουργός Παιδείας και Εκκλησιαστικών στην κυβέρνηση Θ. Παγκάλου. Κατόπιν αναλαμβάνει υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Ευταξία. Καθ΄ υπόδειξη του Παγκάλου υπέγραψε χαριστικές συμφωνίες και παραχωρήσεις προς την Γιουγκοσλαβία. Με την πτώση του Παγκάλου οι συμφωνίες ακυρώθηκαν. Το 1931 κατόπιν πρωτοβουλίας του ίδρυσε τον σύλλογο προστασίας Ελληνικών προϊόντων μια πρόταση που δέχτηκαν όλοι οι μεγάλοι επιχειρηματίες και οικονομολόγοι της εποχής, Βενιζέλοι, Ξεν. Ζολώτας, Γ. Πεσματζόγλου, Θ. Σοφούλης, Γ. Μερκούρης κ,α. Στις εκλογές του 1936, εκλέχτηκε για τελευταία φορά βουλευτής Αχαΐας. Ασχολήθηκε επίσης με την οργάνωση δημόσιας διοίκησης και επιστημονική μελέτη και οργάνωση, απόδοσης της εργασίας, ιδρύοντας ανάλογες εταιρείες.

Γόνος γνωστής οικογενείας αγωνιστών και πολιτικών. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, ασχολήθηκε κι αυτός με την πολιτική. Εξελέγη πολλές φορές βουλευτής, το 1913, 1915, 1917, 1925 και 1926. Αρχικά υποστήριζε τον Βενιζέλο αλλά αργότερα μεταπηδά στο στρατόπεδο των Βασιλικών, αυτό εξ αιτίας των οικογενειακών φιλοβασιλικών δεσμών. Το 1919 συλλαμβάνεται και φυλακίζεται. Η κυβέρνηση Δημ. Γούναρη θα τον αποφυλακίσει το 1921. Διορίζεται Νομάρχης Αττικοβοιωτίας το 1922. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με τον Δήμο Πατρέων, όπως ο πατέρας και ο θείος του. Πρώτη φορά εκλέγεται δήμαρχος το1934 έως 1941. Μετά την Γερμανική κατοχή παύεται και εντάσσεται στις ανταρτικές δυνάμεις . Πολεμά εναντίον των κατακτητών. Μετά την απελευθέρωση του 1944, επιστρέφει στην Πάτρα. Ήταν αρχηγός του Λαϊκού κόμματος στις εκλογές της Κυβέρνησης του Βουνού και επανεκλέγεται βουλευτής. Επανέρχεται ως Δήμαρχος τα έτη 1951-54 και 1954-59. Επί δημαρχίας του κατασκευάστηκε το αεροδρόμιο του Αράξου, ηλεκτροδοτείται η πόλη μέσω της νεοσύστατης ΔΕΗ. Αποπερατώνεται ο καθεδρικός ναός του Αγ. Ανδρέα και δημιουργήθηκε η Δημοτική Βιβλιοθήκη και άλλα κοινωφελή έργα υποδομής.

Σπούδασε νομικά στο πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια υπηρέτησε στο δικαστικό σώμα και έφθασε στο βαθμό του Εισαγγελέα Εφετών. Αναμίχθηκε στην Πολιτική και εξελέγη βουλευτής με το Λαϊκό κόμμα. Επίσης εξελέγη πληρεξούσιος Κυκλάδων στην Ε΄ Εθνοσυνέλευση του 1935. Συμμετείχε και στην αναθεωρητική Βουλή του 1936. Διετέλεσε υπουργός Δικαιοσύνης στην κυβέρνηση Π. Τσαλδάρη το 1936.

Γόνος της Μεγάλης οικογένειας ευπατρίδων De Roma από την Σικελία που τον 16ο αιώνα έφθασαν στην Κρήτη και μετά στη Ζάκυνθο. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και πολιτικές επιστήμες στο Παρίσι. Από νέος είχε ασχολήθηκε με την πολιτική και ήταν ενθουσιώδης πατριώτης. Συνελήφθη αιχμάλωτος από τις Μεγάλες δυνάμεις γιατί συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα της Κρήτης ενώ βρισκόταν σε κρατική αποστολή στην Κρήτη. Αργότερα αφέθηκε ελεύθερος . Συμμετείχε με τις τάξεις των Γαριβαλδινών στον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Στη μάχη του Δομοκού διακρίθηκε και του απενεμήθη ο στρ. βαθμός του Ταγματάρχη. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13, ως αρχηγός του πολεμικού σώματος των Ερυθροχιτώνων. Μετείχε στις μάχες της Σιάτιστας, Γρεβενών, Μπιζανίου και Δρίσκου, όπου και τραυματίστηκε. Ονομάστηκε τιμητικά Συνταγματάρχης επί του πεδίου της μάχης. Στη συνέχεια έλαβε μέρος στον Βορειοηπειρωτικό αγώνα. Η πολιτική του δραστηριότης ήταν επίσης μεγάλη. Από το 1895 εκλέγεται βουλευτής Ζακύνθου αδιαλείπτως και μέχρι το 1914, εξελέγη επτά φορές. Επί κυβερνήσεως Αλ. Ζαΐμη (1896) έγινε αντιπρόεδρος της Βουλής και τον επόμενο χρόνο εξελέγη Πρόεδρος . Το 1902 έγινε υπουργός Παιδείας, το 1905 πάλι Πρόεδρος της Βουλής και το 1909 υπουργός Δικαιοσύνης.

Γιος του Προξένου της Βενετίας στην Πελοπόννησο. Σπούδασε νομικά στην Πάδοβα και μετά την αποφοίτησή του επέστρεψε στη Ζάκυνθο. Το 1794 με τον θάνατο του πατέρα του, τον διαδέχθηκε στη θέση του Γεν. προξένου. Από τη θέση αυτή κάνει ισχυρές και σπουδαίες γνωριμίες με τους προκρίτους των Ελλήνων στο Μωριά και στη Ρούμελη. Από τους οπλαρχηγούς ο Κολοκοτρώνης γίνεται πλέον στενός του φίλος. Με Βενετικό διάταγμα το 1797 έλαβε τον τίτλο του Κόμη. Το 1803 εκλέχτηκε μέλος της συντακτικής

Σπούδασε φιλολογία και φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επιμορφώθηκε σε μεταπτυχιακές σπουδές στα Πανεπιστήμια της Γενεύης, του Πρίνστον, Κολούμπια και στο Παιδαγωγικό ινστιτούτο Ζαν Ζακ Ρουσσώ. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13. Διετέλεσε καθηγητής Γυμνασίων και Λυκείων από 1906 έως 1917. Στη συνέχεια έγινε επιμελητής του Πανεπιστημίου Αθηνών (1923-27). Λίγο αργότερα γίνεται καθηγητής της Παιδαγωγικής Ψυχολογίας στη Μαράσλειο Ακαδημία 1925-26. Αναγνωρίζεται τακτικός καθηγητής στης Παιδαγωγικής και Ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, (1927-41). Στη συνέχεια γίνεται καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην έδρα της Φιλοσοφίας (1941-58). Υπήρξε πρωτοπόρος και υπέρμαχος στην καθιέρωση του μαθήματος της Ψυχολογίας στα πανεπιστήμια . Υπήρξε μέλος διεθνών επιστημονικών εταιριών, ακαδημιών, συμμετείχε με εισηγήσεις σε διεθνή συνέδρια. Άφησε μεγάλο συγγραφικό και επιστημονικό έργο : Κοινωνιολογία, Η Ψυχολογία του παιδός, Γενική Ψυχολογία, Η Ψυχολογία του εφήβου κ,α. Η πολιτεία τον τίμησε με τον Ταξιάρχη των Ταγμάτων του Γεωργίου Α΄ και του Φοίνικος.

Σπούδασε στην Ελβετία, στο Πανεπιστήμιο και Πολυτεχνείο της Ζυρίχης. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1919 και εξελέγη καθηγητής Φυσικής στο Ε.Μ. Πολυτεχνείο. Επίσης ήταν Δ/της στα εργαστήρια Φυσικής. Δίδαξε και στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή. Πολύγλωσσος μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά , Γερμανικά και Ρωσικά. Υπήρξε πολύ μεγάλος ερευνητής και εφευρέτης σε διάφορους τομείς, Στατιστικής, Υδραυλικής, Φυσικών πηγών ενεργείας, ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων, κ.α. Έγινε διεθνώς γνωστός για τις πρωτοποριακές μελέτες και εφαρμογές διαφόρων ποιοτήτων τσιμέντου που επινόησε, (1920-25). Συνοψίζουμε διάφορες παγκόσμιες επινοήσεις - ανακαλύψεις ή θεωρητικές απόψεις που διατύπωσε.

1. Κατασκεύασε έναν εξαιρετικά ακριβή μικρομετρικό ζυγό, γι΄ αυτήν την επινόηση βραβεύτηκε το 1935 από την Ακαδημία των Παρισίων. 2. Κατασκεύασε ένα Ραντάρ με εμβέλεια 130 Χλμ. (1936-39) 3. Επινόησε και κατασκεύασε ένα ραδιοπυροσωλήνα που και οι Αμερικανοί αργότερα παρουσίασαν ως εφεύρεση δική τους. 4. Το 1942 κατασκεύασε ένα ηλεκτρονικό εγκέφαλο για την αυτόματη διεύθυνση πυραύλου, που και πάλι οι Αμερικανοί εφεύραν αργότερα. 5. Το 1968 διετύπωσε τη θεωρία των Πολλαπλών διαδοχικών μικρο-εκρήξεων του σύμπαντος και όχι της μιας (του Big Bang) … 6. To 1974 πρότεινε μια νέα αρχή της ‘’Φθίνουσας εντροπίας του Σύμπαντος’’. 7. Ασχολήθηκε επίσης με τη φιλοσοφική ερμηνεία θεμάτων της Φυσικής. Μεταξύ άλλων πρότεινε ως τέταρτο παράγοντα συγκυριαρχίας στο Σύμπαν, το Πνεύμα παράλληλα με το φυσικό συνεχές του Χώρου, Χρόνου και Ύλης.

Η λαμπρή αυτή επιστημονική πορεία του Παύλου Σαντορίνη, ‘έτυχε διεθνούς αναγνώρισης και γι αυτό αναγνωρίσθηκε ως μέλος και εταίρος πολλών Ακαδημιών, όπως της Τουλούζης και της Ν. Υόρκης (1961), Βασιλικής Ακαδημίας Τεχνών του Λονδίνου (1972) και επίτιμος Πρόεδρος του Φιλοσοφικού Συνεδρίου της Νικαίας (1969) . Τιμήθηκε με βραβεία και μετάλλια : Μετάλλιο Fermat από την Ακαδημία Toulouse, Vermeil των Ερευνών και Εφευρέσεων Παρίσι 1968, μετάλλιο Vermeil της προόδου Παρίσι 1969, κ.α Και από τους Βασιλείς της Ελλάδος, Παύλο Α’ , Γεώργιο Β’ και Κωνσταντίνο Β΄ με τον Ταξιάρχη Γεωργίου Α’ . του Φοίνικα κ.α.

Σπούδασε στα Ζαρίφεια διδασκαλεία της Φιλιππούπολης (Αν. Ρωμυλία). Στη συνέχεια έρχεται στην Αθήνα και φοιτά στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών απ΄ όπου το 1906 θα λάβει το διδακτορικό του. Έλαβε επίσης μαθήματα Λατινικής Φιλολογίας. Εργάστηκε ένα διάστημα ως ιατρός στην Αίγυπτο. Κατόπιν έγινε σχολίατρος Αλεξανδρουπόλεως. Εκείνο όμως το οποίο χαρακτηρίζει τον Σαμοθράκη είναι το τεράστιο συγγραφικό έργο του. Έγραφε και με το ψευδώνυμο Σαρπηδών. Μοναδικές θεωρούνται οι μελέτες του για την αρχαία Θράκη, το Γεωγραφικό και Ιστορικό Θρακικό Λεξικό, (1963) ήταν ένας συγγραφικός άθλος. Τα συγγράμματά του δεν είναι μόνο ιατρικά (πάμπολλες εργασίες δημοσιευμένες στην Ιατρική Πρόοδο) ή μεταφράσεις, ιστορικολαογραφικά αλλά και φιλοσοφικά.

Σπούδασε και αποφοίτησε από την Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1897 διορίστηκε καθηγητής του Ελληνικού σχολείου Πειραιά. Μετά θα διδάξει στη Λάρνακα της Κύπρου, ως Γυμνασιάρχης του Παγκύπριου Γυμνασίου. Επιστρέφει στη Μακεδονία και υπηρετεί ως Γυμνασιάρχης (και στη Θράκη), από το 1902 έως το 1909. Ταυτόχρονα γράφει και δημοσιεύει λογοτεχνικά έργα του. Εμπλέκεται με το Μακεδονικό κομιτάτο και γίνεται ενεργό μέλος στον Μακεδονικό αγώνα. Το 1910 φυλακίζεται από τους Τούρκους. Συνεργάτης και φίλος του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου Σμύρνης. Διδάσκει στη Μεγάλη Σχολή του Γένους και στο Παρθεναγωγείο Κωνσταντινουπόλεως (1909-1923). Μετά την Μικρασιατική καταστροφή αναγκάζεται να επιστρέψει στην Ελλάδα. Το 1926 γίνεται εκπαιδευτικός σύμβουλος του υπουργείου Παιδείας. Το συγγραφικό του έργο ήταν μεγάλο και πολυσχιδές, συνοψίζεται σε Λογοτεχνικό, Ιστορικό Λαογραφικό και Μεταφραστικό (αρχαίων τραγωδιών).

Έλληνας απόδημος που εργάστηκε σαν έμπορος μεταξύ της γενέτειράς του Αμπελάκια Θεσσαλίας και της ΄΄ Συντροφίας των Αμπελακίων ΄΄ και Γερμανικών πόλεων. Κάτοικος της πόλεως Hof , μυήθηκε στη Στοά της πόλεως Plauen το 1798 αλλά λίγο αργότερα απεχώρησε για να λάβει μέρος ως ιδρυτικό μέλος (1799) στη νέα Στοά της πόλεως Hof, “Zum Morgenstern” (Πρωινός αστήρ –Αυγερινός). Το 1804 θα αποχωρήσει και θα ιδρύσει με άλλους Έλληνες τέκτονες , Θ. Κεφαλά και Κ. Πούφκα, μία μέα Στοά πάλι στο Hof, την ‘’Zur goldenen Wage’’. Και άλλος ένας συγγενής και συντοπίτης του ο Σβαρτς Δημήτριος, κι αυτός έμπορος που έμενε στο Hof, θα μυηθεί στη Λειψία στη στοά Baldwin. Εμφανίζεται ως μέλος από το 1796 έως το 1806.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών . Κατόπιν επιμορφώθηκε στα Πανεπιστήμια της Χαϊδελβέργης και Μονάχου. Επιστρέφει στην Ελλάδα και εργάζεται ως δικηγόρος (1919). Ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1929. Γίνεται Καθηγητής της Παντείου Σχολής Πολιτικών Επιστημών (1931-1934). Επίσης Υφηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών το 1931. Έκτακτος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στη Νομική Θεσσαλονίκης το 1934. Τέλος τακτικός καθηγητής (1951) στη Νομική Σχολή Αθηνών. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην εξόριστη κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου, στο Κάιρο. Το 1945 γίνεται γενικός διοικητής Ηπείρου. Το 1963 υπουργός Δικαιοσύνης στην Υπηρεσιακή κυβέρνηση Μαυρομιχάλη. Στη διάρκεια του μεγάλου πολέμου συμμετείχε στην αντιστασιακή οργάνωση ΕΔΕΣ, γι αυτό συνελήφθη από τους Ιταλούς και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια ειρκτή ! Με την συνθηκολόγηση της Ιταλίας απελευθερώνεται και βγαίνει στα βουνά της Ηπείρου με τον Ναπ. Ζέρβα, ως σύμβουλός του. Εκπροσώπησε τον ΕΔΕΣ στη Συμφωνία της Καζέρτας και συνυπέγραψε τη γνωστή συμφωνία μεταξύ ΕΛΑΣ(ΕΑΜ) και ΕΔΕΣ (Κυβέρνηση) για τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Αργότερα ο Σγουρίτσας έγινε καθηγητής και σύμβουλος του Βασιλέα Κωνσταντίνου Β΄ σε Νομικά θέματα. Άφησε ένα μεγάλο έργο σε Νομικά θέματα, επιλεκτικά αναφέρουμε: Επανάστασις, πολιτεία, δίκαιον(1925), Πολιτικοί θεσμοί των Αρχαίων Σπαρτιατών(1931), Εγχειρίδιον Συνταγματικού Δικαίου (1951),Μέγας Χάρτης των ελευθεριών(1947), Συνταγματικόν Δίκαιον (2 τομ.) 1958-64 . κ.α. Τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Φοίνικα , τον Χρυσό Σταυρό μετά ξιφών και τον Χρυσό Σταυρό του Στέμματος του Παναγίου Τάφου.

Γόνος μεγάλης οικογένειας που συνδύασε το όνομά της με την επαναλειτουργία των Μεταλλείων Λαυρίου που ανήκαν στην οικογένεια του πρόγονού του Ιταλού, Ιωάννη Βαπτιστή Serpieri . Σπούδασε οικονομικά και έγινε Τραπεζίτης. Κατέβαλε μεγάλες προσπάθειες επαγγελματικής οργάνωσης και λειτουργίας των μεταλλευτικών εργασιών στην Ελλάδα. Ίδρυσε το 1924 το Σύνδεσμο των Μεταλλευτικών Επιχειρήσεων και εξελέγη Πρόεδρός του. Ενεργό μέλος της οικονομικής ζωής του τόπου διετέλεσε μέλος του Δ. Σ της Αγροτικής Τραπέζης και Πρόεδρος της Εταιρείας Σιδηροδρόμων. . Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε Αρχιτέκτων Μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου. Εκεί μυήθηκε στον Τεκτονισμό (Στοά Kilwinning), Επέστρεψε στη Σμύρνη και ασχολήθηκε με οικοδομικές επιχειρήσεις. Υπήρξε εκλεκτό μέλος της Σμυρναϊκής κοινωνίας συμμετέχοντας σε Εθνικά Σωματεία. Εργάζονταν υπηρετώντας τα εθνικά συμφέροντα και είχε άνεση κινήσεων ως Άγγλος υπήκοος. Έγινε συνεργάτης του Μητροπολίτη Χρυσοστόμου. Βοήθησε πολύ στην αποκατάσταση των προσφύγων της Μικρασιατικής καταστροφής, υποστηρίζοντας ιδίως τις απαιτήσεις αποζημιώσεως από τις διάφορες Ασφαλιστικές Ευρωπαϊκές Εταιρείες, γι αυτό το λόγο έκανε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό.

Αδελφός του Ηλία . Σπούδασε Ιατρική στη Σκωτία και ειδικεύτηκε στη χειρουργική και ιδιαίτερα στις εγχειρήσεις κρανίου. Κατετάγη ως Έφεδρος αρχίατρος και έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους, στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο και στη Μικρασιατική εκστρατεία. Έγινε Δ/της Νοσοκομείων της Σμύρνης. Τιμήθηκε για την εθελοντική προσφορά του με μετάλλια στρατιωτικής αξίας και με τον Αργυρό Σταυρό του Σωτήρος.

Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι σε μαθήματα Φιλοσοφίας, Φιλολογίας και Ιστορίας. Επέστρεψε στην Ελλάδα και διορίστηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών ως διπλωμάτης – προξενικός υπάλληλος. Αναγνωρίστηκε το ταλέντο του και η κατάρτισή του και προήχθη σε Γενικό Πρόξενο το 1909. Υπηρέτησε σε πολλές χώρες του εξωτερικού (Γαλλία, Ιταλία, Τουρκία, Αίγυπτο, Ρουμανία) έως το 1932. Πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους . Οι μακρόχρονες παραμονές του στο εξωτερικό τον έφεραν σε επαφή με ανθρώπους του πνεύματος και της λογοτεχνίας. Έτσι το λογοτεχνικό του ταλέντο ενισχύθηκε και η το ποιητικό του έργο έγινε γνωστό ευρύτατα. Η ποιήσή του λυρική και με φιλοσοφικό στοχασμό. Δημοσίευε ποιήματα αλλά και διηγήματα, κριτικές μελέτες, ταξιδιωτικά, βιογραφίες, σε περιοδικά ( Νέα Εστία, Παναθήναια, Εθνικόν ημερολόγιον, Πινακοθήκη κ.α. ). Έκανε επίσης μεταφράσεις και της Ελληνικής Γραμματείας στα Ιταλικά κυρίως αλλά και έργα των Ε. Α. Πόε, Ουγκώ, Σίλλερ, Φώσκολου και Σολωμού στα Ελληνικά. Σπουδαίες ήταν οι μελέτες του για την Επτανησιακή λογοτεχνία. Υπήρξε Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Παρνασσού. Επιλέγουμε ορισμένα από τα έργα του: Ο καλός άνθρωπος, Η άσβηστη φλόγα, Εκλεκτές σελίδες, βιογραφίες των Λασκαράτου, Τερτσέτη, Σολωμού, Κάλβου, Πολυλά κ.α.

Μυήθηκε στον Τεκτονισμό στη Γαλλία και ήταν μέλος σε διάφορες στοές. Σπούδασε οικονομικά και έγινε Τραπεζίτης. Βοήθησε οικονομικά την Κρητική επανάσταση και παρέσχε βοήθεια επίσης στα απελευθερωτικά κινήματα της Θεσσαλίας και της Ηπείρου. Το 1869 ευρισκόμενος στην Κωνσταντινούπολη εργάστηκε για τον δημοκρατικό εκσυγχρονισμό της Τουρκίας. Μύησε στον Τεκτονισμό το φίλο του Σουλτάνο Μουράτ Ε΄ και τον στήριξε στη σύντομη ανάρρηση του στο θρόνο. Δυστυχώς με συνομωσία ο Μουράτ ανετράπη και ετέθη σε περιορισμό. Ο Σκαλιέρης έχασε όλη του την περιουσία και επέστρεψε στην Ελλάδα. Πέθανε πάμπτωχος το 1891.

Ταξίδεψε πολύ στη ζωή του και έτσι γνώρισε την διαφορετικότητα ανθρώπων και λαών. Αίγυπτος, Κωνσταντινούπολη, Ρωσία και τέλος στην Πόλη του φωτός, των νέων ρευμάτων και της ποιητικής κουλτούρας, το Παρίσι. Συνδέθηκε με τους λογοτεχνικούς κύκλους Πωλ Φωρ, Ανατόλ Φρανς και Ζαν Μωρεάς. Το 1900 εκδίδει την πρώτη του ποιητική συλλογή, Τα τραγούδια της ορφανής, ακολουθούν Σερενάτα των λουλουδιών, Silentil dissolutio στα Ιταλικά. Συμμετέχει ως Δ/της στο λογοτεχνικό περιοδικό Ακρίτας 1904-06. Η ποίησή του ήταν λυρική, ρομαντική επηρεασμένος από το ύφος της εποχής (Ζ. Μωρεάς- Παλαμάς), διακρίνεται για τον νεοκλασικισμό του. Οι νέες του συλλογές Η μεγάλη αύρα (1908) Κάλβεια μέτρα , ο Απέθαντος, Juvenilia (1909) Τρόπαια στην τρικυμία, Οι Τσιγγανόθεοι (1910) και αργότερα Μικροί περίπατοι, Απολλώνιον άσμα, Αιολική άρπα- με πρόλογο του Ανατόλ Φρανς, Ανθολογία, Επίλογος (1919-1922). Μετά την Μικρασιατική καταστροφή η ποίησή του επηρεάστηκε και τα θέματα που εμπνέουν την ποίηση του προέρχονται από την επικαιρότητα. Προσφυγικοί καημοί κ.α. Συνεργάστηκε με διάφορες εφημερίδες, Εστία, Σκριπ, Βραδυνή κ.α. Το 1922 τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και αργότερα 1929 διορίζεται Γεν. Γραμματέας της Σχολής Καλών Τεχνών. Εξακολουθεί συνεχώς την ποιητική του παραγωγή και το 1931 με τη συλλογή Κολχίδες κερδίζει το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Τα ποιήματα της περιόδου 1922-30 συγκεντρώνονται και εκδίδονται με τον τίτλο Λιμάνια και Σταθμοί. Με την Γερμανική κατοχή εκδίδει τη συλλογή Η Ελλάδα δεσμώτρια, Μέσα από τα τείχη (1943 και 1945).Και η ποιητική του προσφορά και έμπνευση κλείνει με το Λυρικό Ημερολόγιο, Προμηθέας 1948 και Κασταλία κρήνη αναδρομική συλλογή 1950. Επίσης έγραψε και θεατρικά έργα : Η νύχτα της Πρωτομαγιάς, Ξεφαντώματα, Οι Πέρσες της Δύσεως κ.α Μετάφρασε επίσης τα Έργα και ημέραι του Ησιόδου, Οι στροφές του Ζ. Μωρεάς, Τα Ραμπαγιάτ του Ομάρ Καγιάμ, Ο Ενδυμίων του Τζων Κιτς. Λογοτεχνικές μελέτες του εκδόθηκαν στα Γαλλικά. Τιμήθηκε και εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών το 1946. Επίσης τιμήθηκε με το Παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής από τη Γαλλική κυβέρνηση.

Σπούδαζε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών όταν κατετάγη εθελοντής στο 1ο Τάγμα Χανίων. Το 1911 εισήλθε στη Σχολή Υπαξιωματικών. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13. Πολέμησε στην Ήπειρο (Μπιζάνι, Πέντε Πηγάδια, παράδοση Ιωαννίνων). Μάχεται για την απελευθέρωση της Βορ. Ηπείρου με το ανεξάρτητο Σύνταγμα Κρητών. Προάγεται σε Λοχαγό. Συμμετείχε με τον Βενιζέλο στο κίνημα της Αμύνης στη Θεσσαλονίκη 1916. Πολεμά στον Α΄ Παγκόσμιο και συμμετέχει στην Μικρασιατική εκστρατεία. Διετέλεσε επιτελάρχης του ΓΕΣ. Δ/της Μεραρχίας και Δ/της Σχολής Υπαξιωματικών. Μετεκπαιδεύεται στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου, Σχολή Πυροβολικού, επίσης στη Γαλλία. Αποστρατεύεται λόγω συμμετοχής στο κίνημα Γαργαλίδη – Λεοναρδόπουλου του 1935. Ανακλήθηκε το 1941 και στέλνεται στην Κρήτη με τον βαθμό του Αντιστρατήγου. Γίνεται ανώτερος στρατιωτικός διοικητής της μεγαλονήσου και συμμετέχει στη μάχη της Κρήτης. Καταφεύγει στην Αίγυπτο και τοποθετείται υπαρχηγός στρατού, (7/1941 – 5/1942). Στη συνέχεια αποστρατεύτηκε. Έλαβε πολλά μετάλλια και διακρίσεις.

Γιος του Σωκράτη ακολούθησε τα χνάρια του πατέρα του . Σπούδασε στη Νομική Πανεπιστημίου Αθηνών. Επέστρεψε στη Σμύρνη και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Ήταν εκδότης της απογευματινής εφημερίδας Θάρρος (1913) μαζί με τον αδελφό του Χρήστο . Αναδείχθηκε σε μορφή της Σμυρναϊκής κοινωνίας. Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή ήλθε στην Ελλάδα και διορίστηκε Νομάρχης σε περιοχές με μεγάλη προσφυγική παρουσία, όπως Μυτιλήνη, Χίος, Λασίθι και σε νησιά των Κυκλάδων. Αφιέρωσε τη ζωή του στην ανακούφιση και βοήθεια των Μικρασιατών. Ήταν από τους ιδρυτές του Δήμου Νέας Σμύρνης Αθηνών.

Γεννήθηκε στη Σμύρνη Μ. Ασίας. Τελείωσε την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης και συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή Αθηνών. Επέστρεψε στη Σμύρνη και εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Αλλά θα αναγνωριστεί και ως σημαντικός ποιητής . Εξέδιδε το περιοδικό Βίων (1878). Επίσης εξέδωσε και ποιητικές συλλογές, Τρικυμία και Φλοίσβος, Έρως πεπτωκυίας, Βίων και Φάβιος κ.α Το 1882 αγόρασε την παλαιά εφημερίδα της Σμύρνης, Αμάλθεια, (ίδρ. 1838). Η ιστορική αυτή εφημερίδα, έγινε καθημερινή, οκτασέλιδη με πλούσιες ειδήσεις, διηγήματα, πραγματείες, κοινωνική ζωή, μαγειρική, υγιεινή κ.α Από το 1888 έως το 1894 εξέδιδε εικονογραφημένα επί πλέον ημερολόγια, οδηγούς και λογοτεχνικές εκδόσεις, με πολυτελή βιβλιοδεσία. Μετέφρασε το έργο του Ουγκώ, Θρησκεία και Θρησκείαι και εισέπραξε πολλά κολακευτικά σχόλια . Η εφημερίδα Αμάλθεια πωλείτο και στους δρόμους ! Επίσης είχε πολλούς συνδρομητές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Η γλώσσα της ήταν η καθαρεύουσα και η πολεμική της απέναντι στη δημοτική ήταν σφοδρή. Το 1908 χαιρέτησε με ενθουσιασμό την επανάσταση των Νεοτούρκων αλλά όταν έγιναν αντιληπτές οι προθέσεις τους, άλλαξε στάση. Βοήθησε στην επάνοδο του οικουμενικού Πατριάρχη Ιωακείμ Γ΄. Το 1909 πρωτοστατεί υπέρ του Χρυσοστόμου Δράμας για την ανάληψη της Μητροπόλεως Σμύρνης και το πετυχαίνει. Από τότε θα γίνει στενός συνεργάτης του. Αλλά και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων θα τον χρίσει Επίτροπο Εξαρχίας του Παναγίου Τάφου. Γίνεται πληροφοριοδότης και συνεργάτης του Ελευθ. Βενιζέλου. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή η εφημερίδα έκλεισε, τελευταίο της φύλλο ήταν εκείνο της 28.10.1923 . Ο Σολομωνίδης πέρασε στην Ελλάδα για να εργαστεί ως συνεργάτης σε διάφορες εφημερίδες, αλλά παράλληλα φροντίζει για την ανακούφιση των προσφύγων. Διορίζεται Γεν, Γραμματέας στο ΠΙΚΠΑ. Με δική του πρωτοβουλία ιδρύει τον Δήμο Ν. Σμύρνης, σε πολλές προσφυγικές συνοικίες της Αθήνας το όνομά του έχει δοθεί σε οδούς προς τιμήν και σε ανάμνηση της προσφοράς του. Τιμήθηκε με το Σταυρό του Σωτήρος.

Γιος του δημογέροντα της Σμύρνης Σωκράτη και αδελφός του Σπύρου. Ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του. Αφού τελείωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο φημισμένο Γυμνάσιο της Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης, σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επέστρεψε στη Σμύρνη και εξέδωσε με τον αδελφό του Σπύρο την εφημερίδα Θάρρος. Παράλληλα εργάστηκε ως αρχισυντάκτης στην Εφημερίδα του πατέρα του Αμάλθεια και ως συντάκτης στην εφημερίδα Ελεύθερος Λόγος. Μετά το 1922 έφυγε για την Ελλάδα όπου εργάστηκε ως δικηγόρος αλλά ασχολήθηκε και με την πολιτική. Διετέλεσε υφυπουργός γενικός Διοικητής Ηπείρου, επί κυβερνήσεως Σοφούλη. Εξελέγη βουλευτής με τον Παπάγο (Εθν. Συναγερμός) και υπουργός Κοινωνικής Προνοίας. Βουλευτής της ΕΡΕ και Γεν. Γραμματέας στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων με τον Γρηγ. Κασιμάτη. Ανέπτυξε μεγάλη δράση σε κοινωφελή σωματεία, ιδρύματα και συλλόγους. Άφησε ένα εξαιρετικό και σπάνιο συγγραφικό έργο για τη Σμύρνη. Επιλεκτικά αναφέρουμε : Το Θέατρο στη Σμύρνη (1954), Η Ιατρική στη Σμύρνη, Η Δημοσιογραφία στη Σμύρνη (1959), Η Παιδεία στη Σμύρνη (1961), Ο Σμύρνης Χρυσόστομος (1971) κ.α. Τέσσαρα έργα του βραβεύτηκαν από την Ακαδημία Αθηνών.Ο Χρ. Σολομωνίδης τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Φοίνικος, τον ανώτερο Ταξιάρχη της Ιταλικής Δημοκρατίας, το Χρυσούν παράσημο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, το παράσημο του Αγ. Μάρκου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Απόγονος σουλιώτικης οικογένειας. Εγγράφηκε στη Νομική Σχολή το 1894 αλλά τον επόμενο χρόνο εισήχθη στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων από την οποία αποφοίτησε ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού 1900. Υπηρέτησε στη Χαρτογραφική Υπηρεσία Στρατού και δίδαξε Γεωγραφία στη Σχολή Ευελπίδων. Έλαβε ενεργό μέρος στον Μακεδονικό αγώνα, ιδρύοντας τη μυστική Οργάνωση Θεσσαλονίκης και συνεργάστηκε με τον Πρόξενο Λ. Κορομηλά . Το 1908 συνέστησε με τον Ίωνα Δραγούμη την άλλη μυστική Οργάνωση Κωνσταντινουπόλεως, η οποία εργάστηκε με στόχο την ισότιμη συνεργασία των λαών της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, υπηρετώντας την Μεγάλη Ανατολική Ιδέα. Συνεργάστηκε με το Φιλελεύθερο κόμμα του Πρίγκηπα Σεμπαχεδίν για την διαδοχή του Σουλτάνου και την δημοκρατική διακυβέρνηση της Τουρκίας. Ως έφεδρος έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους εκτελώντας χρέη συνδέσμου στο Βουλγαρικό Στρατηγείο. Ο Σουλιώτης ειδοποίησε εγκαίρως τον Βασιλέα Κωνσταντίνο για τις εσπευσμένες κινήσεις του Βουλγαρικού στρατού για την κατάληψη της Θεσσαλονίκης. Έτσι οι Έλληνες πρόλαβαν να την καταλάβουν πρώτοι. Στη συνέχεια ο υπηρέτησε σε διάφορες διπλωματικές αποστολές. Το 1915 έγινε Νομάρχης Ιωαννίνων και κατόπιν διαγγελεύς στην Κωνσταντινούπολη. Το 1918-19 εκτοπίστηκε ως βασιλικός στην Κρήτη. Το 1920 εξελέγη πληρεξούσιος Θεσσαλονίκης στη Γ΄ Εθνοσυνέλευση. Την ίδια χρονιά προήχθη σε Αντισυνταγματάρχη. Το 1922 αποστρατεύθηκε. Το 1934 διετέλεσε Νομάρχης Φλώρινας και το 1935 Γεν. Διοικητής Θράκης. Η ζωή του Αθανάσιου Σουλιώτη ήταν ένα μεγάλο ιστορικό μυθιστόρημα. Με τους Ι. Δραγούμη και Γ. Μπούσιο επανεξέδωσαν την Πολιτική Επιθεώρηση. Έγραψε πολιτικο-ιστορικά έργα, Ο Μακεδονικός Αγών, Η Οργάνωσις Θεσσαλονίκης, Η Οργάνωσις Κωνσταντινουπόλεως, Απομνημονεύματα, Σημειωματάριον κ.α

Σπούδασε φιλολογία στη Φιλοσοφική σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών. Στη συνέχεια εξειδικεύθηκε στη Γερμανία στην αρχαιολογία. Επιστρέφει και διορίζεται έφορος αρχαιοτήτων (1885). Αργότερα γίνεται υφηγητής της αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών. Διενήργησε ανασκαφές στη Λακωνία και Μεσσηνία. Το 1900 παραιτήθηκε για ξεκινήσει την πολιτική του καριέρα στη Σάμο. Συγκρότησε τη δική του πολιτική ομάδα με στόχο την αυτονόμηση της Πολιτείας της Σάμου στηλιτεύοντας την κακοδιαχείριση των διοριζόμενων από την Πύλη, χριστιανών ηγεμόνων και ζήτησε την διεύρυνση των πολιτικών ελευθεριών. Ο ηγεμόνας της Χίου, Ανδρέας Κοπάσης έφτασε να ζητήσει από το Σουλτάνο στρατιωτικές ενισχύσεις ! Οι Σαμιώτες αντέδρασαν έντονα (1908) και εστάλη όλος ο Τουρκικός στόλος προς εκφοβισμό και καταστολή. Έτσι ο Σοφούλης αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Σάμο. Οι τουρκικές αρχές καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο τον Σοφούλη και τους συνεργάτες του. Τον Μάρτιο του 1912 δολοφονήθηκε ο Κοπάσης. Πέντε μήνες μετά οι Σάμιοι επαναστατούν και ο Σοφούλης ηγείται των σκληρών μαχών που ξεσπούν. Οι Τούρκοι απεχώρησαν και έγινε ανακωχή στις 23.9.1912. Η Σαμιακή εθνοσυνέλευση εξέλεξε πρόεδρό της τον Σοφούλη. Λίγο αργότερα η εθνοσυνέλευση των Σαμίων διακήρυξε την ένωση με την Ελλάδα. Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους ο Σοφούλης διορίσθηκε Γενικός Διοικητής Μακεδονίας (1914). Τάχθηκε με το μέρος του Ελ. Βενιζέλου και το 1915 εξελέγη βουλευτής Σάμου και συμμετείχε στο κίνημα της Εθνικής Άμυνας. Ανέλαβε το υπουργείο Εσωτερικών. Στις εκλογές του 1923 εξελέγη βουλευτής Σάμου. Υποστήριξε τον Αλεξ. Παπαναστασίου και τάχθηκε υπέρ της κατάργησης της βασιλείας. Εξελέγη υπαρχηγός του Κόμματος των Φιλελευθέρων. Διετέλεσε τρείς φορές Πρωθυπουργός για μικρά διαστήματα και επανειλημμένως Πρόεδρος της Βουλής και βουλευτής. Αργότερα υπουργός Εσωτερικών και Στρατιωτικών. Έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον Ι. Μεταξά . Συνελήφθη και φυλακίστηκε επί 6μηνο από του ς Γερμανούς. Συμμετείχε σε διάφορους πολιτικούς σχηματισμούς με μετριοπάθεια και επιδίωξε τον πολιτικό συμβιβασμό για εθνικό συμφέρον για να αποφευχθεί ο εμφύλιος. Η πολιτεία τον τίμησε με τον Μεγαλόσταυρο του Τάγματος του Σωτήρος.

Είναι δύσκολο στον βιογράφο να ονομάσει κάποιον ποιητή η Πανεπιστημιακό καθηγητή ιατρό. Ο Σπεράντζας υπήρξε καλός και στα δύο. Σπούδασε στην Ευαγγελική Σχολή της Σμύρνης. Στη συνέχεια ήρθε στην Αθήνα και σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιατρός ακτινολόγος. Πολέμησε στους Βαλκανικούς του 1912-13 και τιμήθηκε για την ανδρεία του και προσφορά του με το μετάλλιο της Στρατιωτικής αξίας, με τον Αργυρό Σταυρό του τάγματος του Γεωργίου Α΄ και με διασυμμαχικά μετάλλια αργότερα. Διορίστηκε από το υπουργείο υγιεινής προϊστάμενος ακτινολογικών εργαστηρίων στο αντιφυματικό νοσοκομείο Πειραιώς και στο νοσοκομείο Σωτηρία. Μετεκπαιδεύτηκε στην Γαλλία στο Πανεπιστήμιο Παρισίων στην οδοντιατρική σχολή και έλαβε και διδακτορικό δίπλωμα. Επέστρεψε στην Αθήνα όπου και εργάστηκε σε νοσοκομεία. Το 1933 εξελέγη τακτικός καθηγητής της Οδοντιατρικής σχολής στην έδρα της ορθοδοντικής, έως το 1952. Συνέγραψε ενδιαφέροντα επιστημονικά συγγράμματα και αρθρογραφούσε σε περιοδικά. Ο άλλος Σπεράντζας ο ποιητής, ξεκίνησε να γράφει από τα παιδικά του χρόνια. Δημοσίευε στίχους σε εφημερίδες της Σμύρνης Αρμονία , Νέα Σμύρνη και το 1901 εξέδωσε την πρώτη του συλλογή , με τίτλο Ιάδες αύραι. Το 1905 εξέδωσε τη δεύτερη συλλογή του Συμφωνίες και ακολουθούν τα Ψηφιδωτά, Όταν φεύγουν οι ώρες, Ίκαρος, Ακακίες , σαν τα πουλιά. Κερδίζει το βραβείο το Φιλαδελφείου διαγωνισμού το 1931.Από το 1939 έως το 1941 εξέδωσε το περιοδικό Ήρα. Στα μεταπολεμικά χρόνια συνεχίζει το γράψιμο που χαρακτηρίζεται λυρικό, ευαίσθητο και συναισθηματικό. Γράφει επίσης και λιμπρέτα μελοδραμάτων. Ιδιαίτερης αξίας ήταν και τα παιδικά του έργα, ποιητικά και πεζά. Το 1946 το ποίημα του Πίνδος κερδίζει το βραβείο ποίησης Ακαδημίας Αθηνών. Αναφέρουμε ενδεικτικά ακόμη λίγους τίτλους συλλογών: Ίκαρος, Ορφικός λόγος, Λάλον ύδωρ, Στον δρόμο του στοχασμού, Μικρές φωνές , κ.α. Για το παιδικό συγγραφικό του έργο τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών με το Αργυρό Μετάλλιο.

Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών και δίδαξε κυρίως μαθηματικά. Όμως ο μεγάλος του έρωτας ήταν, η έρευνα σε βάθος, της Ιστορίας των αρχαίων Ελληνικών Μαθηματικών, Φυσικής, Γεωμετρίας, Μηχανολογίας κ.α Ασχολήθηκε με τα Μαθηματικά του Ευκλείδη, του Αρχιμήδους, του Διόφαντου, του Απολλώνιου, ερμήνευσε και σχολίασε το έργο τους, παρουσίασε τις πρακτικές εφαρμογές σε μία τεράστια σειρά επί μέρους μελετών. Πενήντα εξ (56) επιστημονικές εργασίες του δημοσιεύτηκαν αναφορικά με τις θετικές επιστήμες της αρχαίας Ελλάδος. Η φήμη του ήταν διεθνής και έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως, ήταν μέλος επίσης της Διεθνούς Ακαδημίας της Ιστορίας των Επιστημών. Στα πρακτικά της Ακαδημίας Αθηνών μεταξύ των ετών 1953 έως 1971 καταχωρήθηκαν δεκατέσσαρες ανακοινώσεις . Η εκπαιδευτική αξία της εργασίας του ήταν απαράμιλλη .Το έργο του με τα άπαντα του Αρχιμήδους που περιλαμβάνει και τις μελέτες , τα σχέδια και τις κατασκευές ‘’όπλων’’ , είναι μεγάλης αξίας, γι αυτό και το Τεχνικό Επιμελητήριο της Ελλάδος το εξέδωσε τιμητικά από το 1968 έως το 1972. Πέρα όμως από τις θετικές του ενασχολήσεις ο ακαταπόνητος μελετητής Ευαγ. Σταμάτης ασχολήθηκε και με φιλοσοφικά θέματα , περί της Ψυχής του Κόσμου , βασιζόμενος στον Πλάτωνα και τους Πυθαγορείους.

Γόνος παλαιάς και μεγάλης πολιτικής οικογένειας από τη Δίβρη Ηλείας. Σπούδασε Νομικές, πολιτικές και οικονομικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και Παρισίων. Από το Παρίσι έλαβε και το διδακτορικό του τίτλο. Την δεκαετία του ΄30 εξελέγη πολλές φορές (5) βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος, με πρώτη αυτή του 1930, και τελευταία το 1936 με την Γ΄ Αναθεωρητική Βουλή, ανέλαβε το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας, σε όλες τις κυβερνήσεις του Παν. Τσαλδάρη. Μετά τον μεγάλο πόλεμο και την κατοχή συμμετείχε το 1944 στην πρώτη κυβέρνηση της απελευθέρωσης με τον Γεώργιο, Παπανδρέου, ως υπουργός Μεταφορών, υπουργείο που δημιουργήθηκε με δική του πρόταση. Στις εκλογές του 1946, το Λαϊκό κόμμα είχε μεγάλη επιτυχία και εξελέγη υπουργός Συντονισμού, έως το 1950. Ο Στεφανόπουλος είχε πολύ καλές οικονομικές γνώσεις και ήταν εξαιρετικός ρήτορας, εύστροφος, ταχύς και πειστικός. ΄Ηταν τίμιος και ιδεολόγος. Το έργο του ως υπουργός Συντονισμού ήταν πολύ σημαντικό, με στόχο την βιομηχανική ανασυγκρότηση και ανάπτυξη καθώς και με τον εξηλεκτρισμό της χώρας. Επίσης εγκαινίασε εργατική πολιτική και έκανε μεταρρυθμίσεις της Εργατικής Νομοθεσίας. Στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις εκλέχθηκε πολλές φορές βουλευτής. Του ανέθεταν υπουργεία, Οικονομικών, αλλά και το υπουργείο Εξωτερικών ,1952 και 1954, αντιπρόεδρος κυβερνήσεως, του Γ. Παπανδρέου (1963) και Συντονισμού το 1964. Ο Στεφ. Στεφανόπουλος ανέλαβε την Πρωθυπουργία κατόπιν αναθέσεως από τον Βασιλέα Παύλο μετά την αποστασία και πτώση της Ενώσεως Κέντρου του Γ. Παπανδρέου. Το 1977 εξελέγη για τελευταία φορά βουλευτής με το φιλοβασιλικό κόμμα της Εθνικής Παράταξης. Εκτός της πολιτικής είχε πλούσια συγγραφική δράση, κυρίως με οικονομικά θέματα, αναφέρουμε : Αι Κοινωνικαί ασφαλίσεις, Οικονομικαί και κοινωνικαί μελέται, Ανασυγκρότησις εν Ελλάδι, Φιλοσοφία και κοινωνικά συστήματα κ.α

Σπούδασε Νομικά. Ήταν πολιτευτής Ζακύνθου. Ως Νομομαθής έγινε Αρεοπαγίτης και Υπουργός Δικαιοσύνης 1893 και 1895. Από το 1906, Διατέλεσε Σύμβουλος και Αρχηγός του Πολιτικού οίκου του Βασιλέως Γεωργίου Α’ .

Διδάκτωρ της Νομικής. Υφηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1892). Νομικός Σύμβουλος και Αρεοπαγίτης μέχρι το 1906. κατόπιν Δικαστής στα Μικτά δικαστήρια της Αιγύπτου έως το 1920. Μέλος του πατριωτικού συλλόγου Ρήγας Φεραίος μαζί με τον άλλο τέκτονα αδ. Γ. Τερτσέτη. Εκδίδει σε συνεργασία με άλλους τέκτονες (Τιμ. Φιλήμονα, Παν. Καλογερόπουλο κ.α) την πολιτική εφημερίδα Ρήγας Φεραίος. Είναι υπέρμαχος της Ανατολικής ιδέας για τη συνεργασία των λαών της περιοχής και συνεργάστηκε με τον αδ. Κλ. Σκαλιέρη για την ανάδειξη στο Σουλτανικό θρόνο του φιλέλληνα Σουλτάνου αδ. Μουράτ Ε΄. Βοήθησε στην δημοκρατική επικράτηση των Νεοτούρκων και την ανατροπή του απολυταρχικού καθεστώτος το σουλτάνου Αβδούλ Χαμίτ.

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο των Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Βερολίνο και Παρίσι. Δούλεψε ως δικηγόρος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και στον Πειραιά. Από νεανική ηλικία έδειξε το ταλέντο του στην ποίηση και στα γράμματα. Το 1886 δημοσίευσε σε μετάφραση τον Φάουστ του Γκαίτε και το Όνειρο Θερινής νύχτας του Σαίξπηρ. Ακολουθεί ο Συρανό ντε Μπερζεράκ του Ροστάν. Συνεχίζει το μεγάλο του συγγραφικό ταλέντο με Θεατρικά έργα : Αρχίλοχος , Νικηφόρος Φωκάς, Σπαθί και λύρα, Βασίλειος Βουλγαροκτόνος και τις μονόπρακτες κωμωδίες Ο Γέρων του Υμηττού, Οι πλατωνικοί. Το 1892 κερδίζει το 1ο βραβείο στο Φιλαδέλφειο διαγωνισμό για το έργο του Έρως και Ψυχή. Οι ποιητικές του συλλογές είναι : Ροδοδάφναι, Τραγούδια του σπιτιού, Τι λεν τα κύματα, Μακεδονικά τραγούδια, Τρόπαια κ.α.

Νομομαθής και Πολιτικός. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1902 . Διατέλεσε Υπουργός των Εσωτερικών (1909) επί κυβερνήσεως Ράλλη. Μετά συνεργάστηκε με τον Ελευθ. Βενιζέλο και το 1911 έγινε Πρόεδρος της Αναθεωρητικής Βουλής . Υπουργός Ναυτικών το 1912. Ένα χρόνο αργότερα ίδρυσε δικό του κόμμα, Το ‘’Εθνικόν Συντηρητικόν’’. Προσχωρεί στο αντιβενιζελικό στρατόπεδο. Το 1915 διορίζεται υπουργός Ναυτικών στην κυβέρνηση Δ. Γούναρη. Συμμετέχει το 1922 συμμετείχε στην Κυβέρνηση του Π. Πρωτοπαπαδάκη. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, την κατάρρευση του μετώπου και την επακολουθήσασα επανάσταση του ‘ 22, παραπέμφθηκε σε δίκη από Το Έκτακτο Στρατοδικείο και καταδικάστηκε σε θάνατο, ως υπαίτιος της ήττας με τους υπόλοιπους πέντε συγκατηγορουμένους του. Τουφεκίσθηκε την 15/11/1922 στο Γουδή.

Νομομαθής και Πολιτικός. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και κατόπιν στην Λειψία, απ΄ όπου έλαβε το διδακτορικό του. Διορίστηκε υφηγητής του Διεθνούς Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών (1893). Και κατόπιν διετέλεσε (1896) καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών στην Έδρα Δημοσίου και Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου και αργότερα του Συνταγματικού (1898). Δίδαξε επί πολλά έτη 1898 έως 1922. Διορίστηκε σύμβουλος στο υπουργείο εξωτερικών (1898). Επίσης ήταν μέλος της επιτροπής και συγγραφής του Αστικού Κώδικα (1908). Πρεσβευτής της Ελλάδος στη Βιέννη 1910-1913. Σύμβουλος στο υπουργείο εξωτερικών. Υπουργός Εξωτερικών το 1914. Διαφώνησε με τον Ελ. Βενιζέλο και παραιτήθηκε. Γίνεται σύμβουλος του θρόνου. Έζησε για αρκετά χρόνια στο εξωτερικό, Ιταλία, Ελβετία, Γερμανία κ.α και ανέπτυξε μεγάλη επιστημονική δράση επί θεμάτων Διεθνούς Δικαίου. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Κοινωνία των Εθνών 1922 και βοήθησε πολύ σε θέματα του προσφυγικού προβλήματος της Ελλάδας. Αναγορεύτηκε Ακαδημαϊκός το 1926 και κατόπιν Πρόεδρος της Ακαδημίας. Υπήρξε μέλος του διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης. Επίσης διετέλεσε Γραμματέας της Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων του 1895 και του 1921 και 1927. Έγραψε πολλές πραγματείες Διεθνούς δικαίου και άλλων νομικών θεμάτων. Επιλεκτικά αναφέρουμε: Το Κρητικό ζήτημα από διεθνούς απόψεως, Η θέσις των Μεγάλων Δυνάμεων από απόψεως Διεθνούς Δικαίου(1905), Η εν Χάγη Συνδιάσκεψις της Ειρήνης (1908),Κατάργησις των αντεκδικήσεων εν τω Διεθνεί Δικαίω (1929). κ.α.

Χημικός σπούδασε στο Πανεπιστήμιο και Πολυτεχνείο Αθηνών. Διετέλεσε Γεν. Διευθυντής στο Γενικό Χημείο του κράτους 1957. Υπήρξε ομότιμος καθηγητής της Ανωτάτης Βιομηχανικής Σχολής Πειραιώς στο μάθημα της Χημείας και Εμπορευματολογίας.

Σπούδασε οικονομικά. Βοήθησε στην αποστολή εφοδίων για την ένοπλη αντίσταση ομάδας στον Μακεδονικό αγώνα. Πολέμησε στους Βαλκανικούς αγώνες. Στη συνέχεια ασχολήθηκε με οικονομικά, διοργάνωσε Οικονομικούς οργανισμούς και Νομικά πρόσωπα (εταιρείες). Υπήρξε στέλεχος της Εθνικής Τραπέζης. Ως επαγγελματίας δημιούργησε την Πανελλήνια Λογιστική Εταιρεία. Ως οικονομολόγος συνέλαβε την ανάγκη ίδρυσης ανωτάτης σχολής παραγωγής καταρτισμένων οικονομικών στελεχών. Έτσι ήταν μέσα στα ιδρυτικά στελέχη της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών, της οποίας υπήρξε Πρύτανις.

Γόνος πατριωτικής οικογένειας που πολέμησε για την ανεξαρτησία της Κρήτης. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών , Νομικά και αποφοίτησε το 1892. Επέστρεψε στην Κύπρο και εργάστηκε ως δικηγόρος. Το 1901 εισέρχεται στην Πολιτική, εκλεγόμενος Βουλευτής Λεμεσού. Αναδεικνύεται η δυναμική προσωπικότητά του και τα πολιτικά του χαρίσματα. Το 1908 εκλέγεται Δήμαρχος Λεμεσού. Αμέσως επιδίδεται σε έργα υποδομής, (ηλεκτροφωτισμός, Δημοτικό κήπο, ιδρύει Ατμοπλοϊκή Εταιρία, ιδρύει Λαϊκό Ταμιευτήριο. Επανεκλέγεται Δήμαρχος το 1911. Τα γεγονότα στην ‘’μητέρα Ελλάδα’’ δεν τον αφήνουν αδιάφορο και φεύγει για να καταταγεί εθελοντής μαζί με άλλους ένθερμους Κύπριους πατριώτες για την Ελλάδα. Συμμετέχει στο σώμα του ‘’Κυπριακού Ερυθρού Σταυρού’’ μαζί με τον Μητροπολίτη Κιτίου ‘’ Μελέτιο Μεταξάκη ‘’του μετέπειτα Αρχιεπισκόπου της Ελλάδος και Οικουμενικού Πατριάρχη, τέκτονος κανονικού και μεγάλου ιεράρχη. Ο Σώζος θα καταταγεί σε ειδικό σώμα, όπου συμμετέχουν Κύπριοι αγωνιστές, τον Οκτώβριο του 1912 με ειδική άδεια του Ελευθ. Βενιζέλου. Το 1ο Τάγμα Συντάγματος Πεζικού της 2ης Μεραρχίας θα αναχωρήσει αμέσως για το μέτωπο (28.10.1912) και θα πάρει αμέσως το βάπτισμα του πυρός. Αρχές Δεκεμβρίου θα βρεθεί στην ηρωική αλλά πολύνεκρη μάχη στο Μπιζάνι, όπου και θα πέσει ηρωικά μαχόμενος. Λίγα χρόνια αργότερα (1915) αποκαλύφθηκε η Προτομή του στον Δημοτικό κήπο Λεμεσού σε ανάμνηση της θυσίας του.

Ένας σημαντικός έλληνας λογοτέχνης που εντάσσεται στη ‘’γενιά του ‘30’’. Μεγάλωσε στο Ναύπλιο όπου ο πατέρας του ήταν Δήμαρχος της πόλεως. Το 1915 η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Νομική Πανεπιστημίου Αθηνών. Απαγορεύθηκε διδάκτωρ και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Ο μεγάλος του έρωτας ήταν όμως η λογοτεχνία. ‘Ετσι το 1931 εκδίδει δύο συλλογές διηγημάτων και αμέσως μετά το 1932 το πρώτο του μυθιστόρημα, Δεσμώτες. Αφοσιώνεται πλέον στη λογοτεχνία και εγκαταλείπει την δικηγορία. Το 1937 καταξιώνεται με το εξαιρετικό μυθιστόρημα Μενεξεδένια Πολιτεία. Παράλληλα παρουσιάζει και το πρώτο του θεατρικό έργο Αυτοκράτωρ Μιχαήλ . Διορίζεται γεν. γραμματέας του Εθνικού Θεάτρου, το οποίο υπηρέτησε για πολλά χρόνια έως το 1971. Στον πόλεμο του 1940, πολεμά στο Αλβανικό μέτωπο και παραμένει μάχιμος μέχρι την εισβολή των Γερμανών και την παράδοση της χώρας. Το 1945 παρουσιάζει το καλύτερο ιστορικό μυθιστόρημά του Πριγκίπισσα Ιζαμπώ . Ο Τερζάκης αρθρογραφεί σε Εφημερίδες , Καθημερινή, Βήμα και γίνεται διευθυντής του εξαιρετικού περιοδικού Εποχές. Εκτός από θεατρικά έργα, γράφει και σενάρια για τον κινηματογράφο ‘’ Νυχτερινή περιπέτεια ‘’. Το 1958 παρουσιάζει σε συνέχειες στην εφημερίδα Ακρόπολη μαζί με τους Στρ. Μυριβήλη, Μαν. Καραγάτση και Ηλ. Βενέζη, το Μυθιστόρημα των Τεσσάρων. Ο Τερζάκης τιμήθηκε με το Α’ Κρατικό βραβείο Θεάτρου το 1938 για το έργο του Είλωτες. Τον επόμενο χρόνο κερδίζει το Α΄ Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος για το έργο του Μυστική Ζωή. Για τη συλλογή δοκιμίων Προσανατολισμός στον Αιώνα (1963) κερδίζει το Βραβείο της Ομάδας των 12 και το 1969 τιμήθηκε με το Αριστείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών για τη θεατρική μελέτη Το μυστήριο του Ιάγου. Πολλά έργα του μεταφράστηκαν Αγγλικά, Ρωσικά, Γερμανικά, Σουηδικά κ.α Ο Τερζάκης ήταν φιλοσοφικά ανήσυχος , έχοντας στο επίκεντρο των αναζητήσεών του τον άνθρωπο και τα αγωνιώδη του προβλήματα. Το 1974 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.

Η οικογένειά του καταγόταν από την Μασσαλία. Σπούδασε Νομικά στη Μπολώνια και κατόπιν στην Πάδοβα ιταλική φιλολογία και Λατινικά. Μυείται στον Καρμποναρισμό . Το 1820 επέστρεψε στη Ζάκυνθο και μυείται επίσης στην Φιλική Εταιρία. Στάλθηκε στην Πελοπόννησο για την οργάνωση του Αγώνα. Η υγεία του όμως είναι επισφαλής και επιστρέφει για ξεκούραση. Γνωρίζει τον Μάρκο Μπότσαρη και τον Διον. Σολωμό και συνδέεται με φιλία μαζί τους. Την περίοδο Καποδίστρια 1827, πολέμησε στη Δυτ. Ρούμελη. Δίδαξε ως καθηγητής Ιστορία και Γαλλικά. Επίσης δίδαξε Στρατιωτική Ιστορία στη στρατιωτική σχολή του Ναυπλίου. Γράφει ποιήματα σε γλώσσα δημοτική. Γίνεται δικαστής επί Όθωνος και παίρνει μέρος στη δίκη του Κολοκοτρώνη, Ναύπλιο 1833, Αρνείται να υπογράψει μαζί με τον Πολυζωίδη την καταδίκη του «Γέρου του Μωριά». Φεύγει αηδιασμένος για το Παρίσι όπου συνδέθηκε με τον Φιλέλληνα Φλωριέλ (εκδότη όλων των Ελληνικών λαϊκών τραγουδιών). Το 1844 γυρίζει στην Ελλάδα και γίνεται αρχειοφύλαξ της Βιβλιοθήκης της Βουλής. Το 1861 εκπροσωπεί τον Όθωνα στην Ιταλία και αργότερα την Ελληνική κυβέρνηση στην Ευρώπη για την επανάσταση της Κρήτης. Ο Τερτσέτης άφησε ένα πολύτιμο συγγραφικό έργο, ιστορικό, ποιητικό, πεζογραφήματα, απομνημονεύματα του Κολοκοτρώνη και του Νικηταρά, κ.α

Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και άσκησε τη δικηγορία επί μακρόν. Αρθρογραφούσε σε εφημερίδες για κοινωνικά θέματα (Καθημερινή). Το φιλοσοφικό περιοδικό Ιλισσός φιλοξενούσε συχνά βαθυστόχαστα άρθρα του. Λόγω του φιλάνθρωπου χαρακτήρα του ίδρυσε το 1934, τις αναμορφωτικές σχολές ‘’Μέλης’’ , νυχτερινά σχολεία για τους αναλφάβητους , άπορους και εργαζόμενους νέους. Οι σχολές αυτές συντηρούνταν με χορηγίες ιδιωτών και κυρίως Τεκτόνων οι οποίοι υιοθετούσαν μία από τις σχολές και την στήριζαν οικονομικά μέσω της στοάς τους. Υπολογίζεται ότι στα 35 περίπου χρόνια λειτουργίας των αποφοίτησαν 200.000 νέοι! Ο Τζατζόπουλος οργάνωσε μαζί με τον Γ. Κατσαφάδο (επίσης τέκτονα) την ανέγερση του Νοσοκομείου Καρκινοπαθών « Άγιοι Ανάργυροι» . Για το έργο αυτό τιμήθηκαν από το Υπουργείο Υγείας και Παιδείας. Ο Αλέξανδρος Τζατζόπουλος διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος από το 1963 έως το 1975.

Ιστορικός και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας.

Γόνος της μεγάλης οικογένειας των Τρικούπηδων. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πολυσχιδής προσωπικότης από νωρίς εκδήλωσε έντονο ενδιαφέρον για τα γράμματα και τη θεατρική δημιουργία. Υπήρξε ιδρυτής του φιλολογικού περιοδικού Δάφνη και συνεργάτης σε πολλά γνωστά φιλολογικά περιοδικά Νουμάς, Παναθήναια κ.α. Το 1915-17 διετέλεσε βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας. Το 1920 έγινε Δ/της Εμπορίου και Βιομηχανίας στο νεοσύστατο υπουργείο Εθνικής οικονομίας και το 1921-22 ανέλαβε γενικός γραμματέας. Συνέβαλε πολύ για την κατάρτιση του ασφαλιστικού και χρηματιστηριακού κώδικα. Αργότερα με το Λαϊκό Κόμμα συμμετείχε ως πληρεξούσιος στην Ε΄ Εθνοσυνέλευση το 1935. Διετέλεσε Γενικός διοικητής Ηπείρου το 1932 -33 και πάλι το 1935, υφυπουργός Εθνικής οικονομίας το 1934-35. Επί μικρό διάστημα διετέλεσε και αντιπρόεδρος της Βουλής. Το 1944 στη αρχή του εμφυλίου σπαραγμού, συνελήφθη από τον ΕΛΑΣ, οδηγήθηκε ως όμηρος στην Αράχωβα και εξετελέσθη στις 12.1.1945.

Σπούδασε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Προήχθη σε ανθυπολοχαγό το 1936. Έγινε εκπαιδευτής στη Σχολή Ευελπίδων. Πολέμησε στην Αλβανία και διακρίθηκε για την ανδρεία του. Κατέβηκε στην Κρήτη και πολέμησε ηρωικά στη Μάχη της Κρήτης εναντίον των Γερμανών αλεξιπτωτιστών. Στη συνέχεια διέφυγε στη Μέση Ανατολή όπου κατετάγη στον Ιερό Λόχο. Έλαβε μέρος στη μάχη του Ρίμινι. Διετέλεσε Επιτελάρχης Μεραρχιών και στο Γ.Ε.Σ. Καθηγητής στην Ανωτέρα Σχολή Πολέμου. Τιμήθηκε με 3 Πολεμικούς Σταυρούς και 2 Χρυσά αριστεία Ανδρείας.

Σπούδασε στη Ιατρική Σχολή Αθηνών. Ασχολήθηκε και με την πολιτική και εκλεγόταν βουλευτής Αρκαδίας από το 1910 έως τον θάνατό του. Διετέλεσε υπουργός Υγιεινής από το 1933 έως το 1935 επί κυβερνήσεως Παν. Τσαλδάρη. Συμμετείχε στην Ελληνική κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής το 1942-43. Πρωτοστάτησε στην ίδρυση και ανέγερση του Λαϊκού Νοσοκομείου, στην προσθήκη και επέκταση νέων κτιρίων του σανατορίου Σωτηρία. Επίσης δημιούργησε υγειονομικά κέντρα στις πρωτεύουσες διαφόρων νομών. Οργάνωσε την Υγειονομική σχολή Αθηνών, για την αρτιότερη εκπαίδευση και κατάρτιση ιατρών και εποπτών.

Γερμανός διάσημος αρχιτέκτονας. Το 1858 αποφοίτησε από τη Βασιλική Σχολή Αρχιτεκτονικής Πολυτεχνείου της Δρέσδης. Μαθήτευσε και εργάστηκε στο γραφείου του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν. Στη συνέχεια τον ακολούθησε στην Ελλάδα και τον εκπροσωπούσε σε όλη τη διάρκεια της ανοικοδόμησης της Ακαδημίας Αθηνών του πρώτου οικοδομήματος της Αθηναϊκής αρχιτεκτονικής τριλογίας. Ήταν η εποχή που ο Όθων κοσμούσε την πόλη των Αθηνών με τα περίφημα Νεοκλασικά οικοδομήματα. Η παιδεία του Τσίλλερ ήταν διαποτισμένη με την αγάπη προς την αρχαία Ελληνική αρχιτεκτονική και γλυπτική. Αμέσως δένεται με τον τόπο και το Ελλαδικό φως. Μελετά με πάθος τα Ελληνικά μνημεία. Σχεδιάζει και εμπνέεται. Διενεργεί ανασκαφές στην Αθήνα (θέατρο Διονύσου, Παναθηναϊκό στάδιο κ.α) Μελετά και προτείνει. Επιβλέπει, τροποποιεί ότι νέο μνημειακό χτίζεται την εποχή εκείνη (Εθνική Βιβλιοθήκη, Πανεπιστήμιο, Ζάππειο Μέγαρο, Αρχαιολογικό Μουσείο). Έρχεται σε επαφή με τον νέο Δανό βασιλέα Γεώργιο Α΄ και με την υψηλή κοινωνία των Αθηνών. Γίνεται ο εκλεκτός αρχιτέκτων όλων των νέων πλουσίων οικογενειών. Μετά το1870, ανεξαρτοποιείται επαγγελαμτικά και κτίζει περισσότερα από 500 κτίρια. Οικίες Σταθάτου, Δεληγεώργη, Πεσματζόγλου, Συγγρού, Ευθ. Γάτου, Έπαυλη Θων, Φρυσίρα, Μελά. Προεδρικό Μέγαρο (πρώην Ανάκτορο διαδόχου), Νομισματικό Μουσείο (Ερ. Σλήμαν), Βασιλικό θέατρο, Δημοτικό θέατρο, Σχολή Ευελπίδων, Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, Δημαρχείο Ερμουπόλεως Σύρου, Δημοτικό θέατρο Πατρών, Γενικό Προξενείο Θεσσαλονίκης, ναούς και τόσα άλλα αριστουργήματα απανταχού της Ελλάδος. Πολλά από αυτά δυστυχώς κατεδαφίσθηκαν από την απληστία, έλλειψη παιδείας και κρατικής αδιαφορίας. Ο Τσίλλερ πέρασε στην αθανασία με το εμπνευσμένο έργο του και η κληρονομιά που μας άφησε μας κάνει περήφανους. Η τεκτονική του ιδιότητα, υπήρξε για τον Ελληνικό Τεκτονισμό μεγίστη τιμή. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Γιος του Κρητικού ήρωα Χαράλαμπου Τσόντου, ο οποίος απαγχονίστηκε κατά διαταγή του Μουσταφά πασά Δ/τη της Κρήτης, στη διάρκεια της κρητικής επανάστασης, Νεαρός εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και μόλις αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός πυροβολικού (1893), έλαβε μέρος στην Κρητική επανάσταση του 1896-1898. Εισήλθε στο εκστρατευτικό σώμα υπό τον Συνταγματάρχη Τιμολέοντα Βάσσο και πολέμησε μαζί του. Το 1905 έγινε υπολοχαγός. Φεύγει με αποστολή για την Μακεδονία όπου θα αντικαταστήσει στο Δυτικό μέτωπο τον ηρωικό πρώτο μεγάλο πεσόντα Παύλο Μελά (1904). Η προσωνυμία του ήταν Καπετάν Βάρδας από τους πρώτους οργανωτές του Μακεδονικού Κομιτάτου και ήταν αρχηγός των σωμάτων που έδρασαν στις περιοχές, Καστοριάς, Κορεστίων, Φλώρινας, Μοναστηρίου (1904-1907). Προώθησε πολλούς Κρήτες εθελοντές στη Μακεδονία. Η δράση του Τσόντου ήταν μεγάλη και οι Οθωμανικές αρχές τον επικήρυξαν για 1000 χρυσές τουρκικές λίρες. Το 1910 προάγεται σε λοχαγός. Στη συνέχεια ο Τσόντος πολέμησε στους Βαλκανικούς πολέμους ως επιτελικός ταγματάρχης στις Μεραρχίες Ι και ΙΙΙ (1913). Προτάθηκε από τον Βασ. Κωνσταντίνο στρατιωτικός διοικητής στις περιοχές Κιλκίς , Σερρών, Δράμας, Νευροκοπίου για την εκκαθάρισή τους από τους Βουλγάρους κομιτατζήδες. Με το τέλος των Βαλκανικών πολέμων παραιτήθηκε από το στράτευμα και φεύγει για τη Βόρεια Ήπειρο όπου συμπράττει με το κίνημα της Αυτόνομης Ηπείρου υπεύθυνος του Καζά της Κορυτσάς, μέχρι τον Οκτώβριο 1914. Επί κεφαλής μιας δύναμης 3000 στρατιωτών προήλασε πέραν της Μοσχόπολης απωθήσας τους αλβανούς. Στη συνέχεια τάχθηκε με την πλευρά του Βασιλέα Κωνσταντίνου και αποτάχθηκε από το στράτευμα. Διέφυγε στην ορεινή Ευρυτανία και Φθιώτιδα όπου και παρέμεινε επί τρεισήμισι χρόνια . Επανήλθε το 1920 και διορίστηκε Διοικητής της Σχολής Ευελπίδων. Με την επανάσταση του 1922 (Πλαστήρας – Γονατάς) αποστρατεύθηκε και πάλι έως το 1926 οπότε προήχθη σε υποστράτηγος και το 1930 εις αντιστράτηγος εν αποστρατεία. Πολιτεύθηκε και εκλέχθηκε με το Λαϊκό Κόμμα τρεις φορές βουλευτής. Το 1935 διετέλεσε επί κυβερνήσεως Κονδύλη, υπουργός Γενικός Δ/της Κρήτης. Άφησε ένα πολύ πλούσιο και σπουδαίο ιστορικό αρχείο.

Σπούδασε νομικά και πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επιμορφώθηκε σε Πανεπιστήμια της Γαλλίας και Ιταλίας. Άσκησε το δικηγορικό επάγγελμα επί αρκετά χρόνια. Ασχολήθηκε με την πολιτική και το 1913 εξελέγη πρώτος Πάρεδρος του Δήμου Αθηναίων. Το 1916 αντικατέστησε τον δήμαρχο Εμ. Μπενάκη επί ένα έτος και για δεύτερη φορά από το 1920 έως το 1922. Ως δήμαρχος ήταν επιτυχημένος και προσέφερε σημαντικό έργο, όπως η καθαριότητα, κοινοτικός φωτισμός αντικαθιστώντας το φωταέριο με ηλεκτρικό. Εξελέγη επίσης τρεις φορές βουλευτής Αθηνών. Το 1932 αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στο 3ο Βαλκανικό Συνέδριο υπέρ της Ειρήνης στο Βουκουρέστι και στο 4ο Βαλκανικό Συνέδριο της Θεσσαλονίκης.

Ο Ηγεμών Κ. Υψηλάντης ήταν ο πατέρας του Αλέξανδρου Υψηλάντη, ένας φωτισμένος και καλλιεργημένος ηγεμόνας που πάντα σκεπτόταν την υπόδουλη πατρίδα του. Στην αυλή του βρίσκονταν άνθρωποι και δάσκαλοι της διανόησης. Ρήγας, Βαρδαλάχος κ.α Στην Τρανσυλβανία, παραδουνάβιες ηγεμονίες σε πόλεις όπως το Brasov, Sibiu, Hermannstadt, Bucarest υπήρχαν στοές και εκεί βρίσκουμε μυημένους πολλούς ‘Ελληνες της διασποράς. Ο Υψηλάντης είχε μυηθεί στα 1784 στη Στοά του Μπρασόβ.

Ο πρωτότοκος γιος του Ηγεμόνα της Βλαχίας, Κωνσταντίνου Αλ. Υψηλάντη και της Πριγκίπισσας Ελισάβετ Vacareskou . Ο Αλέξανδρος μπήκε στην Στρατιωτική Αυτοκρατορική Σχολή Πετρουπόλεως, σε ηλικία 15 ετών, έχοντας στο νου του την βαριά παρακαταθήκη της οικογενείας του : Οι Έλληνες μόνον εις εαυτούς πρέπει να στηρίζονται όπως γίνωσι ελεύθεροι. Ο Υψηλάντης αποφοιτά το 1810 και κατατάσσεται στην ανακτορική φρουρά. Έχει επιφανείς Ρώσους δασκάλους, αλλά και τον σπουδαίο διαφωτιστή Έλληνα Κ.Βαρδαλάχο. Μαθαίνει Γαλλικά, Γερμανικά και ήδη γνωρίζει τα Ρωσικά, τα Ελληνικά και αρκετά Βλάχικα – Ρουμανικά. Όντας Πρίγκιπας μπαίνει με άνεση και πολλή γοητεία στους κύκλους της αριστοκρατίας . Το1912-13 παίρνει μέρος στους πατριωτικούς πολέμους εναντίον του Ναπολέοντα. Το 1813 ο Τσάρος Αλέξανδρος Α΄ εκτιμώντας τις ικανότητες και ανδρεία του τον προάγει σε Συνταγματάρχη. Τρεις φορές θα λάβει μετάλλια ανδρείας: Αγ. Βλαδιμήρου 4ης τάξεως (μάχη Polotsk 6.8.1812), με τη Χρυσή Σπάθα εγχάρακτη΄΄ for Valour΄΄ (6.10.1812) και το 1813 στη μάχη του Bautzen το μετάλλιο Αγ. Αννας 2ης Τάξεως . Στη μάχη της Δρέσδης χάνει το χέρι του 26.8.1813. Ο Υψηλάντης θα συνοδεύσει σε διπλωματική αποστολή στη Βιέννη το 1814 τον Τσάρο όπου θα γνωριστεί με την υψηλή αφρόκρεμα της διπλωματίας. Ο Αυτοκράτορας το 1815 τον ονομάζει υπασπιστή του και το 1817 τον προάγει σε Υποστράτηγο, μόλις σε ηλικία 25 ετών. Το 1815-16 εκλέγεται αντιπρόεδρος της Βιβλικής εταιρίας Αγ. Πετρούπολης και επιμελείται μιας έκδοσης της Βίβλου στα Μολδαβικά. Την εποχή εκείνη συνδέεται συναισθηματικά αλλά και με βαθειά φιλία με την κόμισα Κωστάντια Τουρχάιμ και την αδελφή της Λούλου. Οι δύο αυτές γυναίκες θα του σταθούν αργότερα στη διάρκεια της μακρόχρονης φυλάκισής του. Το 1820 ο Εμμανουήλ Ξάνθος συνιδρυτής της Φιλικής Εταιρίας του προτείνει την ανάληψη της ηγεσίας της Φ.Ε και του απελευθερωτικού αγώνα των Ελλήνων. Ο Υψηλάντης την αποδέχεται , ονομάζεται Επίτροπος της αρχής και μυείτε στη Φ.Ε. Αρχίζει αμέσως την οργάνωση του αγώνα, στέλνει αποστόλους σε όλες τις εστίες των Ελλήνων, ζητώντας αφύπνιση και συμμετοχή. Διοργανώνει τα οικονομικά με τοπικές εφορίες δημιουργεί την Εθνική Κάσσα. Ζητά από τους μεγαλεμπόρους της διασποράς οικονομική ενίσχυση. Στέλνει ενθουσιώδεις προκηρύξεις. Στρατολογεί άνδρες και κάνει συμμαχίες με τους άλλους Βαλκάνιους αρχηγούς ( Ομπρένοβιτς, Σούτσος, Βλαδιμιρέσκου, Σάββας κ.α) .Οι παλιοί Ρώσοι συμπολεμιστές του είναι πλέον υψηλόβαθμοι αξιωματικοί και του υπόσχονται μεγάλη βοήθεια και συμμετοχή στον αγώνα, Αναφέρουμε μερικά ονόματα : Μιχ. Ορλώφ, Νεπένιν, Πεστέλ, Πουστίν, Ραέφσκι, Βολκόνσκι, οι ποιητές Αλεξ. Πούσκιν, Κιουχελμπέχερ, Ριλέγιεφ και τόσοι άλλοι που έβλεπαν με ενθουσιασμό τον ξεσηκωμό των Ελλήνων. Η απόφασης της κήρυξης ελήφθη και ο Υψηλάντης θα περάσει τον Προύθο ποταμό στις 22 Φεβρουαρίου το 1821 και στις 26 /2 ο Μητροπολίτης Ιασίου ευλογεί τους επαναστάτες. Ο Υψηλάντης ζητά επισήμως την στήριξη και αναγνώριση της επανάστασης από τον Τσάρο (24/2). Δυστυχώς κάτω από την πίεση του Μέττερνιχ και λόγω των συμφωνιών της Ιερής Συμμαχίας αρνείται οιαδήποτε ανάμιξη. Ο Σουλτάνος ζητά τον αφορισμό των επαναστατών από τον Πατριάρχη και αμέσως κινεί στρατεύματα σε καταδίωξη του Υψηλάντη. Η κατάσταση επιδεινώνεται ραγδαία οι μάχες που δίνονται είναι ηρωικές αλλά δεν έχουν κάποιο αποτέλεσμα. Ο στρατός που είχε συγκεντρωθεί ήταν ανεκπαίδευτος και απείθαρχος. Μόνη λαμπρή εξαίρεση ο Ιερός Λόχος που όμως θα παγιδευτεί αναίτια σε μία άνιση μάχη και θα καταστραφεί στο Δραγατσάνι (5. 6.1821). Ο Υψηλάντης περνάει τα σύνορα της Αυστρίας για να αποφύγει τους διώκτες του. Εκεί αρχίζει και ο τραγικός επίλογος της ζωής του. Θα συλληφθεί με τους αδελφούς του και τους ακολούθους του και θα περάσουν επτά χρόνια μαρτυρικής φυλάκισης στα φρούρια του Μunkatz και Theresienstadt. Όταν θα πάρει χάρη αποφυλάκισης από τον νέο Τσάρο Νικόλαο Α΄ θα είναι πολύ άρρωστος, στη πορεία του για την ελευθερία θα σταματήσει σ΄ ένα Πανδοχείο της Βιέννης. Η συνέχιση του ταξιδιού του είναι αδύνατη. Οι αγαπημένες φίλες του Λούλου και Κωνστάντια θα είναι πλάι του όπως και ο γραμματέας του Γ. Λασσάνης, ο υπηρέτης του Καβαλερόπουλος. και τα αδέλφια του Νικόλαος και Γεώργιος. Θα φύγει σαν ένας θλιμμένος άγγελος που δεν είδε ποτέ την λεύτερη πια πατρίδα του στις 31.1. 1828, σε ηλικία 36 ετών.

Ο 3ος ηλικιακά αδελφός του Αλεξάνδρου Υψηλάντη και ο μόνος που άφησε απομνημονεύματα γραμμένα στη Γαλλική.

Σπούδασε Νομικά και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έλαβε το Διδακτορικό δίπλωμα αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκε με την δικηγορία. Αντίθετα ασχολήθηκε από νέος μόλις 19 ετών με την δημοσιογραφία. Συνεργάστηκε με πολλές εφημερίδες ως ανταποκριτής της Ακρόπολις αλλά και του Εμπρός και Ελεύθερου Λόγου κ.α. Κάλυψε με ρεπορτάζ τους Βαλκανικούς πολέμους 1912-13. Χρησιμοποιούσε τα ψευδώνυμα Δαναός και Κώστας Μάρκελος. Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνία , διήγημα και μυθιστόρημα, συχνά με ταξιδιωτικά και θαλασσινά θέματα. Έκανε επίσης λαογραφικές και ιστορικές μελέτες. Συνεργάστηκε με περιοδικά Ναυτική Ελλάδα , Παρνασσός, Ελεύθερος Άνθρωπος κ,α Κυριότερα έργα του επιλεκτικά αναφέρουμε: Ανέκδοτα του Βασιλέως Γεωργίου Α’, Η Ναυμαχία της Έλλης, Οι παραστρατημένοι, Γλώσσα και φωτιά, γλωσσικός σχεδιασμός , Οι ηπειρώτες που ξενιτεύονται, Ιστορίες του Καραβιού, Το πνεύμα της θρησκείας εις τους Έλληνες, κ.α. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, τον εμφύλιο διχασμό και την τραγωδία που υπέστη ο Ελληνισμός, ο ευαίσθητος πατριώτης συγκλονίστηκε και συνέλαβε την ιδέα του Ομαδισμού. Ανέλυσε με φιλοσοφική σκέψη και επιχειρήματα , την έλλειψη ομοψυχίας, τον εγωκεντρισμό, την αντιπαλότητα των πεποιθήσεων, την αδιαφορία για τα κοινά και πρότεινε την συνεργασία, τον αλληλοσεβασμό , την κοινωνική ανασυγκρότηση , την συλλογικότητα . Έδωσε την ψυχή του στην ιδιαίτερη πατρίδα του, οργανώνοντας τον Σύνδεσμο Σκυρίων (1922-1940). Οι συντοπίτες του τον λάτρεψαν σαν σύμβολο, για τις ιδέες και την προσφορά του, στον τόπο τους. Ο Φαλτάιτς ανήκε στο Έθνος και τους πόθους του, έγινε ο ίδιος το όνειρο της προσφοράς.

Σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο, μαθήτευσε πλάι στον μεγάλο μας ζωγράφο, Νικόλαο Γύζη. Συνεχίζει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Φιλοσοφικό Αρχαιολογικό. Γίνεται Υφηγητής αρχαιολογίας. Στη συνέχεια καθηγητής της Ιστορίας της Τέχνης στη Σχολή Καλών Τεχνών. Διετέλεσε έφορος αρχαιοτήτων στο Ναύπλιο, στην Πάτρα και στην Αθήνα. Έκανε πολλές αρχαιολογικές ανασκαφές στη Σικυώνα, Νικόπολη, Ερμιόνη, Αθήνα και αλλού. Ήταν Διευθυντής του Επιγραφικού Μουσείου Αθηνών. Μέλος του Ροταριανού Ομίλου Αθηνών, διετέλεσε πρόεδρός του το 1940-41 και το 1945-46. Φιλοτέχνησε το Αργυρό Μετάλλιο των πρώτων νικητών της 1ης Ολυμπιάδος του 1896. Αρθρογραφούσε στην εφημερίδα Ακρόπολη με το ψευδώνυμο Γορίλας, με σκληρή και κριτική πένα. Με την κήρυξη του πολέμου από τους Ιταλούς συνυπέγραψε επιστολή με άλλους διανοουμένους τα εποχής που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Νέα Ελλάς. Ήταν πολυγραφότατος και άφησε ένα εξαιρετικό έργο με ιστορικά και αρχαιολογικά θέματα και μελέτες, σταχυολογούμε : Σκαριφήματα εκ του εις Αίμον Ταξειδίου μου, Αιγυπτιακά Σκαριφήματα, Οι ήρωες της Ελληνικής Επαναστάσεως, Ανασκαφαί Νικοπόλεως, Η γραφική παρά τοις αρχαίοις Έλλησι, Η Δήλος, Οδηγός Αθηνών. κ.α.

Νομικός και δημοσιογράφος. Σπούδασε Νομικά στην Αθήνα και στη Γαλλία. Συνδέθηκε με τον Κλεμανσώ και επηρεάστηκε από τις ιδέες της Γαλλικής Δημοκρατίας. Επιστρέφει και εργάζεται στην Αθήνα ως δικηγόρος, γνωρίζεται με τον επίσης τέκτονα Ρόκο Χοϊδά , τον Μιχ. Κατσίμπαλη, τον Π. Πανά και ιδρύουν το δημοκρατικό σύλλογο ‘’ Ρήγας’’ . Συμμετείχε επίσης στη μυστική επαναστατική οργάνωση ‘’Κομιτάτο Εθνικής Σωτηρίας’’. Εργάζεται, γράφει και μάχεται για τη δημοκρατία, ιδεολόγος και ασυμβίβαστος έως το τέλος της ζωής του. Ζητά κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις . Δημοσιογραφεί από το 1873 στις εφημερίδες Παλιγγενεσία, Νεολόγο Ριζοσπάστη της Αθήνας και Αβαντίς και Εύβοια της Χαλκίδας. Συμμετείχε στον ξεσηκωμό του Θεσσαλικού κάμπου 1878 και αναμίχθηκε στις προσπάθειες προσάρτησης της Θεσσαλίας. Το 1880 τον βρίσκει στον Βόλο, όπου διαμένει, πολιτεύεται και εκλέγεται βουλευτής. Έλαβε μέρος στον ατυχή πόλεμο του 1897. Στηλίτευσε τους αρχηγούς της άφρονος αυτής ενέργειας. Η κριτική του ματιά ήταν πάντα δημοκρατική, αυστηρή και ουσιαστική. Πολιτεύτηκε και εξελέγη πολλές φορές βουλευτής. Έγινε υπουργός το 1892 της Δικαιοσύνης και των Εξωτερικών στην κυβέρνηση Κωνσταντινόπουλου. Τάχθηκε με τον Ελευθ. Βενιζέλο το 1916 στο κίνημα της Αμύνης. Του ανετέθη η διεύθυνση του πολιτικού γραφείου του Ελ. Βενιζέλου. Διαφωνεί στη συνέχεια, αποσύρεται και ιδιωτεύει. Πολυγραφότατος, εξέδωσε πλήθος νομικών, πολιτικών, ιστορικών και φιλοσοφικών διατριβών. Επιλεκτικά αναφέρουμε : Ξύπνα Ελλάς (1881), Η δικαστική αναδιοργάνωσης εν Ελλάδι(1885), Ξενοκρατία και Βασιλεία στην Ελλάδα (1897), Περί Εθνοσυνελεύσεως (1901), Ασπασία του Περικλέους (1902), Ήθη και Νόμοι (1903), Αι Ελληνικαί πολιτείαι μέχρι της Ρωμαϊκής κυριαρχίας (1914), Μονοπρόσωπα και Ολιγομελή Δικαστήρια (1912) Δημοκρατισμός του Έλληνος (1918), Εθνικά Δίκαια της Ελλάδος ενώπιον του Διεθνούς Συνεδρίου (1918), Συνεργατικοί συνεταιρισμοί Αμπελακίων, Ύδρας, Σπετσών κ.α 1927.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και νεαρή ηλικίας ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία, στην εφημερίδα Αιών, που είχε ιδρύσει ο πατέρας του Ιωάννης Φιλήμων και ανέλαβε τη διεύθυνσή της το 1856. Παρενθετικά αναφέρουμε ότι ο Ιωάννης Φιλήμων ιστορικός και λόγιος της εποχής, παρέλαβε και ταξινόμησε το αρχείο των Υψηλαντών, από την Μαρία Μουρούζη-Υψηλάντη, συζ. του Γεώργιου Υψηλάντη το 1855. Διανοούμενος και με ανήσυχο πνεύμα, το 1857 φυλακίστηκε επί 3μηνο για προσβολή του βασιλιά Όθωνα. Μετά την έκπτωση του Όθωνα και την άφιξη του νέου βασιλιά Γεωργίου του Α΄ από τη Δανία, ο Φιλήμων ήταν μέλος της τριμελούς επιτροπής που παρέδωσε το στέμμα. Στη συνέχεια διετέλεσε δάσκαλος του νέου βασιλιά. Το 1868 εξελέγη βουλευτής Αττικής και αντιπρόεδρος της Βουλής. Επανεξελέγη βουλευτής το 1875 και 1879. Ήταν επίσης έφορος της Βιβλιοθήκης της Βουλής η οποία κατείχε 5000 τόμους βιβλίων (1874-1887) αλλά με την προσπάθεια που κατέβαλε, περίσωσε και αύξηση την ποσότητα σε 120000 τόμους ! Έτσι διεσώθησαν σπουδαία και μεγάλης αξίας βιβλία και χειρόγραφα. Το 1887 εκλέχτηκε δήμαρχος Αθηναίων. Υπήρξε επίσης ιδρυτικό μέλος της Ιστορικής και Εθνολογικής Εταιρίας και διετέλεσε πρόεδρός της. Έργο και σκοπός της Ε.Ε. ήταν η περισυλλογή και διάσωσης ιστορικής και εθνολογικής ύλης, αντικειμένων και ίδρυσης μουσείου. Ήταν ένθερμος υποστηρικτής της αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων και μεσολάβησε μεταξύ του Βασιλέως Γεωργίου Α΄ και του ευεργέτη Γ. Αβέρωφ για την οικονομική υποστήριξη της διοργάνωσης των αγώνων. Συνέγραψε το έργο Ο Δήμαρχος και τη μετάφραση της μελέτης του Φ. Κουλάνζ, Το αρχαίον άστυ. Διετέλεσε Μέγας Διδάσκαλος.

Σπούδασε νομικά και ασχολήθηκε με την πολιτική. Εξελέγη βουλευτής. Συγκέντρωσε όλους τους νόμους και τα διατάγματα της νεοσύστατης Ελλάδας. Από την άφιξη του Όθωνα έως το 1886. Τα εξέδωσε σε πολλούς τόμους υπό τον τίτλο ΄΄Δικαστικοί Νόμοι της Ελλάδος μετά της σχετικής νομολογίας του Αρείου Πάγου΄΄.

Κατατάσσεται στη Σχολή Ευελπίδων μαζί με τους Ι. Μεταξά και Ξεν. Στρατηγό. Το 1890 αποφοιτά . Το 1892 φοιτά στη Σχολή Ιππικού. Την επόμενη χρονιά φεύγει για στρατιωτική μετεκπαίδευση στη Γαλλία και στο Βέλγιο, επιστρέφει το 1895. Υπηρέτησε στον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897. Συμμετείχε στο κίνημα του Γουδή 1909. Από το 1910 υπηρετεί επί διετία ως στρατιωτικός ακόλουθος στην Πρεσβεία μας στη Σόφια. Με το ξέσπασμα του πολέμου βρέθηκε στην Διεύθυνση του Βουλγαρικού Επιτελείου ως αντιπρόσωπος του Ελληνικού Στρατού . Στη συνέχεια τοποθετείται ως επιτελικός αξιωματικός παρά τον αρχιστράτηγο διάδοχο Κωνσταντίνο Α΄. Το 1917 γίνεται στρατιωτικός ακόλουθος της Ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο. Συμμετέχει ενεργά στη προώθηση της ιδέας και των δικαίων της Ελλάδας στο ζήτημα της ελληνικότητας της Ανατ. Θράκης. Υπηρετεί ως υπασπιστής στον στρατιωτικό οίκο του Προέδρου της Δημοκρατίας Ναυάρχου Π. Κουντουριώτη1926. Συνταξιοδοτήθηκε με τον βαθμό του Στρατηγού. Ασχολήθηκε με τη συγγραφή διηγημάτων και ποίησης, η συλλογή διηγημάτων Αγκωνάρια βραβεύτηκε το 1932 . Ιδρύει με άλλους απογόνους Αγωνιστών και ιστορικών οικογενειών, Πατριωτικού Ομίλου (1938).

Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική σχολή της Σορβόννης και περάτωσε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Λωζάνης. Διέκοψε τις σπουδές του ενώ σπούδασε στη Γαλλία για να καταταγεί και πολεμήσει στους βαλκανικούς πολέμους. Με το τέλος των Βαλκανικών επέστρεψε και συνέχισε τις σπουδές του, για να αποφοιτήσει από την Λωζάνη το 1918, από την σχολή μηχανικών. Το 1919 μελέτησε και πάλι στο εξωτερικό την οργάνωση εργαστηρίων αντοχής υλικών. Επέστρεψε και διορίστηκε επιμελητής στο Ε. Μ. Πολυτεχνείο. Το 1921 έγινε έκτακτος καθηγητής και διευθυντής του εργαστηρίου αντοχής υλικών του Ε.Μ.Π το οποίο οργάνωσε εξ ολοκλήρου. Το 1931 εκπροσώπησε το ΕΜΠ σε διεθνές συνέδριο στη Ζυρίχη. Από το 1933 εκλέχτηκε τακτικός καθηγητής έως το 1948, οπότε και παραιτήθηκε. Το 1948 έγινε ο πρώτος αντιπρόσωπος της Ελλάδος στον νεοϊδρυθέντα οργανισμό UNESCO, του οποίου διετέλεσε και αντιπρόεδρος. Διετέλεσε μέλος της Μεγ. Στοάς της Ελλάδος.

Γόνος της παλαιάς Βυζαντινής οικογένειας . Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Γκράτς κοινωνιολογία και είχε ως δάσκαλό του τον διάσημο Πολωνό Γκούμπλοβιτς. Το 1899 ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία και ανέλαβε τη διεύθυνση της εφημερίδας Νέα Ημέρα, στην Τεργέστη. Κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, ο Χαλκοκονδύλης συνέβαλε με την πένα του στους αγώνες. Μετέφερε την Εφημερίδα από την Ιταλία στην Ελλάδα (Αθήνα). Από τη θέση αυτή και χάρη στην εξαιρετική του ευρυμάθεια και καλλιέργεια απέσπασε την γενική αποδοχή και εκτίμηση. Διατήρησε την εφημερίδα για 16 χρόνια . Κατόπιν (1931) εξέδωσε άλλη εφημερίδα την Πρώτη, μικρής διάρκειας και επανεξέδωσε ως εβδομαδιαία την Νέαν Ημέραν. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του απεσύρθη από την ενεργό δράση.

Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, επιμορφώθηκε και εξειδικεύτηκε μεταξύ του 1927 έως 1930, σε διάφορα πανεπιστήμια της Ευρώπης(Παρίσι, Στρασβούργο, Δρέσδη, Ρώμη, Βιέννη, Πράγα, δαπάναις της Κοινωνίας των Εθνών και του Κράτους, στην Παιδιατρική, μικροβιολογία και υγιεινή. Διορίστηκε Τμηματάρχης και Διοικητής του Υπουργείου Υγιεινής επί 20ετία (1922 – 1942). Διετέλεσε και τακτικό μέλος του Ανωτάτου Υγειονομικού Συμβουλίου. Το 1942 μετετέθη ανώτατος υγειονομικός σύμβουλος στην Θεσσαλονίκη. Εξελέγη παμψηφεί, αυτοτελής καθηγητής, του Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης το 1942. Και το 1947 μετά την επανίδρυση της έδρας ανέκτησε την έδρα του. Δίδαξε ως τακτικός καθηγητής από το 1950, έως το 1954, οπότε και παραιτήθηκε λόγω κοπώσεως. Συνέβαλε στην ίδρυση και οργάνωση Ιατρικών Συλλόγων. Έγραψε πολλές πρωτότυπες εργασίες επί ζητημάτων ιατρικής και υγιεινής. Αρθρογραφούσε σε ιατρικά περιοδικά και σε εγκυκλοπαίδειες. Εξέδωσε ιατρικό περιοδικό με τίτλο Αρχείον Ιατρικών Επιστημών.

Σπούδασε Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στη συνέχεια επιμορφώθηκε στη Γαλλία. Επέστρεψε και ανέλαβε τη διεύθυνση επί 12ετία, του Παθολογικού τμήματος του Δημοτικού Νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης. Το 1948 εξελέγη έκτακτος καθηγητής της Παθολογίας, στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Πέθανε διδάσκοντας επί της έδρας. Άφησε πολλές επιστημονικές εργασίες, μεταξύ των οποίων, η Σουλφαμιδοθεραπεία εν τη ελονοσία.

Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ειδικεύτηκε στην Ακτινολογία. Έλαβε μέρος στους Βαλκανικούς πολέμους και παρασημοφορήθηκε. Το 1925 έγινε υφηγητής. Το 1935 έκτακτος καθηγητής στην νεοϊδρυθείσα έδρα ακτινολογίας. Το 1948 έγινε τακτικός καθηγητής. Διετέλεσε σύμβουλος του Υπουργείου Υγείας. Μέλος της Επιτροπής Ατομικής Ενεργείας. Καθηγητής στις σχολές της Αστυνομίας και σύμβουλος στη Διεύθυνση εγκληματικών υποθέσεων. Συνέγραψε πολλές μελέτες και εισήγαγε πρωτοπόρους μεθόδους Ακτινολογίας στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, εξ ου και η φήμη του ήταν διεθνής. Τιμήθηκε με πολλά παράσημα ανδρείας αλλά και επιστημονικής δράσης.

Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναγορευθείς και διδάκτωρ. Το 1908 μετέβη στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου όπου εργάσθηκε επί αρκετά χρόνια, ως δικηγόρος. Αναχώρησε για επιμόρφωση στην Αγγλία. Επέστρεψε και πάλι στην Αλεξάνδρεια όπου συνέχισε την δικηγορία σε Μικτά δικαστήρια και προξενικές αρχές. Το1922 επιστρέφει στην Ελλάδα και εγκαθίσταται στην Αθήνα ως δικηγόρος αλλά ταυτόχρονα αποφασίζει να ασχοληθεί με την πολιτική. Το 1926 εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Ευβοίας και έκτοτε εξελέγη πολλές φορές. Διετέλεσε υπουργός Παιδείας μετά την απελευθέρωση (10/1944 έως 1/1946). Το 1946 υπουργός Δικαιοσύνης και το 1947 υπουργός πολιτικού συντονισμού και Τ.Τ.Τ . Στη συνέχεια ανέλαβε υπουργός Μεταφορών το 1947-48 και πάλι το 1949-50, τέλος το 1948-49 υπουργός Εσωτερικών.

Γερμανός βοτανολόγος ο οποίος σπούδασε στην Γενεύη της Ελβετίας (1842). Περιηγήθηκε πολλές χώρες μελετώντας την χλωρίδα τους και έκανε σχετικές μελέτες και παρατηρήσεις. Κατάγραψε είδη και καταχώρησε εκατοντάδες φυτά. Ήλθε και στην Ελλάδα το 1851 και τελικά εγκαταστάθηκε μόνιμα, προσκληθείς από τον Όθωνα για δημιουργήσει ένα βοτανικό κήπο. Ο κήπος αυτός δημιουργήθηκε σε ένα Δημόσιο κτήμα (πρώην Χασεκή), παρά την Ιερά οδό, εκτάσεως 120 στρεμμάτων . Στον κήπο αυτό εδρεύει από πολλών ετών η Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή. Από τις έρευνες του Χέλδραιχ επισημάνθηκαν και καταχωρήθηκαν 70 νέα φυτά στην Ελλάδα τα οποία έχουν το όνομά του στην διεθνή βοτανολογία και φυτολογία. Ένα μεγάλο έργο με τις καταγραφές του εξεδόθη μετά τον θάνατό του από τον συνάδελφό του και τέκτονα Σπύρο Μηλιαράκη και φέρει τον τίτλο ΄΄Λεξικό των δημωδών ονομάτων των φυτών΄΄.

Ο Χέλδραιχ εξέδωσε και άλλες ειδικές βοτανολογικές μελέτες που διεθνώς μεταφράστηκαν σε 5 γλώσσες. Ήταν συνιδρυτής του Φυσιογραφικού μουσείου της Ελλάδος με Βοτανικό, Ζωολογικό και Παλαιοντολογικό τμήμα. Υπήρξε ένδοξο μέλος της Μεγάλης Στοάς της Ελλάδος.

Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και την Ιταλία. Επέστρεψε και εισήλθε στον δικαστικό κλάδο, όπου διακρίθηκε για την ακεραιότητα και εντιμότητά του. Έφθασε μέχρι τον βαθμό του αντιεισαγγελέα Εφετών. Αγωνίστηκε με πάθος για την εξάλειψη της κοινωνικής μάστιγας της εποχής, της ληστείας, και για την εξυγίανση του δημόσιου βίου. Το 1874 αηδιασμένος από την διαφθορά παραιτήθηκε από το δικαστικό του αξίωμα . Έκτοτε ασχολήθηκε με την πολιτική και του κοινωνικούς αγώνες. Το 1875 εκλέχθηκε βουλευτής Κεφαλονιάς από όπου κατάγονταν η παλαιά αριστοκρατική του οικογένεια. Θεωρείται από τους πρώτους σοσιαλιστές βουλευτές και δημιούργησε δική του κοινοβουλευτική ομάδα. Η ομάδα του ήταν επίγονοι των Ριζοσπαστών, προοδευτικά και φιλελεύθερα στοιχεία . Στην πορεία του συναντήθηκε με τον επίσης τέκτονα Γ. Φιλάρετο και ίδρυσαν με άλλους ριζοσπάστες τον Δημοκρατικό σύλλογο Ρήγας. Επιδόθηκε σε αντιμοναρχικούς αγώνες αποδοκιμάζοντας ταυτόχρονα τις ξένες παρεμβάσεις στις εσωτερικές υποθέσεις της Ελλάδας. Ήταν δεινός ρήτωρ και γιαυτό απέκτησε σφοδρούς πολέμιους. Σε μία αντιπαράθεση που είχε στην πλατεία Συντάγματος με τον φιλομοναρχικό βουλευτή Μεσολογγίου Δημ. Στάικο (πρώην Συνταγματάρχη) και στην επακολουθήσασα μονομαχία τραυματίστηκε. Το 1883 εξελέγη βουλευτής Αττικοβοιωτίας και μαζί με τον Αρ. Οικονόμου, ίδρυσε το Λαϊκό Κόμμα . Δημοκρατικό κόμμα με αρχές και προοπτική ανανέωσης της πολιτικής ζωής και των κοινωνικών δομών. Το 1885 επανεξελέγη βουλευτής. Ο ασυμβίβαστος Χοϊδάς σκλήρυνε την κριτική του στάση απέναντι στο παλάτι και στους υποστηρικτές του. Χαρακτηριστικό της ακεραίας του προσωπικότητας ήταν η στάσης του όταν απερρίφθη από την Βουλή της εποχής το νομοσχέδιο ΄΄Περί τιμωρίας των καταχρωμένων τα δημόσια χρήματα΄΄ . Ο Χοϊδάς παραιτήθηκε από το αξίωμά του και παρ΄ ότι η Βουλή δεν έκανε δεκτή την παραίτησή του εκείνος δεν επανήλθε ! Η στάση του αυτή προκάλεσε την οργή παρακρατικών μηχανισμών οι οποίοι επιχείρησαν να τον δολοφονήσουν . Από τότε πρωτοστατούσε σε διαμαρτυρίες, έγραφε σε εφημερίδες πύρινα άρθρα υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της ελευθερίας και της ισότητας. Με αφορμή άρθρο του στην εφημερίδα Ραμπαγιά, εναντίον του Βασιλέα Γεωργίου του Α΄ και του διαδόχου Κωνσταντίνου, του ασκήθηκε δίωξη και ποινή 3τους φυλακίσεως (31.5.1889) . Οδηγήθηκε στις φυλακές Χαλκίδας όπου ένα χρόνο αργότερα πέθανε από τις κακουχίες και την υποτροπή του παλαιού του τραύματος ( ή αυτοκτόνησε κατ΄ άλλους) χωρίς εν τω μεταξύ να ζητήσει χάρη αποφυλακίσεως , ενώ μπορούσε.

Αποφοίτησε από το Σχολαρχείο Ξάνθης και στη συνέχεια πήγε στη Σμύρνη για να σπουδάσει στην περίφημη Ευαγγελική Σχολή. Συνελήφθη από τους Τούρκους το 1875 και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη ως όμηρος. Φοίτησε στο Αυτοκρατορικό Λύκειο. Το 1878 διέφυγε στην Κέρκυρα και από εκεί στην Ήπειρο, όπου εντάχθηκε σε συμμετείχε στον απελευθερωτικό αγώνα. Συνελήφθη και εξορίστηκε στα Τρίκαλα. Επέστρεψε στο Σούλι συμμετείχε και πάλι στις επαναστατικές ομάδες, συνελήφθη και πάλι και καταδικάστηκε σε θάνατο. Δραπέτευσε στην Θεσσαλία και από εκεί στην Αθήνα το 1885. Εργάστηκε ως συντάκτης στην εφημερίδα Ακρόπολις του Βλ. Γαβριηλίδη. Συνεργάστηκε και με άλλα περιοδικά όπου δημοσίευε πεζά του έργα. Εισήλθε στην εταιρία Ελληνισμός του επίσης Τέκτονα Νεοκλή Καζάζη. Μετά την απελευθέρωση της Ηπείρου ο Χρηστοβασίλης εγκαταστάθηκε στα Γιάννενα και εξέδωσε την εφημερίδα Ελευθερία. Πολιτεύτηκε με το Λαϊκό Κόμμα και εξελέγη βουλευτής Ιωαννίνων το 1926 και 1935. Το λογοτεχνικό έργο του ήταν πλημμυρισμένο από τις πατριωτικές του πεποιθήσεις και οραματισμούς. Θιασώτης του Δημοτικισμού, πολέμησε το εξεζητημένο και το επίπλαστο. Τα έργα είναι ηθογραφικά και βασίζονται στη λαογραφία του τόπου μας. Εκτός από διηγήματα έγραψε και θεατρικά έργα : Για την τιμή, Ο Κατσαντώνης, ο ερωτόληπτος υποδηματοποιός και ποιητικές συλλογές, Ο Μαρμαρωμένος βασιλιάς, Η αγάπη, Ο Μάρκος Μπότσαρης, Διηγήματα από τα χρόνια της σκλαβιάς και του Μικρού Σχολειού κ.α.

Ο τελευταίος γιος (8ος) των βασιλέων Γεωργίου Α΄ και Όλγας. Πολύγλωσσος και με ευαισθησίες σπούδασε με προσωπικούς δασκάλους και έπαιζε καλό πιάνο. Κατατάχτηκε στον Ελληνικό στρατό και το 1908 ονομάστηκε ανθυπολοχαγός του πεζικού. Μετά το κίνημα στο Γουδί παραιτήθηκε αλλά επαναφέρθηκε στην ενεργό υπηρεσία το 1912 αμέσως μετά την κήρυξη του πολέμου στην Τουρκία, έχοντας προαχθεί σε λοχαγός εν τω μεταξύ. Πολέμησε στους Βαλκανικούς και το 1914 έγινε Ταγματάρχης. Ακολούθησε την βασιλική οικογένεια στην αποδημία και αποστρατεύθηκε το 1919. Μετά την μεταπολίτευση του 1920 ανακλήθηκε στην υπηρεσία και προβιβάστηκε αναδρομικά σε συνταγματάρχη. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή αποστρατεύθηκε και πάλι . Έζησε αρκετά χρόνια στο εξωτερικό όπου έκανε δύο γάμους και επανήλθε μετά την παλινόρθωση του 1935. Το μοναδικό παιδί του Χριστόφορου ήταν ο Πρίγκηπας Μιχαήλ (Michel de Grece) γνωστός από το λογοτεχνικό του έργο. Έλαβε τον βαθμό του υποστρατήγου και αποστρατεύθηκε μετά από αίτησή του ως αντιστράτηγος το 1938. Ο Χριστόφορος έγραψε ενδιαφέροντα απομνημονεύματα .

Ο κατά κόσμον Χαρίλαος Φιλιππίδης, σπούδασε στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης 1897-1903. Έχοντας μεγάλη κλίση για τα γράμματα διακρίθηκε για την καλλιέργειά του, την εκκλησιαστική διακονία και εθνική δράση του. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Λωζάνη και Λειψία (1907-11). Υπηρέτησε ως αρχιδιάκονος στη Μητρόπολη Τραπεζούντας . Το 1913 εξελέγη μητροπολίτης Τραπεζούντας (1913-38). Κατά την περίοδο του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου ορίστηκε διοικητής Τραπεζούντας τόσον από τους Τούρκους όσον και από τους διαδοχικούς κυρίαρχους τους Ρώσους. Μετά τον πόλεμο έκανε μεγάλο αγώνα και συμμετείχε σε εθνικές αποστολές για την προβολή των δικαίων του αλυτρώτου Ελληνισμού στη Γαλλία, Ιταλία και Αγγλία (1918-20). Μετά την Μικρασιατική καταστροφή αναγκάστηκε να έλθει στην Αθήνα, όπου χρημάτισε από το 1926, Αποκρισιάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το 1938 εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας Αθηνών για την μεγάλη του, προσφορά και δραστηριότητα, στους εθνικούς αγώνες. Την ίδια χρονιά είναι συνυποψήφιος για τον αρχιεπισκοπικό θρόνο των Αθηνών με τον Κορινθίας Δαμασκηνό. Ο Δαμασκηνός εκλέγεται με 1 ψήφο διαφορά (31 με 30) ! Υποβάλλεται ένσταση κατά της εκλογής Δαμασκηνού στο Συμβούλιο της Επικρατείας και ο Χρύσανθος κερδίζει τον Αρχιεπισκοπικό θρόνο. Επιδεικνύει μεγάλη δραστηριότητα για τα εκκλησιαστικά και εθνικά πράγματα. Έρχεται η Γερμανική κατοχή και ο Χρύσανθος αρνείται να ορκίσει την διορισμένη Κυβέρνηση του Τσολάκογλου 1941. Αυτό θα επιφέρει την αποπομπή του και απόσυρση από τα ιερατικά αξιώματα. Παραμένει ενεργός και συγγράφει εξαιρετικές μελέτες. Το ζήτημα του Ευξείνου Πόντου, Η εκκλησία Τραπεζούντος, οι Γενικοί Κανονισμοί του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ.α Ασχολήθηκε και οργάνωσε την ποντιακή ομογένεια Αθηνών , στην Ν. Σμύρνη και έγραφε για το περιοδικό Αρχείον Πόντου.

Σπούδασε στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Σύχναζε συχνά και γυμνάζονταν στο γυμναστήριο του Ιωαν. Φωκιανού. Το 1893-4 παρακολουθούσε τη σχολή γυμναστών στον Πανελλήνιο Γ.Σ. Υπήρξε από τους πρώτους γυμναστές και διορίστηκε γυμναστής στο Βαρβάκειο Λύκειο. Η εποχή εκείνη ήταν ιδιαίτερα πρόσφορη για την προετοιμασία των ολυμπιακών αγώνων του 1896. Στη συνέχεια φοίτησε ως υπότροφος του Ελληνικού κράτους στο Γυμναστικό Ινστιτούτο της Στοκχόλμης το 1897-1901. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στο διεθνές συνέδριο Φυσικής Αγωγής στο Παρίσι, όπου εντυπωσίασε με τις προωθημένες ιδέες και εισηγήσεις του. Συμμετείχε ως διοργανωτής της Μεσολυμπιάδας του 1906. Μετά την επιστροφή του στην Αθήνα, διορίστηκε επιθεωρητής της Γυμναστικής (1910) στη Μέση εκπαίδευση. Ήταν φίλος του Κουμπερτέν. Πολέμησε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς πολέμους, ως έφεδρος αξιωματικός. Ο Ελευθ. Βενιζέλος το 1919 του ανέθεσε την Γενική διεύθυνση γυμναστικής του Υπουργείου παιδείας. Το εκπαιδευτικό σύστημα εκείνη την εποχή 1917-20 αναδιοργανώθηκε σε όλους τους τομείς με τις προσωπικότητες του Γληνού, Τριανταφυλλίδη, Δελμούζου και γιατί όχι και Χρυσάφη. Εισήγαγε την φυσική αγωγή σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες, την υιοθέτηση του αθλητισμού από όλες τις κοινωνικές τάξεις και πρότεινε την καθολική άσκηση και τον αθλητισμό από όλους τους πολίτες και όχι τον πρωταθλητισμό. Συνέγραψε πολλά έργα και εγχειρίδια για τα σχολεία, με θέμα την άσκηση και τη γυμναστική. Επίσης ανάλογα θέματα από την αρχαιότητα: Αι περί γυμναστικής δοξασίαι του Γαληνού (ιατρός), Η αγωνιστική των Ομηρικών ηρώων, Η όρχησις των αρχαίων κ.α

Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, χωρίς όμως να αποφοιτήσει. Μετείχε ως εθελοντής στους Βαλκανικούς αγώνες 1912-13. Στη συνέχεια κατατάχτηκε στη Σχολή Ευελπίδων και αποφοίτησε ως ανθυπολοχαγός του πυροβολικού. Έλαβε μέρος στο κίνημα της Αμύνης του 1916 και προωθήθηκε βαθμολογικά ως Βενιζελικός. Μετέσχε στον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο, στην εκστρατεία της Ουκρανίας (όπου και τραυματίστηκε) και στην Μικρασιατική εκστρατεία. Το 1924 έγινε Ταγματάρχης . Αποφοιτά από την Ανωτέρα σχολή πολέμου το 1926. Το 1931 προάγεται σε αντισυνταγματάρχη. Έλαβε μέρος στο Βενιζελικό κίνημα του 1935 ως επιτελάρχης Μεραρχίας και απετάχθη από το στράτευμα. Μετά την εισβολή και κατοχή της Ελλάδος από τους Γερμανούς διοργανώθηκε από αξιωματικούς μόνιμους και εφέδρους ομάδα αντίστασης στην περιοχή Παρνασσίδας, υπό την επωνυμία ΕΑΣ (1942).Έτσι ο Ψαρρός συνδέθηκε με την οργάνωση αυτή. Η δράση της ομάδας αυτής επεκτάθηκε σε όλη τη Ρούμελη και στη ορεινή βόρεια Πελοπόννησο. Τον Σεπτέμβριο του 1942 η οργάνωση ήρθε σε επικοινωνία με τους Άγγλους και υποστηρίχτηκε. Τον Μάρτιο του 1943 ο Ψαρρός ανέλαβε τη διοίκηση της ομάδας. Μετονόμασε την οργάνωση σε Σύνταγμα 5/42 σε ανάμνηση του παλαιού ένδοξου συντάγματος Ευζώνων. Δυστυχώς η εμφύλια σύρραξη έκανε την εμφάνισή της με αποτέλεσμα η 5/42 να συγκρουστεί με τον ΕΛΛΑΣ και να συλληφθεί ο Ψαρρός. Κατά την μεταφορά του στο αρχηγείο συναντήθηκαν με ένα άλλο τάγμα του ΕΛΑΣ, ο διοικητής του οποίου Ευθ. Ζούλας απόστρατος Ταγματάρχης νεώτερος του Ψαρρού και αντίζηλός του διέταξε τον σωματοφύλακα να τον εκτελέσει. Με ειδικό νόμο ο Νικ. Πλαστήρας αποκατέστησε μεταθανάτια τον Ψαρρό και τον προβίβασε σε υποστράτηγο, προς τιμήν του στήθηκε προτομή του στην είσοδο της Άμφισσας.